La Casa Muda

Η Λάουρα και ο πατέρας της ετοιμάζονται να ανακαινίσουν ένα αγροτόσπιτο και αποφασίζουν να περάσουν το βράδυ εκεί και να αρχίσουν τις επισκευές το επόμενο πρωί. Ξαφνικά, η Λάουρα ακούει έναν θόρυβο από το επάνω πάτωμα του σπιτιού, του οποίου η ένταση αυξάνεται συνεχώς. Ο πατέρας της αποφασίζει να ανέβει για να δει τι συμβαίνει αλλά γυρνάει αιμόφυρτος και ετοιμοθάνατος. Η Λάουρα πασχίζει να δραπετεύσει, όμως το κλειδί που ανοίγει την είσοδο βρίσκεται στον πάνω όροφο.

Το σπίτι του τρόμου μοιάζει πολύ με την διαδρομή που κάνει ένα τρενάκι roller coaster. Ξεκινάει αργά όπως όλα τα τρένα και έπειτα σε ρίχνει σε μια απότομη πτώση που το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να ουρλιάξεις. Με την κάμερα στο χέρι για 74 λεπτά, πέρα από κάποιες αναγκαίες κατά την γνώμη μου παύσεις σε μαύρο, ο σκηνοθέτης βάζει ένα στοίχημα με μας και με τον εαυτό του. Καταφέρνει να δημιουργήσει μια κλειστοφοβική ατμόσφαιρα χωρίς οξυγόνο και την παράλογη αίσθηση ότι ακόμα και πίσω από τα δικά μας καθίσματα υπάρχει κάτι που μας απειλεί. Ένας άλλος, πιο συμπυκνωμένος τρόπος, για να δείξεις το χάος της ανθρώπινης ύπαρξης, το ατέρμονο κατασκευαστικό λάθος του ανθρώπου που διαμελίζει ανελέητα κάθε κόκκο φωτός που τολμάει να παρέμβει στο σκοτάδι του.
Άννα Δημητρίου