The toxic avenger

Σύνοψη: Όταν ένας καταπιεσμένος επιστάτης, ο Γουίνστον Γκουζ, εκτίθεται σε ένα καταστροφικό τοξικό ατύχημα, μεταμορφώνεται σε μια νέα εξέλιξη ήρωα: στον The Toxic Avenger. Τώρα, ο Toxie πρέπει να αφήσει πίσω του το περιθώριο και να γίνει σωτήρας, αντιμετωπίζοντας αδίστακτους εταιρικούς ηγέτες και διεφθαρμένες δυνάμεις που απειλούν τον γιο του, τους φίλους του και την κοινότητά του. Σε έναν κόσμο όπου η απληστία κυριαρχεί... η δικαιοσύνη σερβίρεται καλύτερα ραδιενεργή.

Άποψη: Όσοι δηλώνουν φαν της πρωτότυπης ταινίας του 1984 εδώ θα δουν κάτι που, αν μη τι άλλο, διατηρεί σε μεγάλο βαθμό ακέραιο το πνεύμα καφρίλας που επικρατούσε εκεί, αλλά υπάρχουν δύο σημαντικές διαφορές που καθιστούν αυτό το ριμέικ προϊόν της εποχής του και όχι τόσο μια νοσταλγική αναδρομή σ’ ένα σινεμά άλλων δεκαετιών όπως θα υπαγόρευε μια αλλιώτικη ενδεχομένως προσέγγιση.

Η πρώτη αφορά έναν συναισθηματικό πυρήνα που έχει το συγκεκριμένο ριμέικ (η σχέση ανάμεσα στον πρωταγωνιστή και τον θετό του γιο) και που αποδίδεται με ειλικρίνεια, σε αντίθεση για παράδειγμα με τη ρομαντική υποπλοκή του αρχικού φιλμ που ξεκάθαρα έχει έναν τόνο παρωδίας.

Η δεύτερη σχετίζεται με τις πολιτικές τοποθετήσεις στις οποίες προχωρά άμεσα ή έμμεσα ο Macon Blair και οι οποίες αρθρώνονται με σαφήνεια μέσα από διάφορες λεπτομέρειες, πάλι σε αντίθεση με το φιλμ στο οποίο στηρίζεται και που ουσιαστικά διάλεγε στρατόπεδο μέσα από την έντονα ειρωνική αποτύπωση κάποιων κινηματογραφικών κλισέ που επικρατούσαν κατά τη διάρκεια εκείνης της χρονικής περιόδου και αποτελούσαν και αυτά με τον τρόπο τους ένα ιδεολογικό statement.

Πρόκειται για πινελιές που αφαιρούν σ΄ έναν βαθμό τον αυθορμητισμό μιας πιο γνήσια καλτ δουλειάς, αν και δεν αλλοιώνουν το πνεύμα του μύθου.

Όσοι μπαίνουν στην αίθουσα με την επιθυμία να δουν σπλάτερ και χαβαλέ λογικά δεν θα μείνουν απογοητευμένοι (ο Blair ειδικά το πρώτο δεν το τσιγκουνεύεται όταν έρχεται η ώρα του), όμως κακά τα ψέματα, αυτό ου προκύπτει δεν διεκδικεί δάφνες ποιότητας. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν διασκεδαστικές στιγμές μέσα στο σύνολο, απλά τα όρια είναι πολύ ξεκάθαρα. 

Και είναι και κάποιες φορές που το σενάριο μοιάζει να ζορίζεται ώστε να βγάλει γέλιο μέσα από ορισμένες καταστάσεις, και αυτό «γράφει» κάπως άσχημα στον φακό.

Έχει γίνει πάντως ένα ενδιαφέρον στήσιμο σε οπτικό επίπεδο, και χάρη στη συνδρομή του έμπειρου Dana Gonzales στη φωτογραφία, όπου το σημείο αναφοράς είναι μεν το σήμερα, αλλά με παρούσες και παραπομπές στη δεκαετία του 1980 ειδικά σε σχέση με τα χρώματα.

Το νέο «The Toxic Avenger», όπως ακριβώς και το παλιό, βλέπεται ευχάριστα με προαπαιτούμενο το να αφήσει κανείς την όποια σοβαροφάνεια σπίτι του και ίσως να βοηθούσε και μια καλή παρέα. Γεγονός που αναπόφευκτα θα κάνει τον θεατή με πιο υψηλές απαιτήσεις να «κλοτσήσει». Ειδικά από τη στιγμή που στο ιδιαίτερα δημοφιλές στην τρέχουσα φάση υποείδος της κωμωδίας τρόμου έχουν υπάρξει και πολύ πιο εκλεπτυσμένα δείγματα τα τελευταία χρόνια, με χιούμορ πιο όμορφα ιδιοσυγκρασιακό και που βασίζεται σε λιγότερο χοντροκομμένα στοιχεία.