The face of love

Σύνοψη: Αρκετά χρόνια μετά τον θάνατο του συζύγου της, η Νίκι γνωρίζει έναν άνδρα που του μοιάζει καταπληκτικά και τα γνώριμα συναισθήματα που νόμιζε ότι είχε αποχαιρετήσει για πάντα την ξαναπλημμυρίζουν.  Ή αλλιώς, μέχρι που μπορεί να σε οδηγήσει το πένθος όταν χάνεις το πρόσωπο που αγάπησες και αγαπάς ακόμη όσο τίποτε άλλο.

Άποψη: Ενδιαφέρον θέμα, ανθρώπινο και αληθινό, όμως μέχρι να φτάσει στην οπτικοακουστική του μορφή υπό σκηνοθεσία Arie Posin.  Τότε εκεί, χάνονται όλα. Χάνονται ή μάλλον βυθίζονται όλα μέσα σε μια τεράστια μαύρη τρύπα που δημιουργήθηκε από την απουσία του σεναρίου (σκηνές και σημαντικού περιεχομένου συζητήσεις κόβονται στη μέση έτσι απλά) και είναι αδύνατο να βγουν ξανά στην επιφάνεια. Να προσθέσουμε εδώ πως το σενάριο έχει αναλάβει ο σκηνοθέτης Arie Posin μαζί με τον Matthew McDuffie, άρα δύο άτομα στο σύνολο... Χλιαρές ερμηνείες ακολουθούν χλιαρούς και επιφανειακά γραμμένους χαρακτήρες.

Tρία σοβαρά κινηματογραφικά ονόματα πάνε στράφι: η πάντα καθηλωτική Annette Bening, ο πάντα υποκριτικά (και όχι μόνο) γοητευτικός Ed Harris και ο (τα αυτονόητα μπορούν να παραληφθούν) Robin Williams-σε μια από τις τελευταίες του κινηματογραφικές εμφανίσεις πριν μας αφήσει για πάντα...

Yπό άλλες (σκηνοθετικές και σεναριακές) συνθήκες, το "The face of love" θα κατέληγε ως μια αρκετά ενδιαφέρουσα ταινία με κεντρικό χαρακτήρα μια πληγωμένη από τη μοίρα γυναίκα που έχει πολλά παραπάνω να δείξει πέρα από εγωισμούς σαν έφηβο ερωτοχτυπημένο κοριτσάκι και η Annette Bening θα είχε την ευκαιρία να αποδείξει τις υποκριτικές ικανότητες που πολύ καλά γνωρίζουμε πως διαθέτει-όπως και έκανε στο πρόσφατο “20th Century Women”.

 Επίσης, για ένα γενικότερο καλό της κινηματογραφικής πορείας, οι κινηματογραφιστές οφείλουν να σέβονται το σενάριο που αποτελεί δίχως αμφιβολία έναν από τους θεμελιώδεις λίθους ώστε να ολοκληρωθεί με επιτυχία μια κινηματογραφική σύνθεση.