Magic in the moonlight

Χρυσή μετριότητα

Aπό το "Match point" και έπειτα, την τελευταία 10ετία δηλαδή, ο Γούντι Άλλεν κάνει σχεδόν την ίδια ταινία κάθε χρόνο, με την εξαίρεση του περυσινού "Blue Jasmine". Μια όμορφη οπτικά, ονειρικο-ρομαντική ζαχαρωτή κομεντί, βασισμένη σε έξυπνη αρχική σεναριακή ιδεά που ποτέ δεν ολοκληρώνεται, με σωστή φωτογραφία (στην συγκεκριμένη περίπτωση εξαιρετική, βασισμένη στο φυσικό φως), τους ηθοποιούς (σχεδόν ευνουχισμένους) απόλυτα εναρμονισμένους σε αυτό που αποκαλούμε "γουντιαλενικό σύμπαν" και ένα τέλος φυσικά αισιόδοξο.

Μικρά, ελκυστικά παραμυθάκια που δεν ενοχλούν, αντιθέτως είναι πολύ ευχάριστα, αλλά που τα έχεις δει και ξαναδεί και που μπορεί να περνάς ένα ευχάριστο δίωρο αλλά δεν θα θυμάσαι με το που θα βγεις από την αίθουσα. Όπως και στο "Magic in the moonlight", σαν ένα μαγικό τρικ που ξέρεις πως το κάνει, αλλά ο Γούντι Άλεν το κάνει τόσο μαστόρικα, που κάθε φορά το ευχαριστιέσαι.

Το θέμα είναι ο θεατής τι ανάγκες έχει και αν του τις καλύπτει. Τότε όλοι είμαστε κομπλέ. Και από τη στιγμή που το καλοκαίρι κρατάει καλά, η ταινία θα κόψει μια χαρά εισιτήρια κυρίως στα θερινά.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση πάντως, έχουμε να κάνουμε με μια από τις πιο αδύναμες ταινίες του σεναριακά με ατολμία και αναπάντεχη φειδώ στους διαλόγους, καταφέρνει σχεδόν να εξαφανίσει την γοητεία του πρωταγωνιστικού διδύμου (αυτό και αν είναι μαγικό), ενώ και το δεύτερο μισό του φιλμ είναι αρκούντως τεμπέλικο, ενώ το trailer σας τα έχει πει όλα.

Είπαμε και πριν: όμορφη, καρτποσταλική Ριβιέρα της δεκαετίας του ’20, προσεγμένη παραγωγή και άφθονη jazz μουσική της δεκαετίας (respect σε αυτό), βοηθούν να περάσει η ώρα ευχάριστα. Ο ορισμός του visual charmer. Δυστυχώς όμως, μάλλον μόνο αυτό πλέον. Για πρώτη φορά θα χρησιμοποιήσω και ένα από τα old school κλισέ από τις εποχές της αθλητικής δημοσιογραφίας. Χρυσή μετριότητα.

Απόστολος Κίτσος