Δράμα 2025: Οι ταινίες - Μέρος 3ο

Το 4ο Νέο Εθνικό Σπουδαστικό Διαγωνιστικό Πρόγραμμα φιλοξενεί 24 ταινίες με τα πρώτα βήματα σπουδαστών και σπουδαστριών που παρά την έλλειψη εμπειρίας αλλά και πόρων, δουλεύοντας με πενιχρά μέσα, κατορθώνουν να αρθρώσουν μια κινηματογραφική πρόταση, άλλες φορές πιο πειραματική, άλλες φορές πιο γερά δομημένη, αλλά σε κάθε περίπτωση φρέσκια και ανήσυχη. Στο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας παρακολουθήσαμε πέντε εξ αυτών.

ΣΧΕΤΙΚΑTo Φεστιβάλ Δράμας θέλει να σε εμπνεύσει να γράψεις το σενάριό σου

Όταν άφησες την άνοιξη της Δήμητρας Παπαευθυμίου-Εθνικό Σπουδαστικό

Ο εσωτερικός μονόλογος ενός ηλικιωμένου, ξύλινου πλάσματος, καθώς γράφει στον παιδικό του φίλο, Ίκαρο. Μέσα από τις αναμνήσεις του, ξετυλίγεται το παρελθόν, αποκαλύπτοντας τα γεγονότα που οδήγησαν στον βίαιο αποχωρισμό τους.

Πρώτη ταινία για την σκηνοθέτρια και 2D animator, δημιουργήθηκε στα πλαίσιο του μεταπτυχιακού της στο AKTO College. Χωρίς να κρύβει την πρωτόλεια και φοιτητική του υπόσταση, πειραματικό και απλό, με τις αδυναμίες που θα είχε κάθε ταινία δημιουργημένη στο πλαίσιο μία σχολής, αποκαλύπτει ένα πολύ δυνατό σχέδιο, μία επιτυχημένη εκτέλεση, άρτια τεχνοτροπία και ένα απλό στην ιδέα του αλλά βαθιά ανθρώπινο σενάριο. Ασπρόμαυρο για να τονιστούν οι αντιθέσεις, με επιρροές από την εποχή του βωβού κινηματογράφου κινούμενα σχεδίων με μεσότιτλους και χωρίς διαλόγους, δείχνει κάτι που θα μπορούσε να εξελιχθεί σε κάτι πραγματικά καλό με τους κατάλληλους πόρους, συνθήκες και τεχνικά μέσα.

Χαμένες Γαρδένιες της Γαλάτειας Λαγουτάρη

Ένα κορίτσι χάνει την όσφρησή του σε πολύ νεαρή ηλικία. Σε μια μακρινή χώρα, συναντά μια ηλικιωμένη γυναίκα, η οποία πουλάει βραχιόλια από γαρδένιες. Σε αυτή τη μακρινή χώρα, το κορίτσι μυρίζει ξανά.

Δεύτερη ταινία μικρού μήκους για την απόφοιτη του τμήματος κινηματογράφου του ΑΠΘ μετά τον ΠΙΤΥΛΟ το 2023. Στην πολυάνθρωπη Κίνα ένα κορίτσι και μια ηλικιωμένη κυρία θα επηρεάσουν η μια την άλλη με τρόπο που δεν φαντάζονται. Ένα ντοκιμαντερίζον πειραματικό φιλμ, μιλάει για τη δύναμη των αισθήσεων αλλά κατ επέκταση και για τη δύναμη των ανθρώπινων σχέσεων, της ανάγκης για επαφή, γνωριμία και συνύπαρξη. Ώριμο και ενδιαφέρον, παίζει με τα όρια του ντοκιμαντέρ σε ένα σχεδόν λετριστικό πόνημα λόγω και της αγάπης του Λετρισμού την δεκαετία του 1950 να ενώνει εικόνα, όπως το σινεμά, με τον λόγο σε μια πειραματική φόρμα που σπάει κανόνες και συμβάσεις. Σαφώς λιγότερο επαναστατικό από το λετριστικό και καταστασιακό σινεμά του Γκι Ντεμπόρ, πιο ανθρώπινο και βγαλμένο από προσωπικά βιώματα απώλειας και σύνδεσης που οδηγούν σε μια ταύτιση με την ηρωίδα.

Αγριοκέρασο του Πάνου Ζιώγα-Εθνικό Σπουδαστικό

Ένα αγόρι, που ζει στην επαρχία με τον πατέρα του, έρχεται αντιμέτωπο με τη βίαιη τελετή ενηλικίωσης της οικογένειάς του, τη σφαγή κατσίκας. Έπειτα από πιέσεις, τρέπεται σε φυγή στο δάσος όπου συναντά μια μυστήρια παρουσία.

Περσινός νικητής στην Δράμα ο Γκέκας του Δημήτρη Μουτσιάκα για ένα 12χρονο αγόρι στην επαρχία που ο πατέρας κόντρα στην θέληση του γιου, τον μυεί στο κυνήγι και στα όπλα με την συνοδεία ενός κυνηγόσκυλου. Αν το Αγριοκέρασο δεν έπαιρνε στα μισά της ταινίας μια αιφνίδια τροπή μαγικού ρεαλισμού, τότε θα μιλάγαμε για μια πολύ παρόμοια ταινία τόσο θεματικά όσο και υφολογικά. Βέβαια και πάλι δεν θα ήταν πρόβλημα μιας και μιλάμε για έναν νεαρό, 21 ετών, σκηνοθέτη, τελειόφοιτο του τμήματος Τέχνη Σκηνοθεσίας της Πειραματικής ΣΑΕΚ Θέρμης και είναι πολύ λογικό να έχει επιρροές και να φαίνονται ακόμα στον τρόπο που κάνει σινεμά. Είναι μια πολύ καλογυρισμένη παραγωγή, φροντισμένη σε κάθε πλάνο χάρη και στην φωτογραφία του Αποστόλου  Καρουλά. Μια ταινία ενηλικίωσης και μύησης στην αρρενωπότητα και την πατριαρχία με όρους παράδοσης. «Παράδοση είναι η ψευδαίσθηση της μονιμότητας» μας έλεγε ο Γούντι Άλεν στο Deconstructing Harry και εδώ ο μικρός ήρωας θέλει να πάει κόντρα σε αυτό ψάχνοντας ένα θάρρος που εν τέλει η φύση θα του το δώσει σε ένα τέλος γροθιά στο στομάχι.

Ο πράσινος κήπος της Ελένης Τσέκερη-Εθνικό Σπουδαστικό

Εξορμώντας σε ένα εσωτερικό οδοιπορικό στην Τήνο, η κινηματογραφίστρια αναζητά τη θέση της στον κόσμο μέσα σε δύο χωράφια, γύρω από δύο πατρικές φιγούρες, ανάμεσα σε δύο ντοκιμαντέρ. Ενώ προσπαθεί να διαχειριστεί μία απώλεια, μία κινηματική ήττα και μία κινηματογραφική αποτυχία, συνθέτει ένα δοκίμιο σε πρώτο ενικό, ένα γράμμα προς τον απανταχού απόντα πατέρα.

Η Ηρώ Μπέζου μετά την Άνδρο στο Winona του The Boy, έστω και ως αφηγήτρια εδώ επισκέπτεται την γειτονική Τήνο σε ένα ντοκιμαντέρ και παράλληλα οδοιπορικό για το πώς δημιουργήθηκε το ντοκιμαντέρ. Πρώτο ντοκιμαντέρ για την απόφοιτη του τμήματος Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας με μεταπτυχιακό στο ντοκιμαντέρ, μας μεταφέρει νοσταλγικά στην Τήνο, στην αρχή μέσα από παιδικές φωτογραφίες και αναμνήσεις μιας άλλης εποχής και έπειτα μέσα από την προσπάθεια της να καταγράψει ένα νησί που αλλάζει. Θέλει να το σώσει ή να σωθεί η ίδια; Εκείνη λέει πως και τα δύο. Ένα περιβαλλοντικό ντοκιμαντέρ για ένα νησί που αλλάζει όψη με διαμαρτυρίες κατοίκων και οργανώσεων και την αστυνομία απέναντι με την κάμερα της να βρίσκεται στην καρδιά των γεγονότων, γρήγορη και αμήχανη να πιάσει την στιγμή που φεύγει. Σαφώς πειραματικό και με κάποιες τεχνικές αδυναμίες που ωστόσο δεν βλάπτουν το τελικό αποτέλεσμα.

Το ήσυχο βάρος των πραγμάτων της Δήμητρας Πετμεζά-Εθνικό Σπουδαστικό

Η Άννα μετακομίζει σε ένα μικρό διαμέρισμα και αρχίζει να το γεμίζει με αντικείμενα που αγοράζει από αγνώστους μέσω αγγελιών. Κάθε ανταλλαγή είναι σύντομη, αλλά αφήνει πίσω της κάτι παραπάνω από ένα απλό αντικείμενο.

Η Δήμητρα Πετμετζά σπούδασε στη σχολή Σταυράκου και πλέον σπουδάζει στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο. Πρώτη ταινία μικρού μήκους μετά την φοιτητική της ταινία, Air-Condition. Έχοντας ως πρωταγωνίστρια την Όλγα Αδαμοπούλου να κρατάει πάνω της όλη την ταινία μέσα από την χαμηλότερη και ολοκληρωμένη ερμηνεία της, η σκηνοθέτρια ακολουθεί μία νεαρή κοπέλα καθώς συνομιλεί και γνωρίζεται με ανθρώπους από τους οποίους κάτι έχει να πάρει και δεν είναι μόνο τα υλικά αγαθά. Ήσυχες συζητήσεις σχεδόν σαν ντοκιμαντέρ ένα πρόκειται για μυθοπλασία, μας φανερώνουν μία άλλη κουλτούρα, μία νέα εποχή που βασίζεται πολύ στις ανταλλαγές για να μπορέσουν άτομα με πενιχρό εισόδημα να επιβιώσουν στους νέους αδυσώπητους καιρούς του ακραίου Καπιταλισμού. Αν και έχει μία αίσθηση ανολοκλήρωτου, είναι μία πρόταση του σίγουρα έχει κάτι να πει χωρίς φωνές και κραυγές μηνυμάτων. Ανθρώπινο και οικουμενικό ταυτόχρονα.