Ναντίν Λαμπάκι: "Η ταινία αυτή μου άλλαξε τη ζωή"

Δημοσίευση: 17 Φεβ. 2019, 19:04
Συντάκτης:

H νέα ταινία της Ναντίν Λαμπακί, "Καπερναούμ", αποτελεί την μία από τις πέντε υποψηφιότητες για το φετινό Όσκαρ ξενόγλωσσου φιλμ. ενώ απέσπασε το Βραβείο Κριτικής Επιτροπής και το Οικουμενικό Βραβείο στο πρόσφατο Φεστιβάλ των Καννών.

Με πρωταγωνιστές μη επαγγελματίες ηθοποιούς, οι ζωές των οποίων καθρεφτίζουν την ζοφερή πραγματικότητα της ταινίας, το τρίτο φιλμ της Ναντίν Λαμπακί, μετά τις βραβευμένες επιτυχίες «Caramel» και «Where Do We Go Now?», κοιτά στα μάτια έναν κόσμο αόρατο στους περισσότερους από εμάς αλλά οδυνηρά αληθινό σε όσους ζουν σε αυτόν - έναν κόσμο όπου δεν χωράει η αθωότητα. Η 45χρονη Λιβανέζα δημιουργός μιλά για την ταινία της που προβάλλεται εδώ και μερικά 24ωρα στις ελληνικές αίθουσες: 

Πώς γεννήθηκε η ιδέα για την ταινία;

Από την υπερβολικά οικεία σε όλους μας εικόνα παιδιών που ζουν στο δρόμο. Στον Λίβανο έχουμε μία εν εξελίξει προσφυγική κρίση, πέρα από τα οικονομικά προβλήματα της χώρας, οπότε το να βλέπεις παιδιά στον δρόμο είναι ολοένα συχνότερο. Το καθημερινό αυτό θέαμα με ενοχλεί, με θυμώνει. Σκεφτόμουν: πώς φτάσαμε στο σημείο να επιτρέπουμε το έγκλημα αυτό; Γιατί είναι έγκλημα το γεγονός ότι τα παιδιά είναι σε διαρκή κίνδυνο. Έτσι ξεκίνησε η επιθυμία μου να καταλάβω τι συμβαίνει στο μυαλό των παιδιών που αγνοούμε σε καθημερινή βάση: δεν τα κοιτάμε καν, γιατί δεν θέλουμε να αναγνωρίσουμε το πρόβλημα.

Πόσο πιστά αποτυπώνει η ταινία την καθημερινή πραγματικότητα στον Λίβανο;

Η πραγματικότητα είναι πολύ σκληρότερη από αυτό που βλέπετε στην ταινία. Η ταινία βασίζεται σε όσα μάθαμε κατά τη διάρκεια της έρευνάς μας, που κράτησε τέσσερα χρόνια. Γιατί κανείς ηθοποιός μας δεν είναι επαγγελματίας - όλοι ζούσαν τέτοιες καταστάσεις στην πραγματικότητα. Στην ταινία λένε την ιστορία τους.

Η ιστορία της ταινίας περιστρέφεται γύρω από το αφηγηματικό εύρημα ενός παιδιού που μηνύει τους γονείς του - βασίζεται σε πραγματικό γεγονός;

Όχι. Αυτό είναι το μόνο κομμάτι μυθοπλασίας στην ταινία, προήλθε όμως από συζητήσεις μου με τα παιδιά αυτά. Δεν μιλάμε απλώς για δυστυχισμένα παιδιά. Μιλάμε για παιδιά πραγματικά στερημένα. Στο τέλος της κουβέντας μας, τα ρωτούσα αν είναι χαρούμενα που ζουν και τα περισσότερα μού απαντούσαν “Δεν χαίρομαι που είμαι εδώ… θα προτιμούσα να μην υπήρχα. Δεν ξέρω γιατί είμαι εδώ, αν δεν πρόκειται ποτέ να ακούσω μια καλή κουβέντα, να μην έχω κάτι να φάω όταν πεινάω”. Οπότε το κομμάτι αυτό της ιστορίας είναι η μετάφραση του θυμού τους.

Πώς βρήκατε το μικρό αγόρι στο κέντρο της ιστορίας;

Ο Ζάιν είναι πρόσφυγας από τη Συρία. Ζούσε στον Λίβανο οκτώ χρόνια, σε μία από τις γειτονιές που βλέπετε στην ταινία σε πολύ δύσκολες συνθήκες - σε χειρότερες συνθήκες από αυτές που βλέπετε στην ταινία. Δεν είχε πάει ποτέ σχολείο: όταν αρχίσαμε τα γυρίσματα, ήταν 12 χρονών και δεν μπορούσε να γράψει ούτε το όνομά του. Ήξερα ότι η επιλογή του ήταν ρίσκο αλλά μόλις τον είδα, απλώς ήξερα ότι ήταν αυτός που έψαχνα. Ήξερα φυσικά ότι θα ήταν μεγάλη η πρόκληση, αλλά κάτι στα μάτια του, στην όλη συμπεριφορά του μού έδωσε να καταλάβω ότι ήταν αυτός που έπρεπε να διαλέξω: ένα αγόρι που είναι άγριο και όμως σοφό για την ηλικία του. Επίσης, έχει ζήσει όλα αυτά που δείχνουμε στην ταινία, δεν προσποιείται κάτι που δεν είναι ή δεν έχει ζήσει. Βέβαια, επειδή ήξερα ότι δουλεύω με κάποιον που είναι άμαθος σε αυτά, επέλεξα να προσαρμοστούμε εμείς σε αυτόν. Γι’ αυτό κάναμε γυρίσματα για έξι μήνες, γι’ αυτό έχουμε πάνω από 500 ώρες υλικού. Ήξερα ότι θα καταφέρναμε, αλλά έπρεπε να κάνουμε υπομονή.

Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση όσο γυρίζατε την ταινία;

Τα πάντα. Το γεγονός ότι γυρίζαμε την ταινία σε αληθινές τοποθεσίες, αληθινές φυλακές με πραγματικούς κρατούμενους, το ότι βυθιστήκαμε σε αυτήν την πραγματικότητα. Κάθεσαι στον καναπέ τους, παρατηρείς την πραγματικότητά τους, ακούς το μωρό τους που κλαίει - και μετά επιστρέφεις στο σπίτι σου το βράδυ, κοιμάσαι στο ζεστό σου κρεβάτι, γνωρίζοντας ότι τους έχεις αφήσει εκεί. Είναι τρομερά δύσκολο να το χειριστείς αυτό.

 Ποια η σημασία του τίτλου;

Αρχικά, Καπερναούμ είναι το όνομα ενός καταραμένου βιβλικού χωριού - έπειτα έγινε μια λέξη που χρησιμοποιείται στα γαλλικά ως κάτι που σημαίνει χάος και θαύματα. Και η όλη περιπέτεια ήταν ακριβώς έτσι. Μες στο χάος, συνέβαιναν μικρά θαύματα.

Πώς ήταν η εμπειρία του φεστιβάλ Καννών;

Ήταν μια μεγάλη νίκη. Μια απίστευτη νίκη για όλο το συνεργείο, που δούλεψε σκληρά για τέσσερα χρόνια… Αλλά κυρίως μια σπουδαία νίκη για τους ηθοποιούς. Μία εβδομάδα πριν πάμε στις Κάννες, νομικά δεν υπήρχαν, κανείς τους δεν είχε χαρτιά. Και ξαφνικά, επειδή ακριβώς η ταινία προσπαθεί να μιλήσει για την κατάσταση αυτή, ήταν ήρωες. Υπήρχαν. Και τους έβλεπαν ως ήρωες για τους ίδιους λόγους.

Τι είναι αυτό που σας μένει περισσότερο από την εμπειρία αυτή;

Η ταινία αυτή μου άλλαξε τη ζωή. Με άλλαξε ως άνθρωπο. Άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο βλέπω τα πάντα - αυτή η αίσθηση ενοχής που δεν σε αφήνει ποτέ. Δεν μπορείς να μείνεις ίδιος. Είναι σαν να μην έχεις δικαίωμα να είσαι ευτυχισμένος πια, σαν να μην έχεις δικαίωμα να έχεις μια φυσιολογική ζωή όταν έχεις βιώσει κάτι τέτοιο από τόσο κοντά. Σε αλλάζει για πάντα.

Δημοσίευση: 17 Φεβ. 2019, 19:04
Συντάκτης:
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

game of thrones last watch

"Game Of Thrones: Last Watch": Must see

Πρώτη Κυριακή πέρασε χωρίς Game of Thrones, το οποίο τέλειωσε οριστικά, μέχρι τουλάχιστον να...
4 λεπτά
φεστιβαλ ισπανόφωνου κινηματογραφου 2019

4ο Φεστιβάλ Ισπανόφωνου Κινηματογράφου Αθήνας: Το αναλυτικό πρόγραμμα

Όλες οι ταινίες που θα προβληθούν, με υποτιτλισμένα τρέιλερ.
53 λεπτά

Her smell

Σύνοψη: Η Μπέκι, frontwoman της μπάντας της που μεσουρανούσε στα 90s, προσπαθεί να βρει...
5 ώρες

BOX OFFICE

Ταινία
4ημέρο
Feelgood
11482
Odeon
7202
Odeon
4574