Sacramento

Σύνοψη: Ο Glenn και ο Rickey, αν και φίλοι, βρίσκονται σε εντελώς διαφορετικά στάδια ζωής ο ένας σε σχέση με τον άλλον. Ο πρώτος ετοιμάζεται να γίνει πατέρας για πρώτη φορά, ο δεύτερος μοιάζει να μην έχει ένα οργανωμένο σχέδιο για τον εαυτό του.

Ξαφνικά ο Rickey θα προτείνει στον Glenn ένα road trip με αυτοκίνητο από το Λος Άντζελες στο Σακραμέντο. Ίσως να είναι μια αφορμή για ενδοσκόπηση και για να περάσουν πραγματικά καλά ύστερα από καιρό, μακριά από καθημερινές σκοτούρες. Ίσως και όχι...

Άποψη: Με προσεκτικούς χειρισμούς ίσως και να προέκυπτε μια συμπαθητική δραμεντί, δυστυχώς όμως ο Michael Angarano κινείται χωρίς να έχει ουσιαστική ενσυναίσθηση του υλικού του.

Το κύριο πρόβλημά του είναι ότι για πρωταγωνιστές έχει δυο χαρακτήρες που χρήζουν ψυχιατρικής βοήθειας (αυτό γίνεται όλο και περισσότερο φανερό όσο προχωράνε τα λεπτά της χρονικής διάρκειας, στο ξεκίνημα μπορεί να δώσει κανείς ένα κάποιο άλλοθι στις συμπεριφορές τους), αλλά το σενάριο τους σκιαγραφεί απλά σαν δυο χαριτωμένους γκαφατζήδες που έχουν και αυτοί τις «παραξενιές» τους.

Είναι μια ανεύθυνη στάση εκ μέρους του Angarano, και όσο υποκύπτει και σε όλο και πιο χοντρά φάουλ ενώ περνάει η ώρα τόσο μετανιώνει και ο θεατής που ενδεχομένως να γέλασε προηγουμένως σε κάποιες, όντως κωμικά αποτελεσματικές, σκηνές.

Και είναι ανεύθυνη όχι επειδή δεν μπαίνει πάνω από τους τύπους αυτούς μια συγκεκριμένη ταμπέλα, αυτό θα ήταν στιγματισμός, αλλά γιατί δεν προτείνονται οι αναγκαίες λύσεις πάνω σε μια υπαρκτή βάση (αντιθέτως, και αυτή μπαίνει κάτω από το χαλί), όχι εν είδει συμβουλευτικής για το κοινό, αλίμονο αν το σινεμά λειτουργούσε έτσι, αλλά ως αναγνώριση μιας πραγματικής συνθήκης, από τη στιγμή που η γραμμή είναι ρεαλιστική και όχι κάτι στο πνεύμα ενός Terry Gilliam για παράδειγμα.

Να ήταν τουλάχιστον διασκεδαστικό και όχι εκνευριστικό το όλο ταξίδι των ηρώων, ή να οδηγούσε σε μια αληθοφανή κάθαρση, να δινόταν ένα συγχωροχάρτι...

Τι μένει στο τέλος; Τα αχανή αμερικάνικα τοπία που από μόνα τους προσθέτουν πόντους όσον αφορά τον οπτικό εντυπωσιασμό, ακόμη και όταν καταλήγουν να περικλείουν μια ιστοριούλα με ελάχιστο εκτόπισμα, καθώς και μια καλή στήριξη ερμηνευτικά από την Kristen Stewart σε δεύτερο ρόλο. Όχι ιδιαίτερα απαιτητικό ή σύνθετο, που προσφέρει όμως έναν συναισθηματικό πυρήνα που λείπει από το υπόλοιπο καστ, έστω και για τα λίγα λεπτά που εμφανίζεται, με μια ωριμότητα που έχει «χτίσει» μεθοδικά τα τελευταία χρόνια μπροστά από την κάμερα.

Η σούμα είναι σαν ένας μίνι οδηγός του τι δεν θα έπρεπε να είναι το αμερικάνικο σινεμά που αυτοπροσδιορίζεται ως ανεξάρτητο. Το ναυάγιο δεν είναι ολοκληρωτικό χάρη σε κάποιες μεμονωμένες αρετές, είναι όμως γεγονός ότι πολύ δύσκολα μπορεί να προτείνει κανείς το εν λόγω πακέτο ακόμη και με επιφυλάξεις.

Ο Angarano πιστεύει πως έχει καταλάβει τις συνταγές δημιουργών όπως ο Alexander Payne και ο Jason Reitman, αλλά η άβολη αλήθεια είναι πως μιμείται άτσαλα χωρίς να επεξεργάζεται στον απαιτούμενο βαθμό όλα εκείνα τα στοιχεία που θα κινητοποιούσαν τον οποιονδήποτε σινεφίλ να νιώσει βαθιά όλη αυτήν τη διαδρομή και να μην τη βλέπει απλά σαν μια ιδιοσυγκρασιακή «τσαχπινιά» που ξεφουσκώνει αρκετά γρήγορα.