"Murderbot": Η αιφνίδια συνειδησιακή αφύπνιση ενός ρομπότ

Σύνοψη: Σε ένα απροσδιόριστο χρονικά μέλλον, ένα "ρομπότ ασφαλείας" αποκτά συνείδηση και ελεύθερη βούληση χακάροντας τον εαυτό του. Τώρα θα πρέπει να το κρύψει καλά από τους ιδιοκτήτες/προστατευόμενούς του, αλλά και να προσπαθήσει να θυμηθεί ποιος προκάλεσε το μακελειό που οδήγησε στην ανακατασκευή του. 

ΣΧΕΤΙΚΑ"Gone": Επενδύει στην αμφιβολία, όχι στην αγωνία

Άποψη: Ο Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ πρωταγωνιστεί στον ομώνυμο ρόλο του φονικού (προς "εχθρούς" κι εν δυνάμει και προς "ημέτερους") ρομπότ/μπράβου, το οποίο συνοδεύει την ερευνητική αποστολή μιας ομάδας επιστημόνων από κάποιον άγνωστο πλανήτη.

Εκκεντρικοί, sci-fi νεοχίπηδες με κοινοβιακή εσωτερική οργάνωση και πολυσυντροφικό, queer προσανατολισμό, τα μέλη της επιστημονικής ομάδας λειτουργούν ως το αντίβαρο στο καπιταλιστικό, top-down μοντέλο εξουσίας (που φαίνεται να έχει επικρατήσει διαγαλαξιακά) και οριοθετούν το σύμπαν (no pun intended) όπου θα δράσει το ενσυνείδητο ρομπότ.

Η τοποθέτησή τους σε θέση "ανάδοχης οικογένειας" του Murderbot είναι εύστοχη ως σύλληψη για δύο λόγους. Αφενός γιατί χτίζει σταδιακά τον μυθοπλαστικό κόσμο της σειράς (πώς μοιάζουν οι διαπροσωπικές σχέσεις στο μακρινό μέλλον; / πώς έχουν εξελιχθεί θεσμοί όπως ο γάμος ή η οικογένεια;) κι αφετέρου γιατί προκαλεί μια a priori συμπάθεια απέναντι στους ήρωες ("αχ μακάρι να μην τους σκοτώσει το ρομπότ ασφαλείας, είναι πολύ εντάξει").

Ή τουλάχιστον αυτό πρέπει να ήταν το θεωρητικό πλάνο, γιατί στην πράξη (εν μέρει και λόγω της κωμικής/cool φύσης της γραφής) δε μας απασχολεί και τόσο το τι μέλλει γενέσθαι με την αιφνίδια συνειδησιακή αφύπνιση του ρομπότ. Κι αυτό είναι πιθανότατα και το βασικό μειονέκτημα του όλου εγχειρήματος.

Ναι μεν θα μειδιάσει ο θεατής με τη χαριτωμένα κυνική σάτιρα του Murderbot απέναντι στο γεμάτο αδυναμίες ανθρώπινο είδος (ή με τον τρόπο που έχουν φανταστεί οι δημιουργοί τις μελλοντικές high-tech αλληλεπιδράσεις ανθρώπων και μηχανών), δύσκολα ωστόσο θα εμπλακεί σε τέτοιο βαθμό ώστε να θέλει οπωσδήποτε να δει τι θα γίνει στη συνέχεια, πώς θα τελειώσει αυτή η μυστική αυτονόμηση της μηχανής.

Ανώδυνο και μάλλον αμήχανο στην προσπάθειά του να ξεδιπλώσει τις ιδέες του παραμένοντας fun κι αποφεύγοντας τη φιλοσοφική σοβαροφάνεια, το Murderbot έχει στα χέρια του ένα εξαιρετικά υποσχόμενο premise αλλά, αντί να το εξερευνήσει σε βάθος, τσαλαβουτάει στα ρηχά.

Ακριβώς σαν τον κεντρικό ήρωά του, που προβληματίζεται βαριεστημένα και σαστισμένα ταυτόχρονα για το πώς θα διαχειριστεί τη φρεσκοαποκτημένη πνευματική του ελευθερία.