Scream

25 χρόνια μετά τους αλλεπάλληλους βάναυσους φόνους που σόκαραν το φιλήσυχο Γούντσμπορο, ένας καινούργιος δολοφόνος βάζει ξανά την μάσκα Ghostface και αρχίζει να ακολουθεί μία παρέα εφήβων, για να επαναφέρει μυστικά από το θανατηφόρο παρελθόν της πόλης...

Άλλη μια φωτοτυπία του πολύ πετυχημένου προ 25ετίας πρώτου «Scream» (μαζί με κάποια πετυχημένα, κάποια θλιβερά sequel που ακολούθησαν), το δημιούργησε μια νέα προοπτική στο θρίλερ τρόμου, με πετυχημένο αυτοσαρκασμό, εφευρετικούς θάνατους, έκανε το slasher πολύ πιο fun από όσο επέβαλαν οι νόρμες του είδους.

Πόσες φορές μπορείς να δεις τέλος πάντων έναν μανιακό δολοφόνο να κυνηγά και ξεκοιλιάζει μια παρέα εφήβων που δεν κάνουν τα αυτονόητα για να γλυτώσουν;

Μόνο αν είσαι σκληροπυρηνικός φαν, εκεί ναι, θα το σκαλίσεις, θα βρεις και καποιες σινεφίλ αναφορές, η ταινία θέλει να τσεκάρει αν θυμάσαι καλά το πρώτο φιλμ, προσπαθεί να αυτοσαρκαστεί σατιρίζοντας τα sequel και τα reboot (αυτό που και η ίδια είναι δηλαδή), επαναφέρει γνώριμους χαρακτήρες, στήνει δηλαδή ένα αιματοβαμμένο πανηγυράκι τιμώντας (ή μήπως σκυλεύοντας; ) τον κινηματογραφικό μύθο της ταινίας του Ουές Κρέιβεν.

Οι σκηνοθέτες Ματ Μπετινέλι-Ολπιν και Τάιλερ Γκίλετ (του ημι-αποτυχημένου «Ready or not»), σέβονται την κληρονομιά του franchise και του κινηματογραφικούς είδους γενικότερα, σε τέτοιο βαθμό, ώστε τελικά αντιγράφουν σε μεγάλο βαθμό, έστω και αν «φωνάζουν» ότι «το κάνω επίτηδες».

Δεν επιχειρούν (και προφανώς δεν μπορούν) να αναβιώσουν το Scream όπως έκανε το «Halloween» του Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν, αλλά προσπαθούν να το παρουσιάσουν σε μια νέα γενιά χωρίς να απομακρύνονται στιγμή από τα κλισέ.

Διασκεδαστικό όλο αυτό, αλλά γιατί οι πιτσιρικάδες να μη δουν τα παλαιότερα, ορίτζιναλ και (πολύ) καλύτερα Scream από αυτό το παρωχημένο φετινό;