Aς ξημερώσει ειρήνη

O Sami, Παλαιστίνιος με Ισραηλινή υπηκοότητα, ζει στην Ιερουσαλήμ και θεωρείται ότι τα έχει καταφέρει. Έχει μια καλή θέση στην εταιρεία του, είναι παντρεμένος με έναν μικρό γιο, έχει ερωμένη που τον αποζητά.

Γι’ αυτό και όταν επιστρέφει στο χωριό του για τον γάμο του μικρότερου αδερφού του, η πρώτη και μόνη σκέψη του είναι το πότε θα φύγει.

Κάτι που δεν ενδιαφέρει καθόλου τον Ισραηλινό στρατό, ο οποίος θέτει ξαφνικά και χωρίς εξήγηση το χωριό σε αποκλεισμό. Κανείς δεν μπορεί να μπει και κυρίως, κανείς δεν μπορεί να βγει. Καθώς κάτοικοι και επισκέπτες παγιδεύονται πίσω από έναν τοίχο που υψώνεται, κάτω από διακοπές ρεύματος και ελλείψεις τροφίμων, ξετυλίγεται σταδιακά ένα χάος, εντός κι εκτός των ανθρώπων.

Προσωπικές, κοινωνικές και πολιτικές συγκρούσεις, τείχη και διαχωρισμοί χτενίζουν την ταινία του Eran Kolirin, που κινείται με μαεστρία μεταξύ μιας κομψής, ήπιας μελαγχολίας και μιας στιβαρής, αμετακίνητης συναισθηματικής έντασης.

Το “Let It Be Morning” αποτελεί μεταφορά μυθιστορήματος του Παλαιστίνιου δημοσιογράφου και συγγραφέα Sayed Kashua από έναν Ισραηλινό σκηνοθέτη και ακουμπά την επίπονη και πολυεπίπεδη σύγκρουση των δύο κρατών, επικεντρώνοντας την προσοχή του στην απλή, καθημερινή συνύπαρξη των ανθρώπων και των δυσλειτουργικών τους ζωών, μεταφέροντας τους προβληματισμούς του σε ένα πιο γενικό επίπεδο.

Ο Kolirin οικοδομεί ένα βραδυφλεγές και υπομονετικό δράμα, που παρατηρεί με αιχμηρότητα την ανθρώπινη κατάσταση και υιοθετεί πολλαπλές οπτικές. Ταυτόχρονα, εξερευνά τις θεματικές του αποκλεισμού, του συμβιβασμού, της αλληλεγγύης, του κοινωνικού διαχωρισμού, υιοθετώντας ανά στιγμές μια λυτρωτική και αναζωογονητική κωμικότητα, που δίνει χώρο και αφαιρεί βάρος από το σκοτάδι των συνθηκών.

Στην πρεμιέρα της ταινίας στις Κάννες, το καστ της, Παλαιστινιακής καταγωγής στην πλειονότητά του, προχώρησε σε διαμαρτυρίες καθώς η ταινία υποβλήθηκε ως Ισραηλινή κυκλοφορία.

Γεγονός που από μόνο του αποδεικνύει πόσο σύνθετο είναι το πλαίσιο και οι θεματικές που καλείται να διαχειριστεί η ταινία.

Παρ’ όλα αυτά, ο Kolirin πετυχαίνει να το προσεγγίσει με κομψότητα και βάθος, δημιουργώντας μια ταινία που διακινεί την σκέψη και το συναίσθημα ακόμα και μετά την θέαση.