Sovereign

Σύνοψη: Ο 16χρονος Joe περνάει μια δύσκολη καθημερινότητα με τον πατέρα του, ο οποίος ανήκει στο Κίνημα Κυρίαρχων Πολιτών, μια εξτρεμιστική αντικρατικιστική οργάνωση. Ο δεύτερος βιοπορίζεται από διαλέξεις που δίνει από πολιτεία σε πολιτεία για την ιδεολογία του κινήματος, ενώ ο κλοιός και για τους δύο σφίγγει, έχοντας μια διορία 30 ημερών για να αποπληρωθεί ένα τραπεζικό δάνειο με κίνδυνο έξωσης από την κατοικία τους στην περίπτωση μη τήρησης των συμφωνηθέντων. 

Καθώς διασχίζουν τις ΗΠΑ με το αυτοκίνητο, τα όριά τους θα δοκιμαστούν ποικιλοτρόπως... 

Άποψη: Σίγουρα ελάχιστος κόσμος γνωρίζει για την ύπαρξη της ιδεολογίας που αποτελεί το επίκεντρο της ταινίας του Christian Swegal (για την ιστορία, δεν περιορίζεται μόνο εντός αμερικάνικων συνόρων, έχει παρακλάδια που φτάνουν μέχρι και σε μερικές χώρες της Ευρώπης), και αναπόφευκτα κεντρίζει την περιέργεια του θεατή το να δει ποια είναι τα χαρακτηριστικά που τη διαμορφώνουν μέσα από την προσωπικότητα του πατέρα-πρωταγωνιστή. 

Ευτυχώς η προσέγγιση του θέματος στη συνέχεια αποδεικνύεται περισσότερο ουσιαστική, καθώς σκιαγραφείται με μεγαλύτερη λεπτομέρεια η σχέση ανάμεσα σε παιδί και γονέα και το πώς αυτή τροφοδοτείται από (αλλά και τροφοδοτεί από μόνη της) τις πεποιθήσεις του δεύτερου. 

Το σενάριο είναι αρκετά πιστό στα γεγονότα που αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για το φιλμ, αλλά ταυτόχρονα “στρογγυλεύει” κάπως κάποιες πτυχές, καθώς παρουσιάζει τον Jerry Kane μεν ως κοινωνιοπαθή, αλλά ποτέ δεν τον καθιστά απόλυτα δυσάρεστο για την αντίληψη του μέσου θεατή. Η επινόηση μπαίνει στο γήπεδο όσο πλησιάζει το φινάλε προκειμένου να ενισχυθεί η κεντρική προβληματική γύρω από την αντανάκλαση του πατέρα στον εκάστοτε γιο, χαρίζοντας μια τελική σκηνή που αν μη τι άλλο μένει στη μνήμη έντονα μετά το πέρας της προβολής.

 Θα μπορούσε και η πολιτική ματιά να είναι πιο διεισδυτική, καθώς εντοπίζονται προβληματισμοί που καλό θα ήταν να αναπτύσσονταν περαιτέρω, από τις πολυδιάστατες επιπτώσεις της κουλτούρας της οπλοκατοχής μέχρι τη δυσκολία πρόσβασης στην εκπαίδευση στο αμερικάνικο σύστημα λόγω στρεβλών σχετικών πολιτικών. Ίσως να χρειαζόταν και μια πιο εκτεταμένη ψυχολογική ανάλυση για τον Joe Kane, καθώς το προφίλ του φαντάζει λίγο “φλου”, ειδικά ως προς το να εξηγηθούν κάποιες πολύ συγκεκριμένες πράξεις του. 

Είναι αν μη τι άλλο ευχάριστο που επιβεβαιώνεται για μια ακόμη φορά πως ο Nick Offerman έχει αναπτυχθεί και άλλο ερμηνευτικά όσο περνάνε τα χρόνια, μη μένοντας απλά στις κωμικές του ρίζες αλλά δοκιμάζοντας τις δυνάμεις του και σε σαφώς πιο απαιτητικούς ρόλους, και το πορτρέτο του αληθινού προσώπου που φιλοτεχνεί είναι σύνθετο, τηρώντας πολύ λεπτές ισορροπίες με επιτυχία και αποφεύγει την παγίδα της καρικατούρας ακόμη ενός περιθωριακού τύπου που φλερτάρει με την ακροδεξιά. Αξιόλογος και ο Dennis Quaid για τα λεπτά που εμφανίζεται, τα λέει όλα το πώς επεξεργάζεται το βλέμμα του και μόνο όταν ο ήρωάς του λόγω συγκυριών μεταφέρεται σε ένα άλλο στάδιο φιλτραρίσματος της πραγματικότητας. 

Ο Christian Swegal μπορεί να μην έχει ακόμη τον απαιτούμενο βαθμό δημιουργικής ωριμότητας ώστε να έβγαζε μέσα από όσα μελετά ένα αδιαμφισβήτητα σπουδαίο φιλμ, όμως το “Sovereign” οπωσδήποτε παρακολουθείται από την αρχή μέχρι το τέλος με ενδιαφέρον.