Being Maria

Σύνοψη: Όταν το 1972 ο Ιταλός σκηνοθέτης Μπερνάρντο Μπερτολούτσι επιλέγει τη Μαρία Σνάιντερ για συμπρωταγωνίστρια του Μάρλον Μπράντο στο «Τελευταίο Τανγκό στο Παρίσι», η 19χρονη ηθοποιός νομίζει πως ζει ένα όνειρο. Αυτό, όμως, γρήγορα θα αποδειχθεί η αρχή ενός εφιάλτη.

Άποψη: Η 16χρονη Μαρία πηγαίνει στα γυρίσματα του ηθοποιού πατέρα της, Ντανιέλ Ζελέν, παρά τις διαφωνίες της μητέρας της με την οποία έχουν χωρίσει άσχημα, έπειτα από μια σύντομη σχέση που είχαν ούσα εκείνη ανήλικη. Η μητέρα υστερικά ζητά από την κόρη της να απομακρυνθεί από τον πατέρα-ίνδαλμα σε σημείο που την πετάει έξω από το σπίτι όσο εκείνη αδυνατεί να αντισταθεί στην πατρική γοητεία.

Η ταινία της Τζέσικα Παλίντ δεν είναι τόσο μια βιογραφική ταινία με την παραδοσιακή έννοια αλλά μια μελέτη πάνω στα όρια της τέχνης, πού αρχίζει και πού τελειώνει η ηθική και βέβαια το κυρίαρχο ζήτημα στην ζωή της Μαρίας, όπως διαφαίνεται από την ταινία, ο αποκλεισμός για χρόνια του πατέρα από την ζωή της που ίσως την έσπρωξε σε αναζήτηση ενός πατρικού προτύπου αφενός στον νεαρό σκηνοθέτη Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, αφετέρου στον κορυφαίο μεσήλικο σταρ -που όμως τότε ήταν στα κάτω του-Μάρλον Μπράντο.

Η προσοχή εστιάζει όχι τόσο πολύ στο ίδιο το γεγονός της σκηνής με το βούτυρο στο Τελευταίο Τανγκό στο Παρίσι, μια σκηνή πραγματικού βιασμού, την οποία η Παλίντ αποτυπώνει ρεαλιστικά κάνοντάς μας όλους να σφίγγεται το στομάχι μας όση ώρα παρακολουθούμε έναν πενηντάρη σταρ να ασελγεί πάνω σε μα 19χρονη κοπέλα μπροστά στις εμβρόντητες κάμερες (για την ιστορία ο Μπερτολούτσι λίγα χρόνια πριν τον θάνατό του είχε επιβεβαιώσει τα γεγονότα).

Εκεί που η σκηνοθέτρια θέλει να ρίξει περισσότερο φως είναι στην διαχείριση του τραύματος μετά το γεγονός και στην συνευθύνη σκηνοθέτη και παραγωγών που ήδη από εκείνη την εποχή προσπαθούν με νύχια και με δόντια να αποσιωπήσουν την κακοποίηση που υπέστη η ηθοποιός στο όνομα της τέχνης και του αυθορμητισμού.

Η συγκλονιστική Anamaria Vartolomei (δεύτερη θαρραλέα και ολοκληρωμένη ερμηνεία μετά το βραβευμένο με Χρυσό Λέοντα, «Γεγονός») δείχνει όλη την διαδρομή της Μαρίας, από το τραύμα στην αυτοκυριαρχία της και στην προσπάθειά της κόντρα στους άλλους και στους προσωπικούς της δαίμονες να συνεχίσει την ζωή της. Μια καταγραφή που έπρεπε να ειπωθεί, καθώς το Τελευταίο Τανγκό στο Παρίσι (μια αναμφίβολα καλή ταινία της εποχής της) θα ήταν διαφορετική χωρίς αυτά τα εφιαλτικά γυρίσματα, χωρίς αυτή την σιωπηλή συνωμοσία σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή για ρεαλιστικά και φυσικά συναισθήματα.

Η Vartolomei έχει όλο το βάθος για να δείξει την διαδρομή μιας κοπέλας «ερωτευμένης» με τον πατέρα της, ένα στάδιο που απολύτως φυσικά περνούν πολλά κορίτσια στην εφηβεία, καταλήγει να βιώνει τον πόνο της μητέρας της που δεν είχε καταλάβει εγκαίρως.

Το βίωμα της Σνάιντερ είναι το κυρίαρχο στην ταινία, με αποτέλεσμα ο ρόλος του Μάρλον Μπράντο να είναι πιο περιφερειακός και ο Ματ Ντίλον, που μοιάζει αρκετά φυσιογνωμικά με τον Μπράντο, να αρκείται σε μια ερμηνεία σεβασμού και θαυμασμού προς το πρόσωπό του, χωρίς να λύνεται ουσιαστικά.

Ο Μπράντο της ταινίας είναι λιγομίλητος μα ικανός να κάνει τα πάντα στο όνομα του σινεμά με τον Μπερτολούτσι που ενορχήστρωσε την σκηνή να μένει σταθερά πίσω από την κάμερα χωρίς να έχει ιδιαίτερο και ουσιαστικό κινηματογραφικό χρόνο και χωρίς καμία διάθεση να κάνει μια ταινία-μανιφέστο ενάντια στον δημιουργό αλλά μια ανάδειξη των συνθηκών που δυστυχώς επικρατούσαν κάποτε και που ελπίζουμε να μην επιστρέψουν.