Berlinale 15 - Isabel Coixet: «Είμαι ξεροκέφαλη και ικανή για μεγάλες θυσίες»

Η έναρξη της φετινής Berlinale φέτος γίνεται με ένα παγωμένο φιλμ από την Isabel Coixet, δεύτερη γυναίκα σκηνοθέτιδα στην ιστορία του φεστιβάλ της οποίας η ταινία τιμήθηκε ως εναρκτήρια, μία πληροφορία που στα διεθνή media υπερπροβάλλεται, ως ένας ακόμη διαχωρισμός του "γυναικείου" από το "ανδρικό" σινεμά.

Στη συνέντευξη τύπου οι ερωτήσεις προς τη δημιουργό κινήθηκαν στο ίδιο κλίμα, δηλαδή γύρω από το φύλο της και το πώς αυτό επηρεάζει τη δουλειά της, κι εκείνη έσπευσε να δείξει τη δυσαρέσκειά της αφού «Είναι τόσο βαρετό να μιλάμε για το φύλο. Νομίζετε ότι είναι απαραίτητο;». Αντίδραση δικαιολογημένη, αφού αν διεκδικεί κάτι από την ανδροκρατούμενη κινηματογραφική βιομηχανία δεν είναι να πατά σε ένα δρόμο στρωμένο με ροδοπέταλα, αλλά από το ίδιο υλικό στο οποίο βαδίζει και ένας άνδρας σκηνοθέτης. «Είμαι πολύ ξεροκέφαλη και ικανή να κάνω μεγάλες θυσίες».

Ίσως στην πρώτη αυτή ταινία του φεστιβάλ φέτος το κρύο είναι αρκετά πιο έντονο απ ό,τι στο εσωτερικό του περσυνού Grand Budapest Hotel, αλλά καμιά φορά το κρύο έχει την ιδιότητα να μας ξυπνά από τα στερεότυπα, σε μια Berlinale με ένα σαφώς πιο εσωστρεφές προφίλ σε σχέση με το 2014.