Outrage

Και αποτελεί καλοδεχούμενη επιστροφή στο είδος που ο ιάπωνας σκηνοθέτης έχει ασχοληθεί και στο παρελθόν (Brother/2000), πριν τις ποιητικές Κούκλες/2002. Η διαφορά έγκειται στο ότι αυτή τη φορά, η πλοκή εξετάζει περισσότερο την πολιτική ανηθικότητας του γιακούζα υποκόσμου και αφήνει στην άκρη το άτομο, που απλώς μοιάζει άβουλο γρανάζι σε μια εγκληματική μηχανή. Κι ενώ το φιλμ αρχίζει σχεδόν βαρετά σκιαγραφώντας την άχρωμη corporate καθημερινότητα των μαφιόζικων συναλλαγών, ο υπνωτικός ρυθμός παρασύρει το θεατή και την προβλεψιμότητα των χαρακτήρων σπάει η ένταση της βίας και η παράνοια που τη συνοδεύει. Όλ’ αυτά μπορεί να προκαλέσουν στιγμές αμηχανίας και καθόλου ευχάριστα δεν είναι, όμως συνάμα μοιάζουν και λίγο κωμικά, επειδή η σοβαρότητα μιας κατάστασης χάνεται στην υπερβολή της βίας και της δολοπλοκίας. Έτσι είναι ο κόσμος αυτού του φιλμ, ένα από καλύτερα crime films που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια. Αντι-ηρωικό, αμοραλιστικό έργο που δεν κρύβεται πίσω από το δάχτυλό του και δεν ηθικολογεί. Να σημειώσουμε πως ο Κιτάνο ετοιμάζει και νούμερο δύο φιλοδοξώντας σε μια δεύτερη γιακούζα τριλογία