"Down cemetery road": Κουλ με απολαυστική Έμμα Τόμσον

Σύνοψη: Μετά από μία τρομακτική έκρηξη στο σπίτι των γειτόνων της που αφήνει μία γυναίκα νεκρή, η φιλήσυχη συντηρήτρια έργων τέχνης Sarah Trafford ξεκινάει μια απεγνωσμένη προσπάθεια να εντοπίσει την 5χρονη κόρη της νεκρής, που εξαφανίζεται χωρίς ίχνος. Με τη βοήθεια της ιδιωτικής ντετέκτιβ Zoë Boehm, θα φτάσει μέχρι τα άκρα για να ξετυλίξει το κουβάρι, όσο κι αν μπλέκεται σε έναν περίπλοκο ιστό με κάθε βήμα της.

ΣΧΕΤΙΚΑ"Big mistakes": Πυροτέχνημα εντυπωσιασμού

Άποψη: Υπάρχουν κάποιες φορές που δεν ζητάμε πολλά από τη ζωή μας. Μας αρκεί ένα αγωνιώδες θρίλερ, ατάκες που μας κάνουν να πατάμε το rewind για να τις απολαύσουμε και δεύτερη φορά και μια Emma Thompson με πέτσινο μπουφάν, μαλλί καρφάκια, και attitude που σπάει κόκκαλα. Το Down Cemetery Road, η νέα σειρά της Apple TV, μας παραδίδει όλα τα παραπάνω και μάλιστα απλόχερα.

Τη σειρά ανοίγει ένα άκρως ενδιαφέρον κοντινό πλάνο στα γυαλιά με τους μεγεθυντικούς φακούς που φοράει η Sarah προκειμένου να ερευνήσει εξονυχιστικά (όπως η δουλειά της απαιτεί) ένα έργο τέχνης. Πέρα από εντυπωσιακό και αναπάντεχο, το πλάνο αυτό είναι και εξαιρετικά λειτουργικό, αφού μας προϊδεάζει για την προσοχή στη λεπτομέρεια, την υπομονή και την επιμονή που χαρακτηρίζουν τη Sarah – ιδιότητες που θα χρειαστεί στην περιπέτεια που πρόκειται να ξεκινήσει, ή, ίσως, ιδιότητες που την οδηγούν σε αυτήν.

Η Ruth Wilson δίνει πνοή στη Sarah της προικίζοντάς την -χωρίς να τσιγκουνεύεται- με φλεγματικό Βρετανικό χιούμορ, αξιοθαύμαστη ψυχραιμία, και εκφραστικότητα που ακροβατεί διαρκώς ανάμεσα στο καθημερινό και το μυστηριώδες – από το μπεζ στο μαύρο και πίσω πάλι, μέσα σε λίγα λεπτά.

Το δίδυμο Adeel Akhtar – Darren Boyd “βλέπει” το ευφυές χιούμορ της Wilson και το ανεβάζει, χαρίζοντάς μας μερικούς από τους πιο απολαυστικούς διαλόγους που έχουμε δει τελευταία στην τηλεόραση. “Νομίζεις ότι παίζουμε σε επεισόδιο του Scooby doo;” είναι μία μόνο από τις εξωφρενικές ατάκες που πετάει με ακρίβεια τοξοβόλου ο Boyd στον Akhtar (δηλαδή ο C. στον Hamza, δηλαδή ένα πανίσχυρο, αψεγάδιαστο, ψυχρό σαν παγόβουνο αφεντικό στον κατατρομαγμένο υφιστάμενό του).

Δεν υπάρχει χαρακτήρας στο Down Cemetery Road που να μην έχει κάτι να προσφέρει, όσο σύντομη και αν είναι η εμφάνισή του. Δεν υπάρχει, όμως, κανείς που να φτάνει σε μαεστρία και απαράμιλλο στυλ την Emma Thompson. Η Thompson κυκλοφορεί στην οθόνη μας με ασύγκριτη άνεση, πετάει φονικές ατάκες κάθε φορά που ανοίγει το στόμα της, και ανοίγει -σαν οδοστρωτήρας- έναν δρόμο που ως τώρα ήταν λίγο-πολύ κλειστός για τις γυναίκες.

Η Emma Thompson /  Zoë Boehm ζει τη ζωή με τους όρους που έθεσε η ίδια, απολαμβάνει τη ζωή με τον τρόπο που επέλεξε η ίδια, και εκφράζεται όπως ακριβώς επιθυμεί η ίδια. Μπουκάρει σε γραφεία, κλέβει laptops με την ευκολία που άλλοι βράζουν νερό για τσάι, δεν πτοείται από κανέναν και από τίποτα, και, προφανώς, όλα αυτά τα κάνει ρίχνοντας ατάκες πιο αιχμηρές και από φρεσκοακονισμένο κουζινομάχαιρο. Ταυτόχρονα, αγαπάει βαθιά τον σύντροφό της, νοιάζεται για τη Sarah (κάτω, βέβαια, από το σκληρό της περιτύλιγμα) και δεν καταπατάει με τίποτα τις αρχές της. Πολύ κουλ για να είναι αληθινή, ίσως, αλλά ακριβώς όσο κουλ χρειάζεται για ένα επιτυχημένο ψυχολογικό θρίλερ στην τηλεόραση.

Ένα ψυχολογικό θρίλερ που μπορεί να μην αποφεύγει τη σχεδόν αναπόφευκτη πορεία των περισσότερων συνομωσιολογικών έργων όπου το νήμα μπλέκεται όλο και περισσότερο, στο παιχνίδι είναι μπλεγμένη τόσο η κυβέρνηση όσο και ο στρατός, περίπλοκες διαδικασίες και σκοτεινοί, αναίσθητοι δολοφόνοι κάνουν κάποια στιγμή την εμφάνισή τους, ακολουθεί, όμως, αυτή την πορεία μέσα από έξυπνες ανατροπές, καλογυρισμένες σκηνές δράσης, και με τόσο καλογραμμένους διαλόγους, που το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να περιμένουμε το επόμενο επεισόδιο – φορώντας, ίσως, ένα ζευγάρι άρβυλα και ένα μαύρο πέτσινο μπουφάν.