O Tομ Χάρντι επιβάλλεται στο "Mobland"

Το MobLand είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεστε αν σας έλειψε ο παλιός, καλός και ελαφρώς καρτουνίστικος κόσμος του Γκάι Ρίτσι, αν και εύκολα κάποιος/α θα μπορούσε να το απορρίψεις ως φτηνό γκανγκστερικό χαβαλέ. Με την Έλεν Μίρεν να βγάζει κοκαΐνη από το σουτιέν της και τον Πιρς Μπρόσναν να τακτοποιεί τις μπάλες του σε κοντινό πλάνο, το MobLand δεν χάνει χρόνο. Είναι σκληρό, σκοτεινό, γεμάτο μαύρο χιούμορ και στηρίζεται σχεδόν ολοκληρωτικά στο χάρισμα του Τομ Χάρντι. Κάθε φορά που απειλεί κάποιον σχεδόν ψιθυριστά, η σειρά γίνεται ακαταμάχητη.

ΣΧΕΤΙΚΑ"Big mistakes": Πυροτέχνημα εντυπωσιασμού

O Χάρντι έχει αποδείξει ότι μπορεί να πείσει οποιονδήποτε να κάνει ό,τι θέλει — είτε μουρμουρίζοντας κάτι γοτθικά απειλητικό στο Taboo, είτε τηλεφωνώντας ασταμάτητα στο Locke, είτε κρατώντας σφυριά στο Legend. Εδώ, στο MobLand, η πειθώ μετατρέπεται σε βασικό αφηγηματικό μοτέρ αν και λίγα ονόματα του ταιριάζουν τόσο άσχημα όσο το «Χάρι Ντε Σόουζα». Μετά από καιρό πάντως ακούγεται καθαρά, χωρίς να μουρμουρίζει, σαν «έναν Άγγλο με τον οποίο δεν πρέπει να μπλέξεις». 

Η ιδέα ότι ένας χαρακτήρας του Τομ Χάρντι που καλοπιάνει, απειλεί ή επηρεάζει κάποιον, είναι τουλάχιστον ελκυστική: αποτελεί τον πυρήνα του MobLand, ενός αξιόλογου νέου γκανγκστερικού έπους που τοποθετεί τον Χάρντι στον ρόλο του κορυφαίου «fixer», Χάρι Ντα Σούζα. Ο Χάρι εργάζεται για τους Χάριγκαν, την ιρλανδική οικογένεια που κυριαρχεί στη σκηνή των ναρκωτικών και των όπλων στο Λονδίνο, αλλά που είναι επιρρεπείς στις υπερβολές και ίσως όχι τόσο οξυδερκείς όσο ήταν κάποτε. Ο γοητευτικός υπαρχηγός τους, ο Χάρι, καθαρίζει τα χάλια τους. Και υπάρχουν πολλά. 

Ο σεναριογράφος του MobLand, Ρόναν Μπένετ, μαζί με τον Γκάι Ρίτσι, ενδιαφέρονται για το οργανωμένο έγκλημα ως μια επιχείρηση που λειτουργεί με κοινή λογική και διαχείριση ανθρώπων: ενώ οι Χάριγκαν παίρνουν τις μεγάλες αποφάσεις, ο εργασιομανής Χάρι συνεργάζεται με την ανίσχυρη ρυθμιστική αρχή του κλάδου τους (την αστυνομία), πειθαρχεί το παρεκτρεπόμενο προσωπικό και εφαρμόζει την περιστασιακή, μάλλον ξαφνική, τμωρία όπου πρέπει. Ο Χάρι είναι ουσιαστικά ένα πολυμήχανο στέλεχος με καλές διασυνδέσεις, οπότε ο Χάρντι του δίνει μια διεισδυτική ευφράδεια, η οποία μόνο περιστασιακά διακόπτεται από την τραχιά σκληρότητα που πρέπει να είχε ο Χάρι στις μέρες του ως απλός στρατιώτης.

Οι Χάριγκαν προσφέρουν απολαυστικές υπερβολές. Ο Κόνραντ του Πιρς Μπρόσναν φτύνει στα χέρια και χειροκροτεί όταν χαίρεται ή σκοτώνει όταν δεν χαίρεται. Η Μέιβ της Έλεν Μίρεν είναι η αληθινή αρχηγός. 

Ο Γκάι Ρίτσι σκηνοθετεί τα δύο πρώτα επεισόδια με επαγγελματισμό. Πυγμαχικά γυμναστήρια, παμπ, λέσχες κυρίων, επαύλεις: όλα παρελαύνουν με γνώριμη άνεση. Δεν υπάρχει ιδιαίτερο ψυχολογικό βάθος, αλλά υπάρχει ρυθμός και στιλ.

Και όταν αρχίσεις να αναρωτιέσαι αν το MobLand αξίζει τον χρόνο σου, ο Τομ Χάρντι εμφανίζεται ξανά για να σου ψιθυρίσει — κυριολεκτικά — ότι καλό είναι να συνεχίσεις να βλέπεις. Και πας πα΄σο και συνεχίζεις.