The old guard 2

Σύνοψη: Η ομάδα των αθάνατων μισθοφόρων που αποτελείται από τους Andy, Joe, Nicky και Nile, έχοντας πλέον κι ένα νέο μέλος στο πρόσωπο του Copley, συνεχίζει ακάθεκτη τη δράση της, αυτήν τη φορά χωρίς τη συνδρομή του Booker. Όλα όμως θα ανατραπούν όταν θα κάνει την εμφάνισή της μια γνώριμη φιγούρα από τα (πολύ) παλιά...

'Αποψη: Το color correction σε αυτό το σίκουελ λειτούργησε σίγουρα καλύτερα σε σύγκριση με το φιλμ που προηγήθηκε και την εντελώς αδιάφορη γκριζωπή όψη του. Και υπάρχει και η Charlize Theron που και χαρισματική ηθοποιός είναι (και αυτό βγαίνει προς τα έξω ανεξάρτητα από το αν ενδιαφέρεται για τον ρόλο ή όχι και τόσο) και ως ηρωίδα δράσης έχει «κολλήσει ένσημα» που πολλοί συναδελφοί της θα ζήλευαν, κάτι που φαίνεται και στην επιδεξιότητά της στις σχετικές σκηνές εδώ.

Και... αυτά.

Και με φιλοτιμία να προσπαθήσει κανείς, πολύ δύσκολα θα βρει άλλους λόγους για να προτείνει με ειλικρίνεια στον οποιονδήποτε θεατή αυτήν την τσαπατσούλικη συνέχεια (και μόνο η κατά είκοσι λεπτά σχεδόν μικρότερη χρονική διάρκεια σε σχέση με την πρώτη «Παλιά Φρουρά» είναι σαν να προϊδεάζει από μόνη της για κάτι πιο πρόχειρο).

Η πρώτη ταινία του franchise ομολογουμένως δεν ήταν μια καλή βάση, ούτε μυθολογία με ιδιαίτερο βάθος είχε, ούτε την έντονη προσωπικότητα που θέλει μια περιπέτεια βασισμένη σε κόμικ. Αλλά τα πράγματα γίνονται ακόμη χειρότερα στο δεύτερο μέρος της σειράς. Στην προσπάθεια να επεκταθεί το φανταστικό σύμπαν που έχει δημιουργηθεί, όπως και οι κανόνες του, προκύπτουν ανακολουθίες, μισές εξηγήσεις και κενά, που εκπέμπουν μια αίσθηση προχειρότητας.

Σεναριακά, η μια κλισέ ατάκα διαδέχεται την άλλη, μην αφήνοντας χώρο στους χαρακτήρες να αποκτήσουν ένα ξεχωριστό στίγμα που θα τους έκανε κάτι παραπάνω από μια συλλογή στερεοτύπων. Αν μπει δε κάποιος σινεφίλ στη διαδικασία να απαριθμήσει τις στιγμές όπου παραβιάζεται μια λογική συνέχεια μόνο και μόνο για να προχωρήσει η πλοκή κάπως προς τα εμπρός, θα χάσει το μέτρημα...

Το φινάλε που ουσιαστικά «δίνει πάσα» και για νέο ενδεχόμενο σίκουελ μόνο ζημιά κάνει, καθώς είναι σαν να μετατρέπει τα όσα συνέβησαν πριν σε ένα μεγάλο τηλεοπτικό επεισόδιο, βλάπτοντας την όποια αυτοτέλεια. Και το κεντρικό εύρημα της αθανασίας εδώ λειτουργεί σχεδόν διακοσμητικά, ενώ τουλάχιστον στο προηγηθέν φιλμ γινόταν μια έστω επιδερμική εξερεύνηση των δυνατοτήτων του εντός της δραματουργίας.

Δυστυχώς όσα έχει δώσει μέχρι τώρα αυτή η κινηματογραφική ανθολογία δεν πείθουν ώστε να προκαλούν αδημονία για το πώς θα εξελιχθεί. Δεν έχει καν ακόμη και αυτά τα ειδικά γνωρίσματα που χρειάζονται για να γίνει κάτι καλτ σε ένα βάθος χρόνου.

Βέβαια από την άλλη μπορεί και οι φιλοδοξίες του ίδιου του Netflix για το όλο εγχείρημα να περιορίζονται απλά στην παραγωγή αναλώσιμου περιεχομένου για αβασάνιστη θέαση από τους συνδρομητές χωρίς κάποια διάθεση για χάραξη καινοτόμων δρόμων στην ψυχαγωγία υπερηρωικού τύπου στο σινεμά. Αλλά δεν είναι και παράλογο να περιμένει κανείς να τηρούνται έστω τα τυπικά προσχήματα της διασκέδασης...