Goodbye June

Σύνοψη: Τέσσερα αδέρφια που έχουν αποξενωθεί μεταξύ τους, όντας σε διαφορετικά μονοπάτια ζωής το καθένα, επανενώνονται με αφορμή τη βαριά ασθένεια της μητέρας τους λίγο καιρό πριν τα Χριστούγεννα.

 Κι ενώ θα συμπαρασταθούν ολόψυχα στον πολυαγαπημένο τους γονέα, παράλληλα η άσχημη αυτή συγκυρία ίσως να σημάνει και την αρχή της επούλωσης κάποιων παλιών πληγών από όλες τις μεριές... 

Άποψη: Σκηνοθετικό ντεμπούτο για την Kate Winslet λοιπόν, με τον γιο της να υπογράφει το πρώτο του σενάριο, κι ενώ προβλήματα και ατέλειες εντοπίζονται όπως θα ήταν αναμενόμενο, το τελικό αποτέλεσμα είναι αρκετά συμπαθές, με συναίσθημα που ανά φάσεις βρίσκει τον στόχο του, όταν δεν γίνεται υπερβολικά γλυκερό. 

Οι σχέσεις ανάμεσα στους συγγενείς βγάζουν μια αληθοφάνεια όσον αφορά τις αλληλεπιδράσεις, διαθέτουν μια ζωηράδα που μεταδίδεται και στον θεατή και τον βοηθάει ως προς το να νιώσει μια μεγαλύτερη οικειότητα ως έναν βαθμό με το δράμα που εκτυλίσσεται επί της οθόνης.

Εκεί που έχει σίγουρα αδυναμίες το κείμενο, είναι στο ότι άνετα θα αποκαλούσε κανείς αρκετά άνιση την κατανομή του χρόνου ανάμεσα στους χαρακτήρες, κι έτσι κάποιοι από αυτούς καταλήγουν να είναι ελλιπώς σκιαγραφημένοι, ενώ και μερικοί διάλογοι ήθελαν περισσότερη δουλειά για να ξεφύγουν από ένα πλαίσιο τετριμμένου. Οι όποιες συγκρούσεις κι εντάσεις προκύπτουν πάντα μπαίνουν υπό ένα πρίσμα λύτρωσης που είναι σε κατάσταση αναμονής.

Η Winslet σαφώς δεν έχει ως στόχο το να αναλύσει και να αμφισβητήσει το οικοδόμημα της οικογένειας αλλά να προσφέρει ελεγχόμενη συγκίνηση και θαλπωρή στο κοινό που θα επιλέξει το φιλμ για να του κάνει συντροφιά για κάτι λιγότερο από δύο ώρες, κατά κάποιον τρόπο σαν μια ζεστή κούπα κακάο μέσα στον χειμώνα. Κάπως έτσι μπαίνουν και καλλιτεχνικοί περιορισμοί, αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα μεμπτό, οι συντελεστές ξέρουν τι θέλουν να γυρίσουν και δεν παραβιάζουν αυτήν τη γραμμή. 

Βοηθάει βέβαια το ότι υπάρχει μια αρκετά πλούσια γκάμα καλών ερμηνειών που στηρίζει ουσιαστικά την ιστορία.

Η Helen Mirren, παρότι εμφανίζεται αναλογικά για λίγα λεπτά σε συνάρτηση με το βάρος της ηρωίδας της μέσα στην πλοκή, εκπέμπει ένα ειδικό βάρος που μπορεί πολύ άνετα να αποσπάσει το δάκρυ αρκετών σινεφίλ. Ο Timothy Spall επίσης έχει μια πολύ ευαίσθητη προσέγγιση γύρω από τον ρόλο του, ουσιαστικά εκπροσωπώντας μια γενιά που μεγάλωσε μαθαίνοντας να μην εκδηλώνει το πώς νιώθει, και η υπόκωφη ευαλωτότητά του έχει τη δύναμη να αγγίξει. Και είναι και η Andrea Riseborough, που συνδυάζει ιδανικά τα στοιχεία ενός ανθρώπου απότομου με μια πλευρά περισσότερο ήπια και συμφιλιωτική που “σιγοβράζει” και αποδεικνύει ότι δικαίως αποτελεί ένα από τα πιο ελπιδοφόρα ονόματα της γενιάς της στον χώρο που ανήκει. 

Η θεματολογία ενδέχεται να πέσει λίγο “βαριά” για πολλούς, ειδικά για την περίοδο των γιορτών για την οποία προόρισε στρατηγικά την ταινία το Netflix, όμως όσοι ψάχνουν για αυτές τις μέρες ένα αξιοπρεπές tearjerker, που να είναι και σε γενικές γραμμές παραδοσιακό στη λογική του, πιθανότατα θα μείνουν αρκούντως ικανοποιημένοι.