Ella McCay

Σύνοψη: Μια ιδεαλίστρια παλεύει να ισορροπήσει ανάμεσα στην προσωπική και επαγγελματική της ζωή, σε μια κωμωδία για τους ανθρώπους που αγαπάμε και πώς να τους αντέξουμε.

Άποψη: Το 2010 ο σκηνοθέτης του Terms of Endearment και του As Good as It Gets, παραδίδει την τελευταία του μέχρι στιγμής ταινία, μια εισπρακτική αποτυχία και μια απογοήτευση για τους σινεφίλ που περίμεναν κάτι καλύτερο για την, όπως φαίνεται, τελευταία κινηματογραφική δουλειά του Τζακ Νίκολσον. Πολλά άλλαξαν από τότε, ένα βασικό ότι εξαφανίστηκαν η μεσαίου μπάτζετ κομεντί με σταρ, και ο Τζέιμς Λ. Μπρουκς επιστρέφει με μια μεσαίου μπάτζετ κομεντί με διάσημο καστ που παρότι θα μπορούσε ένα καλύτερο κλείσιμο καριέρας συγκριτικά με την προηγούμενη ταινία του, σε καμία περίπτωση δεν δικαιώνει το ταλέντο του και το όνομα του.

Μια χαοτική σεναριακά ταινία, ανέμελη και ευχάριστη παρότι θέλει να το παίξει πολιτική σάτιρα, μιας και διαδραματίζεται στα χρόνια της οικονομικής κρίσης του 2008 σε ένα ταλανιζόμενο αμερικανικό πολιτικό σύστημα με την Έλα να παίρνει μια ανέλπιστη όσο και ριψοκίνδυνη δυνατότητα πολιτικής ανάδειξης.

Παρόλα αυτά, η πολιτική διάσταση της ιστορίας εξαντλείται απλώς στο ότι κάποιοι χαρακτήρες είναι πολιτικοί και η πρωταγωνίστρια πρέπει να βρει τον εαυτό της μέσα σε αυτό χωρίς όμως να ακολουθεί ακριβώς κανένα συγκροτημένο δρόμο.

Ξεκινάει ως μια σάτιρα και μάλιστα αυτοπαρωδούμενη με την αφηγήτρια να σπάει τον τέταρτο τοίχο και να λέει γουντιαλενικά στο κοινό ότι εγώ είμαι η αφηγητρια, συνεχίζει σαν μια κλισέ κομεντί των 00s, στην πορεία βάζει διαρκή flashbacks για το παρελθόν που περισσότερο άβολα μοιάζουν με τους ηθοποιούς να καλούνται να παίξουν τους χαρακτήρες τους σε μεγάλη χρονική απόκλιση, παρά συμβάλει ουσιαστικά στην πλοκή και κάπου κάπου διεισδύει και το απαιτούμενο ρομάντζο.

Η Έμα ΜακKέι (ομοεπίθετη με την ηρωίδα της) δίνει έναν ωραίο συνδυασμό σκέρτσου και δυναμισμού στην Έλα, με μια ερμηνευτική βεντάλια που μόνο ωφελημένη μπορεί να βγει ενώ το υπόλοιπο καστ παθαίνει αυτό που συχνά συμβαίνει σε all star ταινίες και ειδικά κομεντί και κωμωδίες, δίνουν απλώς το όνομα τους στο marketing της ταινίας χωρίς τίποτα άλλο.

Η Τζέιμι Λι Κέρτις σε έναν τυπικό και ως εκ τούτου αδιάφορο Τζέιμι Λι Κέρτις ρόλο, ο Γούντι Χαρελσον ως ο πατέρας επίσης παίζει με τα γνώριμα εργαλεία του έναν ακόμα κατεστραμμένο χαρακτήρα που αν είχε περισσότερο χρόνο να εξελιχθεί ως προσωπικότητα ενδεχομένως να είχε περισσότερα να συνεισφέρει ως προς το ψυχογραφικό background της κεντρικής ηρωίδας, με τους Κουμάλ Ναντζιάνι (που είναι ένας γενικά πολύ καλός κωμικός) και Ρεμπέκα Χολ ακόμα και αν απουσίαζαν από την ταινία κανείς δεν θα είχε πάρει χαμπάρι.

Ούτε η μουσική του Χανς Zίμερ είναι ικανή να σώσει την κατάσταση και ίσως ο Τζέιμς Λ. Μπρουκς που η τελευταία του καλή ταινία ήταν το As Good as It Gets το μακρινό πλέον 1997, να μην είναι της λογικής τα στερνά τιμούν τα πρώτα, εμείς όμως για την δική του υστεροφημία θα επιλέξουμε να μείνουμε στα πρώτα.