Καλές γιορτές

Σύνοψη: Τέσσερις χαρακτήρες που βιώνουν τις δικές τους ξεχωριστές πραγματικότητες ενώ συνδέονται με άρρηκτους δεσμούς, ρίχνουν φως στις σύνθετες σχέσεις μεταξύ φύλων, γενεών και πολιτισμών σε μια πολύπαθη επικράτεια. Ο Ραμί, ένας Παλαιστίνιος που ζει στη Χάιφα, έρχεται αντιμέτωπος με την ξαφνική μεταστροφή της Εβραίας συντρόφου του, η οποία επανεξετάζει την απόφασή της για άμβλωση.

Η μητέρα του, η Χανάν, βυθίζεται με μια σοβαρή οικονομική κρίση και μπλέκει σε έναν κυκεώνα προβλημάτων καθώς διεκδικεί αποζημίωση για το ατύχημα της κόρης της, της Φίφι. Η Μίρι πρέπει να διαχειριστεί την κατάθλιψη της δικής της κόρης και, ταυτόχρονα, επιχειρεί  να υπονομεύσει την εγκυμοσύνη της αδερφής της με τον Ράμι. Η Φίφι, από την πλευρά της, κουβαλάει ένοχα ένα μυστικό που απειλεί να κλονίσει την οικογενειακή της υπόληψη, αλλά και τη νέα της σχέση με τον Δρ. Ουαλίντ.

Άποψη: Μέσω ενός αρκετά σύνθετου ψηφιδωτού διαπροσωπικών σχέσεων, ο Scandar Copti επιχειρεί να σκιαγραφήσει την τρέχουσα πραγματικότητα στις καθημερινές αλληλεπιδράσεις ανάμεσα σε Ισραηλινούς και Παλαιστίνιους, εντός κι εκτός του πολιτικού πλαισίου που πάντα υπάρχει στο φόντο.

Αποτυπώνει μερικές αλήθειες, κάποιες όχι τόσο αυτονόητες, αλλά ταυτόχρονα έχει θέματα ρυθμού που κοστίζουν στη δραματουργική δύναμη του συνόλου, τα οποία θα λύνονταν με ένα πιο καλά εστιασμένο σενάριο που θα οδηγούσε και σε μια συμπύκνωση της χρονικής διάρκειας. Κάποιες διαδρομές χαρακτήρων επίσης μένουν ελαφρώς ξεκρέμαστες στο φινάλε, σαν να μην υπήρχε ένα πιο ξεκάθαρο σχεδιάγραμμα στο μυαλό του Copti για το πώς θα τις ολοκλήρωνε σεναριακά.

Πάντως, παρά τις αδυναμίες, πρόκειται για ένα φιλμ με αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία και ιντριγκαδόρικες πολιτικές τοποθετήσεις που αναδεικνύονται εμμέσως στον ιστό της πλοκής. Δεν είναι τυχαίο το ότι η όλη ανάλυση που επιχειρείται καταλήγει σε μια γυναικοκεντρική θεώρηση ως τον πυρήνα των συλλογισμών του κειμένου, και ειδικότερα όσον αφορά τη νεότερη γενιά που είναι διχασμένη ανάμεσα σε πρότυπα που επικρατούσαν παλιότερα (και που εξακολουθούν να κυριαρχούν μέσω ενός συστημικά υπαγορευμένου εσωτερικευμένου μισογυνισμού που μεταλαμπαδεύεται αδιαλείπτως από γενιά σε γενιά) και σε όσα επιθυμεί.

Όπως φυσικά είναι συνειδητή η απόφαση σχετικά με το από πού έρχεται τελικά ένας αέρας αλλαγής στον επίλογο (ο οποίος δεν είναι απαραίτητα αισιόδοξος δεδομένων των όσων έχουν προηγηθεί, περισσότερο μοιάζει με «πάσα» του δημιουργού στον θεατή που είναι σε θέση να κινητοποιηθεί κάπως), με τους συμβολισμούς να είναι αρκετά εμφανείς.

Κάτι που πρέπει να σημειωθεί είναι πως ενώ μερικές λεπτομέρειες της ιστορίας είναι σαν να υπάρχουν για να διατυπώσουν δια της πλαγίας οδού ότι, για όσα συνδέονται με τη μεταξύ τους συνύπαρξη, η ισραηλινή και η αραβική πλευρά έχουν ένα περίπου ισόβαθμο μερίδιο ευθύνης, στην πραγματικότητα η έμφαση στο πώς η πρώτη εξ αυτών έχει μεταφορικά και το μαχαίρι και το πεπόνι σε όλα τα πεδία ξεκαθαρίζει και τον συσχετισμό ισχύος και το ποιος έχει το περίφημο ηθικό πλεονέκτημα λόγω ασυμμετρίας στα μεγέθη.

Αν και δεν είναι από τα πρόσφατα δείγματα παλαιστινιακού σινεμά που αγγίζουν μεγαλειώδη καλλιτεχνικά ύψη, το «Καλές Γιορτές» προσφέρει μια αρκούντως ειλικρινή ματιά σε μια κοινωνία σε διαρκή κατάσταση έκτακτης ανάγκης, η οποία λόγω της έντασής της ισοπεδώνει τις περισσότερες φορές και τη μοναδικότητα του εκάστοτε ατόμου, καταδικασμένου να μισεί τον «άλλο» αν θέλει να επιβιώσει και να μην περιθωριοποιηθεί. Δεν λείπουν και τα περιθώρια ταύτισης που μετράνε για μια σημαντική μερίδα σινεφίλ, όχι τόσο σε επίπεδο χαρακτήρων αλλά περισσότερο σε επίπεδο εμπειριών και συναισθημάτων.