A House of Dynamite

Τα ραντάρ στο Φορτ Γκρίνι της Αλάσκας εντοπίζουν έναν πυρηνικό πύραυλο. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ και το επιτελείο του πρέπει να χρησιμοποιήσουν τον περιορισμένο χρόνο που έχουν στη διάθεσή τους για να προσπαθήσουν να καταρρίψουν τον πύραυλο πριν φτάσει στο Σικάγο.

Μετά από σχεδόν δέκα χρόνια σιωπής, η Κάθριν Μπίγκελοου γυρίζει την πιο πολιτικά αιχμηρή και συναισθηματικά απογυμνωμένη της ταινία. Το A House of Dynamite είναι ένα ψυχρό, κοφτερό, σχεδόν μαθηματικό θρίλερ για τον εφιάλτη του πυρηνικού πολέμου — και για το πώς ο άνθρωπος, ακόμη κι όταν κρατά τα πλήκτρα της καταστροφής, μένει απελπιστικά μικρός.

Στο A House of Dynamite ο χρόνος δεν κυλά, ανακυκλώνεται: το φιλμ χωρίζεται σε τρία μέρη, και στο τέλος κάθε μέρους το ρολόι γυρίζει πίσω. Ο θεατής δεν παρακολουθεί μια αφήγηση αλλά μια επανάληψη προ της συντέλειας. Το σενάριο του Νόα Οπενχάιμ χωρίζεται σε τρία κεφάλαια, το καθένα να ξεκινά και να επανεκκινεί το χρονικό της κρίσης. Η δράση εκτυλίσσεται σε ένα δίκτυο χώρων: στρατιωτικά καταφύγια, αίθουσες επιχειρήσεων, σπίτια γεμάτα οικογενειακή αγωνία. 

Η Μπίγκελοου κινηματογραφεί όλο αυτό με τη γνώριμη τεχνική της ακριβείας: ο ήχος είναι βουβός, σχεδόν μεταλλικός, τα πλάνα εναλλάσσονται με ρυθμό υπολογισμού, οι τίτλοι των στρατιωτικών ακρωνύμιων απλώνονται στην οθόνη σαν προειδοποιητικά σήματα. Ο ρυθμός είναι αυστηρός, αλλά ποτέ επίπεδος — η ταινία χτίζει μια ένταση που μοιάζει να αναπνέει με τη ρυθμική παλμικότητα ενός ραντάρ.

Η Ρεβέκα Φέργκιουσον είναι εντυπωσιακή: η “maestro” της Situation Room αποδίδεται όχι ως ήρωας αλλά ως άνθρωπος σε πνευματική κατάρρευση, που ωστόσο εξακολουθεί να λειτουργεί σαν γρανάζι σε μηχανισμό χωρίς έλεος. Ο Τρέισι Λετς, με την χαρακτηριστική του βαριά παρουσία, κρατά το ρόλο του στρατηγού Μπέικερ με ήρεμη εξουσία. Και οι δύο είναι υποδειγματικοί σε μια ταινία όπου το συναίσθημα καταστέλλεται, όχι γιατί δεν υπάρχει, αλλά γιατί δεν επιτρέπεται.

Η σκηνοθέτις ξέρει να χειρίζεται τον ρυθμό σαν μουσική παρτιτούρα — και αυτή τη φορά η μουσική είναι απόλυτη σιωπή. Όσο πιο κοντά βρισκόμαστε στη στιγμή της καταστροφής, τόσο πιο εσωτερικά τοποθετείται η κάμερα: πρόσωπα, βλέμματα, ιδρώτας, οι δείκτες των ρολογιών να πλησιάζουν το μηδέν. Στο τελευταίο ημίωρο, το φιλμ αποκτά σχεδόν δοκιμιακό ρυθμό: μικρά επεισόδια, επαναλήψεις, ένα χρονικό αδυναμίας λήψης απόφασης που γίνεται σιγά-σιγά ψυχολογικό βασανιστήριο.

Αν η Μπίγκελοου με το The Hurt Locker εξέταζε την εξάρτηση από την αδρεναλίνη, εδώ ερευνά την εξάρτηση από τον έλεγχο. Mια μελέτη πάνω στο βλέμμα: ποιος κοιτάζει, ποιος επιβιώνει μέσα στο κάδρο, ποιος αποφασίζει να μην αποστρέψει τα μάτια.  

Το A House of Dynamite δεν μας λέει αν θα συμβεί το τέλος, αλλά ότι έχει ήδη αρχίσει. Κι αυτό το κάνει με τον πιο τρομακτικό τρόπο: με ψυχραιμία.