Weapons

Σύνοψη: Όταν όλα τα παιδιά μιας τάξης, εκτός από ένα, εξαφανίζονται μυστηριωδώς την ίδια νύχτα και την ίδια ακριβώς ώρα, μια κοινότητα αναρωτιέται ποιος ή τι κρύβεται πίσω από την εξαφάνισή τους.

Άποψη: Λόγω του ότι φαίνεται από πολλές πινελιές (ξεκάθαροι πρωταγωνιστές, στοχευμένες σεναριακές ευκολίες) πως ο Zach Cregger θέλει να κάνει «ταινία κοινού», το «Weapons» δεν είναι το αριστούργημα τρόμου που θα επαναπροσδιορίσει το είδος του.

Είναι όμως ένα φιλμ που παίρνει ρίσκα τα οποία το mainstream σινεμά σχεδόν πάντα αποφεύγει, είναι χτισμένο σεναριακά μ’ έναν τρόπο που πραγματικά «ρουφάει» τον θεατή μέσα στο μυστήριό του και, το πιο σημαντικό απ’ όλα, προκαλεί όντως ανατριχίλες σε μερικές σκηνές του, κάτι που ακόμη και καταξιωμένοι δημιουργοί των τελευταίων ετών στο ίδιο μετερίζι δεν έχουν καταφέρει στον ίδιο βαθμό.

Μέχρι και οι «κοιλιές» που εντοπίζονται στη ροή της ιστορίας λειτουργούν έξυπνα σαν αναβολές ώσπου να έρθει η ώρα των απαντήσεων, ενισχύοντας έτσι την αδημονία για το τι μέλλει γενέσθαι.

Στο μεταξύ, ο Cregger έχει φιλοτεχνήσει έναν καμβά της αμερικανικής επαρχίας σχεδόν κοενικό σε νοοτροπία, από την άποψη ότι εστιάζει περισσότερο στις συνθήκες που διαμορφώνονται μέσα από την ιδιαιτερότητα του τόπου (ο μικρός σε όγκο πληθυσμός που κάνει τις διαμάχες εντός της κοινότητας πιο σφοδρές ενδεικτικά) και όχι τόσο σε πολιτικού χαρακτήρα λεπτομέρειες, ενώ δεν λείπει κι ένα ιδιόρρυθμο χιούμορ που προκύπτει μέσα από τον παραλογισμό κάποιων καταστάσεων.

Η αλληγορία που βρίσκεται στο επίκεντρο επίτηδες δεν είναι πολύ ξεκάθαρη στις αναφορές της για να μην κατηγορηθεί για στρατευμένο σχόλιο, ειδικά στην παρούσα συγκυρία, όμως με τα βασικά κομμάτια του όλου παζλ (γιατί ο χαρακτήρας που είναι υπεύθυνος για τα δρώμενα πράττει αυτά που πράττει, το πώς ωθεί άλλους ήρωες να δράσουν πολύ συγκεκριμένα) μπορεί κανείς να βρει αναλογίες ακόμη και σε πολύ επίκαιρα ζητήματα που αφορούν τις ΗΠΑ και είναι ακόμη εν εξελίξει.

Χωρίς spoilers, η ερμηνεία που αποτελεί σίγουρα την ψυχή του εγχειρήματος είναι αυτή της Amy Madigan. Είναι ο ορισμός της ηθοποιίας καρατερίστα που φτιάχνει ρόλο (ίσως και brand name) από το μηδέν, διαθέτοντας ένα εύρος που δεν περιμένει κανείς συνήθως από σινεμά είδους, και δίχως καμία διάθεση υπερβολής, μπορεί η επερχόμενη οσκαρική πεντάδα Β’ Γυναικείου Ρόλου να έχει βρει ήδη μία υποψήφια...

Όσο και αν ο κινηματογραφικός τρόμος εξακολουθεί να είναι μια βιομηχανία παραγωγής ακόμη και τριτοκλασάτων προϊόντων, είναι γεγονός ότι πολλές από τις ευχάριστες καλλιτεχνικές εκπλήξεις των τελευταίων ετών προέρχονται από εκεί.

Το «Weapons» είναι ακόμη ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της τάσης, και μαζί με τους «Αμαρτωλούς» που κυκλοφόρησαν νωρίτερα φέτος αποδεικνύει ότι τα μεγάλα πονταρίσματα στα ανάλογα «χωράφια» μπορούν να οδηγήσουν σε μικρά φιλμικά θαύματα.

Και ο Cregger οπωσδήποτε μεγαλώνει τις προσδοκίες για το όποιο επόμενο βήμα του.