Hedda

Σύνοψη: Βρισκόμαστε στην Αγγλία της δεκαετίας του ‘50. Η νεόνυμφη Έντα Γκάμπλερ (Τέσα Τόμπσον) αποφασίζει να οργανώσει μια δεξίωση στην νεοαποκτηθείσα έπαυλή της στην Αγγλία για να βοηθήσει τον σύζυγό της και ακαδημαϊκό Τζορτζ στην εξέλιξη της καριέρας του. Όταν εμφανιστεί εκεί η Έιλιν (Νίνα Χος), η βασική ανταγωνίστρια του Τζορτζ για τη θέση που επιθυμεί και πρώην ερωτική σύντροφος της Έντα, τα πράγματα θα πάρουν απρόβλεπτη και τραγική τροπή.

Γνώμη:  Οι κινηματογραφικές μεταφορές εμβληματικών θεατρικών έργων είναι ένα άκρως απαιτητικό εγχείρημα, καθώς φέρουν ένα ειδικό βάρος που αυτόματα ανεβάζει τις προσδοκίες και παράλληλα απειλεί να “βουλιάξει το πλοίο”, σε περίπτωση που το βάθος με το οποίο συνδέονται αυτά τα έργα δεν καταφέρει να περάσει από τη σκηνή στην οθόνη.

Η Αμερικανίδα Νία ΝταΚόστα (“Candyman” και προσεχώς το δεύτερο “28 years later”) κάνει μια υπερφιλόδοξη βουτιά στα βαθιά με το “Hedda”, όπου αναμετριέται με την αρχετυπική αντι-ηρωίδα του Ερρίκου Ίψεν κάνοντας αλλαγές σε κομβικά στοιχεία του έργου, σε μια απόπειρα να εξερευνήσει τον ψυχισμό της Έντα, αλλά και τη μοίρα των γυναικών που δεν συμμορφώνονται με τους πατριαρχικούς κανόνες.

Η δική της Έντα είναι μια γυναίκα μικτής φυλετικής καταγωγής, αμφιφυλόφιλη και φιλόδοξη, η οποία έχει συμβιβαστεί σε έναν γάμο με τον Τζορτζ, έναν καλόβολο νεαρό ακαδημαϊκό, μια ένωση που της έχει εξασφαλίσει το σπίτι και το κοινωνικό στάτους που επιθυμεί, αλλά μέσα στην οποία πλήττει θανατηφόρα. Η αναγγελία του ερχομού της Έιλιν, πρώην ερωμένης της Έντα και συναδέλφου του συζύγου της, στη δεξίωση που παραθέτει για να επιδείξει την έπαυλή της και να εξασφαλίσει μια πολυπόθητη πανεπιστημιακή θέση στον Τζορτζ που θα τους ξελασπώσει οικονομικά, είναι η σπίθα που αναζωογονεί την Έντα και ταυτόχρονα απειλεί να λαμπαδιάσει τους πάντες γύρω της, αλλά και την ίδια.

Μέσα σε ένα εξαιρετικά προσεγμένο σκηνικό και υπό τις νότες του εμπνευσμένου score της Χίλντουρ Γκουντναντότιρ (“Joker”), η κάμερα της ΝταΚόστα ακολουθεί την Τέσα Τόμσον (“Creed”), η οποία ως Έντα ελίσσεται σαν φίδι, πετάει δηλητηριώδεις ατάκες χωρίς να βλεφαρίζει και επιδίδεται σε ένα όργιο χειριστικότητας με κινητήριο δύναμη τη συντριβή της απόρριψής της από την Έιλιν, τη δίψα της για εκδίκηση και τη βαθιά περιφρόνηση που νιώθει για όσους την έχουν καταδικάσει να παίζει τον ρόλο της πειθήνιας συζύγου και οικοδέσποινας.

Η Τόμσον αποφεύγει με επιδεξιότητα τον σκόπελο του overacting που είναι συχνό φαινόμενο σε ρόλους τέτοιας βαρύτητας και δεν λυγίζει κάτω από το βάρος, αλλά δεν καταφέρνει να αποδώσει με την ίδια επιτυχία όλες τις συναισθηματικές διακυμάνσεις της ηρωίδας της, γεγονός που γίνεται ιδιαίτερα εμφανές όταν στέκεται απέναντι στην Έιλιν που ερμηνεύει η Νίνα Χος (“Barbara”), αυτή η σπουδαία Γερμανίδα ηθοποιός που λόγω ηλικίας και θεατρικού υπόβαθρου είναι για άλλη μια φορά εξαιρετική και δικαιώνει την απόφαση της ΝταΚόστα να μετατρέψει τον αντίστοιχο ανδρικό χαρακτήρα του θεατρικού κειμένου σε μια γυναίκα που αψηφά τους κανόνες της εποχής, πάντα βέβαια με το τίμημα που αυτό συνεπάγεται.

Βλέποντας τες μαζί, δεν μπορείς παρά να αναρωτηθείς πώς θα ήταν το “Hedda” με τη Χος στον ομώνυμο ρόλο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η ρεβιζιονιστική απόπειρα ανάγνωσης της ΝταΚόστα δεν λειτουργεί σαν σύνολο. Αυτό που της λείπει, όμως, είναι μια πρωταγωνίστρια που θα μπορούσε να αποδώσει το ίδιο καλά την σκληρότητα και την ευαλωτότητα της Έντα, υποβοηθούμε από ένα πιο καλοδουλουμένο σενάριο.