The palace

Σύνοψη: Παραμονές Πρωτοχρονιάς του 2000: οι πελάτες ενός πολυτελούς ξενοδοχείου στις ελβετικές Άλπεις αναμένουν την έλευση του “millenium” και το προσωπικό τρέχει για να ανταπεξέλθει στις εξωφρενικές απαιτήσεις τους.

Γνώμη: Αν το “The Palace” αποδειχθεί η τελευταία ταινία της καριέρας του Ρόμαν Πολάνσκι, τότε ίσως θα ήταν καλό να την αποκηρύξει ο ίδιος ο δημιουργός της πριν αποδομήσει από τον μάταιο τούτο κόσμο.

Γιατί αυτή η φαρσοκωμωδία με φόντο τον Y2K πανικό για την κατάρρευση του πολιτισμού είναι ένα τόσο τρανταχτό misfire που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν στα χρόνια που μεσολάβησαν από το στιβαρό “Κατηγορώ” (2019) μέχρι τώρα, ο σκηνοθέτης του “Chinatown” και του “Μωρού της Ρόζμαρι” έχει αναπτύξει κάποιου είδους γεροντικής άνοιας.

Άνοια θέλει να πάθει όμως ο έρμος ο θεατής για να ξεχάσει μετά όσα διαδραματίζονται στο “The Palace”, αν φυσικά καταφέρει να φτάσει ως το τέλος. Ο Πολάνσκι φαίνεται να καβαλάει του κύμα του “rich people suck”, το οποίο εκπροσωπούν ταινίες όπως “To Τρίγωνο της Θλίψης” και το “The Menu”, κι εκεί που περίμενες ότι θα μπορούσε να το κάνει καλύτερα από κάθε άλλο, αποτυγχάνει παταγωδώς και παραδίδει έναν τραγέλαφο εντελώς εκτός τόπου και χρόνου, κάκιστης αισθητικής (επιτηδευμένα μεν, αποτυχημένα δε), με ένα σενάριο δια χειρός του φίλου του Γιέρζι Σκολιμόφσκι που μυρηκάζει όλα τα eurotrash στερεότυπα και δεν έχει τίποτα ουσιαστικό να πει.

Ο Πολάνσκι είχε πάντα μια εσάνς μισανθρωπιάς, το “η κόλαση είναι οι άλλοι” θα μπορούσε κανείς να πει ότι είναι η βασική θεματική που έχει εξερευνήσει από διάφορες σκοπιές, ενώ η αίσθηση του χιούμορ δεν λείπει ακόμα κι από τις πιο σκοτεινές στιγμές του.

Στο “The Palace” η μισανθρωπιά έχει βαρέσει κόκκινο, αλλά το χιούμορ είναι άβολο, ξεπερασμένο και το cringe πάει σύννεφο. Βλέπεις, π.χ. τον Τζον Κλιζ στον ρόλο του 90χρονου μεγιστάνα με τη νεαρότατη σύζυγο και αναρωτιέσαι γιατί ο Πολάνσκι δεν του ζήτησε μερικές συμβουλές για το πώς κάνεις καλή κωμωδία με setting ένα ξενοδοχείο. Τι συμβουλές να δώσει όμως το πρώην μέλος των θρυλικών Monty Python, αφού μαζί με το υπόλοιπο καστ που περιλαμβάνει τη Φανί Αρντάν και τον Μίκι Ρουρκ, χάνεται μέσα σε μια σούπα από Ρώσους μαφιόζους, μποτοξαρισμένες και χιλιοτραβηγμένες κυρίες, πρώην πορνοστάρ και γαλαζοαίματους τρίτης κατηγορίας.

Μ’ αυτά και με τ’ άλλα παρδαλά και εν τέλει σαχλά, μια ταινία που διαρκεί μόλις 1 ώρα και 40 λεπτά φαντάζει σαν να κράτησε βασανιστικά πολύ περισσότερο, για να καταλήξει σε ένα φινάλε… που θα ζήλευε και το “Jackass”, το παλιό το ορθόδοξο! Μην αφήσετε το όνομα “Πολάνσκι” να σας ξεγελάσει, καθώς τίποτα εδώ δεν θα σας αποζημιώσει. Μπορεί η πρόθεσή του να ήταν να μας κάνει να γελάσουμε, αλλά δυστυχώς the joke’s entirely on him.