"The pitt": Δραματική, καθηλωτική τηλεόραση

Σύνοψη: Η βάρδια στα επείγοντα περιστατικά ενός νοσοκομείου στο Πίτσμπουργκ παρουσιάζεται λεπτό προς λεπτό, καθώς ασθενείς, γιατροί και νοσηλευτές φτάνουν ακόμα πιο κοντά στα όριά τους κάθε ώρα που περνά.

ΣΧΕΤΙΚΑ"Gone": Επενδύει στην αμφιβολία, όχι στην αγωνία

Γνώμη: Όποιος έχει βρεθεί στα επείγοντα περιστατικά ενός δημόσιου νοσοκομείου ξέρει πολύ καλά τι εστί ταλαίπα, από τη μεριά του ασθενή τουλάχιστον.

Αν έχετε περιέργεια να δείτε πώς είναι η πλευρά των γιατρών και των νοσηλευτών, συγχαρητήρια, καλωσήρθατε στο “The Pitt”, πάρτε νουμεράκι και θα σας δούμε όταν ο πρώτος διαθέσιμος γιατρός θα έχει επιβιώσει από έναν ορυμαγδό περιστατικών κι ας έχουν περάσει μόλις 2 ώρες από την αρχή της βάρδιάς του.

Το “The Pitt”, ονομασία που παραπέμπει σε λάκκο και χρησιμοποιείται χαϊδευτικά από το προσωπικό του νοσοκομείου για το τμήμα των επειγόντων, έσκισε στα πρόσφατα Emmys, με 13 υποψηφιότητες και 5 νίκες, και ομολογώ ότι παρά τους διθυράμβους ήμουν αρχικά επιφυλακτική.

Χρειαζόμαστε άραγε άλλη μια ιατρική τηλεοπτική σειρά; Χμ, αυτή δεν φαίνεται να έχει σέξι γιατρούς που κλέβουν λίγο χρόνο για να πάνε στην αποθήκη και να ξεδώσουν.

Η αρχική μου «διάγνωση» ήταν όμως απόλυτα λανθασμένη, καθώς η σειρά του HBO είναι απλά αγνή, δραματική, καθηλωτική τηλεόραση που σε αρπάζει από τα μούτρα και δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα. Κι αυτό γιατί ο δημιουργός της, Ρ. Σκοτ Γκέμιλ, είχε μια φαεινή ιδέα: πώς θα ήταν αν το “E.R.” και το “24” έκαναν ένα παιδάκι; Και εγένετο, “The Pitt”!

Με λίγα λόγια, κάθε επεισόδιο αντιστοιχεί και σε μία ώρα από μια βάρδια του προσωπικού,από τις 07:00 έως τις 22:00, κι εμείς παρακολουθούμε σχεδόν σε πραγματικό χρόνο όσα εκτυλίσσονται με επίκεντρο τον επικεφαλής του τμήματος Δρ. Μάικλ Ρομπίναβιτς (ο Νόα Γουάιλ έχει προϋπηρεσία από το “E.R.” κι αυτό βγαίνει στον κόσμο).

Γύρω τους είναι οι υπόλοιποι γιατροί, οι νοσηλευτές, οι εκπαιδευόμενοι που βρίσκονται εκεί για την πρώτη τους μέρα, και φυσικά οι πολυάριθμοι ασθενείς που εκτός από τις αρρώστιες και τα τραύματά τους κουβαλάνε και τις προσωπικές τους ιστορίες.

Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τους γιατρούς και το “The Pitt” ξεδιπλώνει μαεστρικά και τις δύο πλευρές, με ένα σενάριο-σταυροβελονιά, ένα μοντάζ υποδειγματικό και μια στιβαρή σκηνοθεσία που ξέρει ακριβώς τι θέλει να πετύχει και το καταφέρνει.

Κι έτσι αναδεικνύει όχι μόνο το πραγματικό κόστος της υποχρηματοδότησης των δημόσιων υπηρεσιών υγείας στον δυτικό κόσμο (αν είναι έτσι στην Αμερική, σκεφτείτε τι γίνεται στον Ευαγγελισμό!), αλλά υπενθυμίζει ότι τα νοσοκομεία εκτός από χώροι ίασης είναι και θα έπρεπε να λειτουργούν ως χώροι ανθρωπιάς, καθώς πουθενά αλλού δεν έρχεται κανείς τόσο κοντά και με τόση μεγάλη συχνότητα σε αυτό που μας περιμένει όλους στο τέλος της διαδρομής.