66ο ΦΚΘ: Το "Holy Boy" είναι ένα μείγμα αγγέλου και αρπακτικού
Σύνοψη: Ένας αναπληρωτής καθηγητής γυμναστικής διορίζεται σε κάποιο απομονωμένο χωριό της βόρειας Ιταλίας, το οποίο πριν από μερικά χρόνια είχε χτυπηθεί από μια ανείπωτη τραγωδία. Ο ίδιος κουβαλά τον προσωπικό του Γολγοθά από τον οποίο μοιάζει ανίκανος να ξεφύγει, όμως εκεί θα συναντήσει ένα απίστευτο φαινόμενο: έναν νεαρό μαθητή ο οποίος έχει την ικανότητα να διώχνει μακριά τη θλίψη και τον πόνο από τους συνανθρώπους του. Στο χωριό αντιμετωπίζεται ως ένας σύγχρονος άγιος, με τις πράξεις των κατοίκων να έχουν επιπτώσεις τόσο στο ίδιο το παιδί όσο και στην κοινωνία της οποίας είναι μέλος.
ΣΧΕΤΙΚΑTo Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης τιμά εμβληματικούς ηθοποιούς του ελληνικού σινεμά
Άποψη: Στο The Holy Boy, ο Πάολο Στρίπολι στήνει μια ατμοσφαιρική, ανατριχιαστική ιστορία σε μια ιταλική κωμόπολη όπου κανείς δεν υποφέρει — τουλάχιστον όχι φανερά. Ένα θαυματουργό παιδί, ένας δάσκαλος που θρηνεί, και μια κοινότητα που προτιμά τη λήθη από τη μνήμη. Ο Στρίπολι, συνεχίζοντας τη θεματική πορεία που εγκαινίασε με το A Classic Horror Story, προτείνει με το The Holy Boy μια ελεγεία για την απώλεια και δεν κρύβει πως το The Holy Boy είναι, καταρχήν, ένα καλοφτιαγμένο horror —με υπαινιγμούς από Carrie, The Omen και The Village—, αλλά σύντομα το φιλμ ξεπερνά τα όρια του είδους.

Ο Στρίπολι επιλέγει να δείξει τον τρόμο μέσα από τη γαλήνη. Οι σκηνές όπου οι κάτοικοι στέκονται στη σειρά για την «τελετή της αγκαλιάς» μοιάζουν με εικαστική εγκατάσταση. Η κοινωνική ειρωνεία δεν είναι ποτέ κραυγαλέα, αλλά υποβόσκει σε κάθε βλέμμα: οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει πώς να υποφέρουν, και το βλέπουν ως ευλογία. Στην αρχή, η ιδέα ενός παιδιού-θαυματουργού φαντάζει παρηγορητική· στη συνέχεια, γίνεται απειλή. Η ανατροπή —που δεν θα σας την αποκαλύψουμε- οδηγεί σε ένα φινάλε υψηλής έντασης, όπου το υπερφυσικό συναντά το ψυχολογικό δράμα.
Η ερμηνεία του Ριοντίνο είναι σωματική και εύθραυστη, γεμάτη αυτοσαρκασμό. Ο Φέλτρι ενσαρκώνει τον Ματέο σαν μείγμα αγγέλου και αρπακτικού — μια φιγούρα που προκαλεί ταυτόχρονα οίκτο και φόβο.

Η ταινία παίζει με τα είδη: συνδυάζει το σασπένς του θρίλερ με την αλληγορία για τη συλλογική μνήμη. Και καθώς ο Σέρτζιο αρχίζει να συνειδητοποιεί το τίμημα της «θεραπείας» του, το φιλμ αποκτά μια συγκινητική διάσταση πένθους — κάτι ανάμεσα σε Let the Right One In και The Innocents, με μεσογειακή θρησκευτικότητα. Το φινάλε επιβεβαιώνει τη διαίσθηση του Στρίπολι: η απουσία πόνου είναι η πιο ύπουλη μορφή τρόμου.
Το The Holy Boy δεν αναζητά τον τρόμο στα φαντάσματα, αλλά στο ανθρώπινο αίτημα για αθανασία·
To 66o Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης διεξάγεται 30 Οκτωβρίου με 9 Νοεμβρίου 2025


















ΣΧΟΛΙΑ
Εμφάνιση σχολίων