Into the woods

Όλες οι παθογένειες του μιούζικαλ

To "Into the woods" είναι ένα μιούζικαλ. Πολύ συγκεκριμένο, βασισμένο σε όλους τους κανόνες που διέπουν την συγκεκριμένη μορφή "κινηματογραφικής" απόλαυσης. Σε όλους όμως. Και ο πολύ πετυχημέος Ρομπ Μάρσαλ ("Chicago", "Nine") του δίνει και καταλαβαίνει. Και αν τυχόν δεν σου αρέσουν τα μιούζικαλ, τότε θα έχεις σημαντικό πρόβλημα. Θα βαρεθείς ΠΑΡΑ πολύ γρήγορα, θα κουραστείς, σχεδόν θα εξουθενωθείς.

Όλο αυτό το by the book κατασκευασμένο και δομημένο δημιούργημα, κουβαλά μαζί και τις παθογένειες των μιούζικαλ. Την δυσβάστακτη δραματικότητα, τον προβληματικό ρυθμό σε βάρος της πλούσιας παραγωγής και της αξιοζήλευτης καλλιτεχνικής σύνθεσης, τελικά την μονοτονία. Και όχι, αυτή την φορά ΔΕΝ πρέπει να είναι προτεινόμενη η Μέριλ Στριπ για Όσκαρ γυναικείας ερμηνείας. Νισάφι...

Υπόθεση:

Τα Μυστικά του Δάσους διηγούνται τις περιπέτειες της Σταχτοπούτας, της Κοκκινοσκουφίτσας, της Ραπουνζέλ, και του Τζακ και της Φασολιάς του, ξετυλίγοντας την αστεία και συγκινητική ιστορία ενός Φούρναρη και της Γυναίκας του που θέλουν απεγνωσμένα έναν απόγονο. Στην προσπάθεια τους να αποκτήσουν παιδί, συμμαχούν με τα αρχετυπικά σύμβολα των παραμυθιών των αδελφών Γκριμ - ένα γυάλινο γοβάκι, μια κόκκινη κάπα, μαλλιά χρυσά σαν το καλαμπόκι και μια άσπρη σαν το γάλα αγελάδα - για να ξεμπλέξουν από τα δίχτυα της Μάγισσας, που τους περνάει διαρκώς από νέες δοκιμασίες. Αλλά σε αυτήν τους την προσπάθεια θα ανατραπούν τα πάντα, ακόμα και τα παραμύθια.