Bono: Stories of Surrender

Σύνοψη: Η κάμερα του Andrew Dominik καταγράφει τον θρυλικό frontman των U2, Bono, σ’ ένα one-man show πάνω στη σκηνή του Beacon Theatre στη Νέα Υόρκη.

Ο ίδιος κάνει μια εις βάθος αναδρομή σε όλα όσα τον σημάδεψαν ως άνθρωπο και ως καλλιτέχνη στην πορεία της ζωής του, από τη συμμετοχή του στο συγκρότημα φυσικά μέχρι τη σχέση του με τον πατέρα του και το πώς αυτή διαμορφώθηκε ύστερα από μια συγκλονιστική οικογενειακή τραγωδία αλλά και την πολυετή του αγάπη για τη γυναίκα του, Ali.

Άποψη: Κακά τα ψέματα, το φιλμ του Andrew Dominik θα αρέσει πρωτίστως σε αυτούς που είναι φαν του ίδιου του Bono, με όλες τις πτυχές του.

Όσοι μπορεί να απολαμβάνουν τη μουσική των U2 είναι μια πολύ ευρύτερη «πίτα» που δεν αντιπροσωπεύει την πραγματική δυναμική του εγχειρήματος.

Για να γίνω περισσότερο κατανοητός, θα μιλήσω για εμένα, που σημειωτέον δεν είμαι τόσο μουσικόφιλος σε σύγκριση με άλλους που μπορεί να έχουν περάσει τη νιότη τους πάνω από ένα πικάπ. Δεν ανήκω σε αυτούς που έχουν ακούσει μέχρι και τα πιο σπάνια b-sides του συγκροτήματος, δεν θα με αποκαλούσα σκληροπυρηνικό φαν, ωστόσο είχα αγαπήσει σαν δίσκο το «The Joshua Tree» όταν τον είχα ακούσει για πρώτη φορά στην ολότητά του χρόνια πίσω, και γενικά έχω από θετική ως πολύ θετική γνώμη για τον μεγαλύτερο όγκο της δουλειάς των U2 με τον οποίο είμαι εξοικειωμένος. Θεωρώ επίσης ότι ο Bono είναι χαρισματικός στιχουργός και ακόμη πιο χαρισματικός τραγουδιστής, και σίγουρα δεν είναι τυχαίο το status που έχει αποκτήσει διαχρονικά.

Με όλα αυτά τα δεδομένα κάτω στο τραπέζι λοιπόν, ξεκαθαρίζω ότι παρακολουθώντας το φιλμ είδα για πρώτη φορά τόσο εκτεταμένα την περίφημη έπαρση του εν λόγω καλλιτέχνη για την οποία έχει χυθεί τόσο μελάνι δημοσιογραφικά για πολλές δεκαετίες, την οποία θα χαρακτήριζα μέχρι κι ενοχλητική ανά σημεία, παρότι είναι κατανοητή για έναν άνθρωπο που έφτασε σε ασύλληπτα ύψη διασημότητας κι επιρροής μέσα σε μικρό σχετικά χρονικό διάστημα.

Οι καλύτερες στιγμές της performance που καταγράφει ο Dominik (με αρκετά τσαχπίνικα κινηματογραφικά κολπάκια που «σπάνε» τη θεατρικότητα που παραμονεύει στη γωνία) είναι αυτές στις οποίες ο πρωταγωνιστής του ξεφεύγει από την περσόνα του αυτάρεσκου σούπερ σταρ της ροκ για να αποκαλύψει κάτι πιο ευάλωτο, μέσα από πιο προσωπικές εξιστορήσεις. Και είναι αρκετές για να καταστήσουν το σύνολο ενδιαφέρον και με συναισθηματική αξία, κάτι που ξεπερνάει τα όρια του αυστηρά αυτοαναφορικού.

Ακόμη και όταν μερικά από τα όσα ξεστομίζει προκαλούν έναν ενστικτώδη ξερόβηχα για διάφορους λόγους (ενδεικτικά οι αναφορές στη φιλανθρωπική του δράση, εμμέσως πλέκοντας το εγκώμιο οργανισμών όπως το ΔΝΤ μεταξύ άλλων), ο Bono αποδεικνύει πολλάκις μέσα από αυτό το στοίχημά του ότι είναι ένας πολύ ικανός αφηγητής, και είναι αυτό του το γνώρισμα που κρατάει την προσοχή του θεατή σε υψηλά επίπεδα, χωρίς φυσικά να είναι αναγκαίο να θαυμάσει στο 100% την προσωπικότητα που ξετυλίγεται επί της οθόνης.

Η εξομολογητική του διάθεση ειδικά όσον αφορά τα οικογενειακά του βιώματα «πατάει» πάνω σε κοινά σημεία που έχουν ζήσει οι περισσότεροι εκεί έξω, και η αλήθεια πίσω από όσα σχετικά λέγονται έχει τη δυνατότητα να συγκινήσει και όσους δεν νοιάζονται καλλιτεχνικά για τους U2.