Balada Triste De Trompeta

Τσίρκο γίναμε

Αυτή είναι και η αρχή της ιστορίας. Μιας ιστορίας που δύσκολα φαντάζεσαι την κλιμάκωση και οι χαρακτήρες έχουν την δύναμη ενός κόσμου ιδιότυπα άγριου και τρυφερού. Ο ισπανός σκηνοθέτης ξέρει τι κάνει και προσπαθεί με κάθε τρόπο να μεταφέρει την αισθητική ενός εφιάλτη. Παίζοντας με το ανυπόφορο χτίζει μια ιστορία που έχει τα θεμέλια της στο έρωτα αλλά εξελίσσεται με την ορμή μιας φυσικής καταστροφής που αψηφά τα πάντα στο πέρασμα της.

Ο Άλεξ ντε λα Ιγκλέσια καταφέρνει να σε καρφώσει στο κάθισμα - κυρίως με το ξεκίνημα του φιλμ που σε προδιαθέτει για κάτι μεγαλειώδες – και να σε κρατήσει εκεί βάζοντας όλη του την τέχνη. Ακολουθεί στρωτό ρυθμό και σε ρίχνει στη δίνη που δημιουργεί το ανθρώπινο κτήνος μέσα μας ενώ ακολουθεί την τραγικότητα της ύπαρξης πότε με ηδονή και πότε με βία. Κάθε πεδίο του φιλμ καλύπτεται επαρκώς χάρη στο ταλέντο και τις αισθητικές επιδιώξεις του δημιουργού όμως εύλογα η τακτική «τα δίνω όλα» ενέχει κινδύνους που τελικά φαίνονται. Από ένα σημείο και μετά φλερτάρει με αυτό που θαυμάζει - δηλαδή το χάος – και αφήνεται, με αποτέλεσμα να υπάρχει ένα ξεφούσκωμα που ευτυχώς δεν αλλάζει ούτε μειώνει την επίδραση της ταινίας.

Γιάννης Τσάκαλος