Materialists

Σύνοψη: Μια νεαρή, φιλόδοξη Νεοϋορκέζα προξενήτρα (Dakota Johnson) είναι διχασμένη ανάμεσα στον τέλειο σύντροφο (Pedro Pascal) και τον όχι τόσο τέλειο πρώην (Chris Evans).

Άποψη: Παρότι η Celine Song για τη δεύτερη σκηνοθετική της απόπειρα για τη μεγάλη οθόνη επιλέγει να μεταπηδήσει από το ρομαντικό δράμα («Περασμένες Ζωές») στην κομεντί, το «Ταιριάζουμε;» δεν είναι απαραίτητα και μια ανάλαφρη ταινία στο 100%, τόσο γιατί περιγράφει συναισθηματικές διαδρομές με πολλές διακυμάνσεις που δεν είναι όλες τους ανώδυνες όσο κι επειδή καταπιάνεται παράπλευρα στην πορεία με πολύ σοβαρές θεματικές που έχουν απασχολήσει και το #MeToo μεταξύ άλλων.

Από μια σκοπιά, η νέα δουλειά της Song είναι μια μελέτη του μέσου millennial που ζει στις ΗΠΑ αυτήν τη στιγμή, μέσα στην οικονομική ανασφάλεια η οποία του καθορίζει και τις υπόλοιπες παραμέτρους της ζωής του.

Από μια άλλη, αποτελεί την εξέταση ενός διλήμματος που αφορά την προαναφερθείσα διάσταση, το αν στο τώρα μια ρομαντική σχέση είναι περισσότερο βιώσιμη αν υπαγορεύεται από τη λογική ή από το συναίσθημα. Η απάντηση δίνεται ξεκάθαρα στο φινάλε και από εκεί και πέρα εναπόκειται στον εκάστοτε σινεφίλ να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει με αυτό που διατυπώνεται.

Γενικότερα, ενώ το σύνολο παρακολουθείται πολύ ευχάριστα, ανεξάρτητα από περιθώρια ταύτισης με χαρακτήρες και καταστάσεις, λόγω κατασκευαστικής φινέτσας κι εναλλαγών στις συμπεριφορές που έχουν ψυχολογικό ενδιαφέρον, προβληματάκια υπάρχουν.

Η γραφή της Song γι’ άλλη μια φορά κουβαλάει την ειλικρίνεια και τη διαύγεια που ήταν τόσο έντονο γνώρισμα και των «Περασμένων Ζωών», ωστόσο εδώ εντοπίζεται και μια επίγευση κάπως «τεχνητή», σαν μερικοί ήρωες ενίοτε να μη μιλούν όπως θα το έκανε ένας άνθρωπος στην αληθινή ζωή. Ίσως όμως και αυτή η νοητή πατίνα του ψεύτικου να είναι ένα έμμεσο σχόλιο εκ μέρους του σεναρίου για το πώς όλοι εμείς ως θεατές εμπειρικά μαθαίνουμε για το πραγματικό μέσα από την κινηματογραφική αναπαράσταση, κάτι που στην περίπτωση του εν λόγω φιλμ εξειδικεύεται στο πεδίο του έρωτα όπου το είδος της κομεντί, με διαφορετική αμφίεση ανά εποχή, έχει εκπαιδεύσει ολόκληρες γενιές διαχρονικά.

Προς αυτήν την κατεύθυνση δείχνει και η εναρκτήρια σκηνή με τους ανθρώπους των σπηλαίων, επίτηδες στημένη μ’ έναν υπερβολικά αντιρεαλιστικό τρόπο. Το cut που ακολουθεί λίγο αργότερα θα μπορούσε να κάνει και κάποιους να ισχυριστούν πως η Song γύρισε το αντίστοιχο «2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος» για το είδος που εκπροσωπεί η ταινία της!

Σαν σχόλιο πάνω σε μια επικαιρότητα σε πολλά επίπεδα (αισθηματική, κοινωνική, οικονομική), το «Ταιριάζουμε;» δεν λέει κάτι καινούριο, σαν ψυχαγωγικό πακέτο όμως σέβεται σε πολύ μεγάλο βαθμό το ενήλικο κοινό και διαθέτει καλές ιδέες, που το αποτρέπουν από το να μπει κάτω από την ταμπέλα του αναλώσιμου.