"Happy face": Δημιουργεί απόσταση από τον δολοφόνο

Πλοκή: Η ιστορία (βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα) επικεντρώνεται στη Melissa, η οποία αναγκάζεται να έρθει αντιμέτωπη με το παρελθόν της όταν ο πατέρας της, ένας καταδικασμένος κατά συρροή δολοφόνος γνωστός ως Happy Face Killer, επικοινωνεί μαζί της από τη φυλακή.

ΣΧΕΤΙΚΑ"Gone": Επενδύει στην αμφιβολία, όχι στην αγωνία

Καθώς αποκαλύπτονται μυστικά που συνδέονται με έναν ανεξιχνίαστο φόνο, η Melissa προσπαθεί να προστατεύσει την οικογένειά της, να βρει την αλήθεια και να αντιμετωπίσει το σκοτεινό οικογενειακό της βάρος.

Σύνοψη: Το γενικό feeling που αφήνει η σειρά είναι… κάπως αδιάφορο. [Από το πρώτο κιόλας επεισόδιο η ατμόσφαιρα δείχνει να έχει δυνατότητες, αλλά η ανάπτυξη της πλοκής δεν καταφέρνει να κρατήσει ζωντανό το ενδιαφέρον του θεατή για πολύ.]

Ας το αναλύσουμε λίγο: η πρωταγωνίστρια δεν παραδίδει ακριβώς την πιο καθηλωτική ερμηνεία που θα περίμενες. Όταν υπάρχουν σειρές εγκλήματος, ειδικά με δολοφόνους – όπως το Monsters του Ryan Murphy – που σε κρατούν καρφωμένο στην οθόνη, είναι δύσκολο να ενθουσιαστείς με το Happy Face. Πολύ απλά, έχεις ήδη δει κάτι πολύ καλύτερο.

Η ροή είναι σχεδόν ανύπαρκτη και, ενώ το βασικό concept είναι ενδιαφέρον, η εκτέλεση απογοητεύει. Με άλλα λόγια, καλή ιδέα, κακή υλοποίηση και ακόμα χειρότερη εμπειρία παρακολούθησης. (Υπάρχουν κάποιες ελάχιστες στιγμές που ξεχωρίζουν, αλλά δεν αρκούν για να σώσουν το τελικό αποτέλεσμα ή να προσφέρουν μια πραγματικά έντονη εμπειρία στον θεατή).

Όσο για τον ίδιο τον Happy Face Killer, ενώ η ιστορία απαιτεί έναν χαρακτήρα που να αποπνέει φόβο και να κουβαλάει ένα σκοτεινό, απειλητικό βάρος, η ερμηνεία του Nτένις Κουέιντδεν καταφέρνει να μεταδώσει αυτό το συναίσθημα.

Σε πολλές σκηνές η παρουσία του μοιάζει πιο «ήπια» και συγκρατημένη, σαν να προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στη γοητεία και την απειλή, χωρίς όμως να φτάνει ποτέ στο σημείο που θα προκαλούσε πραγματικό τρόμο στον θεατή. Αυτό δημιουργεί μια απόσταση ανάμεσα σε αυτό που βλέπουμε και σε αυτό που περιμένουμε από έναν αδίστακτο κατά συρροή δολοφόνο.

Έτσι, κάποιες καθοριστικές σκηνές χάνουν τη δύναμή τους και δεν επιβάλλονται όπως θα έπρεπε.

Δεν είναι η χειρότερη σειρά που έχει βγει – και σίγουρα υπάρχουν πολύ χειρότερες ερμηνείες εκεί έξω. Όμως, αν θες να δεις μια πραγματικά δυνατή crime σειρά, αυτή μάλλον δεν θα σου καλύψει τις προσδοκίες. Στο τέλος, δύσκολα θα μείνει στο μυαλό σου, καθώς μοιάζει να χάνεται μέσα σε μια θάλασσα παρόμοιων παραγωγών που ακολουθούν σχεδόν την ίδια συνταγή αφήγησης.

Και όταν τελειώσει, δύσκολα θα σου μείνει κάτι που να τη διαφοροποιεί από τις εκατοντάδες άλλες σειρές του ίδιου ύφους που κυκλοφορούν αυτή τη στιγμή στις πλατφόρμες.