Avant Guarde 13: "H μηχανή που σκοτώνει τους κακούς"

H μηχανή που σκοτώνει τους κακούς

Αριστουργηματικό παραισθητικό σύμπαν

9,5/10

Περίληψη: Στη μεταπολεμική Ιταλία ένας Αμερικανός καταφθάνει με σκοπό να χτίσει ένα ξενοδοχείο, στα πλαίσια του σχεδίου Μάρσαλ, πυροδοτώντας μία αλυσίδα δράσεων και αντιδράσεων μεταφυσικού και με τη γνήσια έννοια αστείου χαρακτήρα.

Τι να πει κανείς γι αυτό το αριστούργημα του Ροσελίνι, που συγχωνεύει το φιλοσοφικό και αισθητικό δοκίμιο, με την πανέξυπνη μαύρη κωμωδία, το νέο-υπέρ-ρεαλισμό (άν υπάρχει κάτι τέτοιο!) και το αιχμηρό πολιτικό σχόλιο; Και πάλι, ενώ αναγνωρίζεις αυτές τις πτυχές δε θέλεις να το κατατάξεις σε κάποιο είδος, παρά μόνο να αφεθείς στη ροή του.

Με ουσιαστικό πρωταγωνιστή μία φωτογραφική μηχανή (αλλά και το χέρι που κατευθύνει αυτόν που φωτογραφίζει), η οποία αποδεικνύεται άξιος κριτής καλών-κακών ανθρώπων, και με το σκηνοθέτη να υπονομεύει αυτή τη διχοτόμηση χωρίς να ηθικολογεί, εισαγόμαστε σε ένα παραισθητικό σύμπαν που εμπεριέχει πολλά από τα κλασικά και αγαπημένα στερεότυπα των ιταλικών ταινιών της εποχής, ταυτόχρονα προχωρώντας τα ένα βήμα πιο πέρα.

Σκηνές ανθολογίας που προκαλούν γέλιο χωρίς μοχθηρία, παρά το μαύρο χρώμα του χιούμορ, υπέροχη, αναμενόμενα, φωτογραφία και χαρακτήρες που μένουν αξέχαστοι για την ιδιαιτερότητα των αντιδράσεών τους-ή την έλλειψή τους! Και μία σκέψη πικρής ελαφρότητας να απομένει, ότι τα πιο δύσκολα και οδυνηρά πράγματα στη ζωή, ακόμα κι αν πρόκειται για την ανθρώπινη αλαζονία και απληστία, αντιμετωπίζονται πιο όμορφα μέσα από το φακό του χιούμορ.

Εύη Αβδελίδου