Bενετία 2025 - Κάθριν Μπίγκελοου: "Πρέπει να με συναρπάζει το θέμα"

Με το «A House of Dynamite», η Κάθριν Μπίγκελοου επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη ύστερα από 8 χρόνια απουσίας. Η υποδοχή στη Βενετία υπήρξε θερμή και σχεδόν ομόφωνη: η αναμονή άξιζε. Μετά το «Detroit» (2017), που δεν έτυχε της ίδιας απήχησης με τα δύο οσκαρικά της έργα «The Hurt Locker» και «Zero Dark Thirty», η δημιουργός είχε ανάγκη από μια παύση, έναν χρόνο αναζήτησης του επόμενου θέματος που θα της ξυπνούσε πάθος.

ΣΧΕΤΙΚΑA House of Dynamite

«Πρέπει να με συναρπάζει το θέμα. Για μένα, δεν ξέρω αν είμαι στ’ αλήθεια σκηνοθέτρια ή όχι, αλλά είμαι απολύτως δεσμευμένη σε μια ιστορία. Και τότε νιώθω ότι μπορώ να κάνω τα πάντα – αρκεί να πιστεύω στο υλικό», δήλωσε στη συνέντευξη Τύπου. Το νέο της φιλμ, σε παραγωγή Netflix, εξετάζει από διαφορετικές σκοπιές τι θα συνέβαινε αν ο Λευκός Οίκος βρισκόταν αντιμέτωπος με μια επικείμενη πυρηνική επίθεση. «Αυτό είναι ζήτημα παγκόσμιο, αφορά το πού βρισκόμαστε με τα πυρηνικά όπλα. Και φυσικά, ελπίζουμε, κάποια στιγμή, να μειωθεί το πυρηνικό οπλοστάσιο. Όμως στο μεταξύ ζούμε πραγματικά μέσα σε ένα σπίτι με δυναμίτη. Και το ενδιαφέρον μου ήταν να μεταφέρω αυτή την αλήθεια στο κοινό», εξήγησε η Μπίγκελοου.

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα και να δείτε το τρέιλερ.

Αντί να υπογράψει το σενάριο η ίδια, εμπιστεύτηκε τον Νόα Όπενχαϊμ – γνωστό από το «Jackie» και πρώην πρόεδρο του NBC News. «Ένα από τα πολλά πράγματα που κάνουν την Κάθριν τόσο ξεχωριστή δημιουργό είναι η προσήλωσή της στην αυθεντικότητα. Από την πρώτη στιγμή, η εντολή της ήταν: “Ας δούμε πώς θα λειτουργούσε πραγματικά αυτό. Ας βάλουμε το κοινό μέσα σε εκείνες τις αίθουσες όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις, ας δείξουμε πώς θα εκτυλισσόταν αληθινά.” Έτσι, από το πρώτο λεπτό, χτίσαμε την ιστορία μαζί», είπε ο σεναριογράφος.

Η Μπίγκελοου δεν παρέλειψε να αναδείξει τους βασικούς συνεργάτες της: τον διευθυντή φωτογραφίας Μπάρι Άκροϊντ («τον πιο ταλαντούχο κινηματογραφιστή που υπήρξε ποτέ»), τον σκηνογράφο Τζέρεμι Χιντλ, τον μοντέρ Κερκ Μπάξτερ και τον συνθέτη Φόλκερ Μπέρτελμαν. «Το χάρισμά του είναι να κάνει τα πάντα να μοιάζουν αληθινά. Ερχόμενος από τα ντοκιμαντέρ, η μετάβαση στη μυθοπλασία ήταν φυσική. Δεν θα είχα γυρίσει την ταινία αν δεν ήταν διαθέσιμος – τόσο σημαντικός ήταν», υπογράμμισε για τον Άκροϊντ.

Ο Τρέισι Λετς, ένας από τους πρωταγωνιστές, περιέγραψε την ιδιαιτερότητα της μεθόδου: «Ανά πάσα στιγμή μπορεί να είχα 20 κάμερες στραμμένες πάνω μου. Αυτό είναι πολύ ασυνήθιστο σε οποιοδήποτε πλατό». Και μιλώντας για τη δραματουργική ισορροπία, πρόσθεσε: «Η ταινία θα μπορούσε να παιχτεί σαν καθαρά διαδικαστική, απλώς να βλέπουμε ανθρώπους να κάνουν τη δουλειά τους. Η αλήθεια όμως είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι όντα που η ανθρωπιά τους ξεφεύγει, αναδύεται σε απρόσμενες στιγμές. Νομίζω αυτό είναι η δύναμη του φιλμ: να θυμίζει πως τελικά είναι άνθρωποι που παίρνουν αυτές τις αποφάσεις».

Η τελική σύνθεση, με το μοντάζ που πλέκει τρεις εκδοχές της ίδιας εικοσάλεπτης αφήγησης, θύμιζε «τρισδιάστατο σκάκι», όπως σημείωσε η σκηνοθέτρια. «Η ισορροπία όλων αυτών, η ακρίβεια που απαιτούνταν ώστε να αναδυθεί η ανθρωπιά, χρειάζονταν έναν εξαιρετικό μοντέρ». Όσο για τη μουσική του Μπέρτελμαν, ήταν –κατά τα λόγια της– «εκτός κλίμακας», οδηγώντας το κοινό στο χείλος της αγωνίας.