Μετα την ακαριαία επίτευξη cult status που κατάφερε το “Mandy”, η ίδια ομάδα παραγωγής επιστρέφει, φέρνοντας άλλη μια ιστορία metal ψυχεδέλειας με πρωταγωνιστή τον Nicolas Cage. Βασισμένη στο ομώνυμο διήγημα του Lovecraft, το πρωτότυπο κείμενο αποτελεί μια από τις πιο εκλεπτυσμένες συνθέσεις υπερφυσικού τρόμου που έχουν αποτυπωθεί στο χαρτί.

Ωστόσο, το διήγημα είναι εξαιρετικά σύντομο, μόλις 31 σελίδες, και ο τρόπος που ο Lovecraft στήνει ατμόσφαιρα, κυρίως μέσα από νύξεις και φανταστικές περιγραφές, θα αποτελούσε πρόκληση για οποιονδήποτε σκηνοθέτη. Το εν λόγω εγχείρημα αναλαμβάνει ο Richard Stanley –ένα cult icon που η τελευταία μεγάλου μήκους που γύρισε ήταν το 1996 (το ανερμάτιστο "The island of Dr. Moreau" με Μάρλον Μπράντο Βαλ Κίλμερ και Ντέιβιντ Θιούλις. Η μάλλον ξεκίνησε να γυρίζει, διότι κάπου στην μέση απολύθηκε και τον αντικατέστησε ο Τζον Φρανκενχάιμερ.

Η ιστορία κινείται γύρω από τους Γκάρντνερ, μια μεσοαστή οικογένεια με τρία παιδιά, που έχει πρόσφατα μετακομίσει στην εξοχή της Μασαχουσέτης για να ξεφύγει απ’ τη βουή της αστικής ζωής. Το ζευγάρι, Nathan και Theresa, δείχνει ακόμα ερωτευμένο, παρά το γεγονός πως και οι δύο βρίσκονται για τα καλά στα πενήντα τους. Αυτός φροντίζει το σπίτι και εκτρέφει αλπάκα(!), εκείνη ασχολείται με το χρηματιστήριο και βγάζει τα προς το ζην. Τα παιδιά πλήττουν αφόρητα. Ο έφηβος γιος καπνίζει χασίς για να περάσει την ώρα του και η αδερφή του είναι συνεπαρμένη με τη μαγεία. Το μικρότερο αγόρι, εσωστρεφές και λιγομίλητο, σκιτσάρει και περιφέρεται στη φάρμα. Η πολύ ησυχία έχει αρχίσει να τους πέφτει βαριά.

Ένα βράδυ, το παράδοξο εισβάλλει στις ζωές τους όταν μια άγνωστης προέλευσης πέτρα πέφτει απ’ τον ουρανό στην αυλή τους, κατακλύζοντας τα πάντα σε μια φούξια λάμψη και δίνοντας την υπόσχεση της επερχόμενης τρέλας. Οι τοπικές αρχές καταφθάνουν το επόμενο πρωί, αποφαίνονται πως πρόκειται για μετεωρίτη και φεύγουν σαν να μην τρέχει τίποτα.

Σύντομα, το περιβάλλον αρχίζει να μεταλλάσσεται. Παράξενα λουλούδια ανθίζουν στον κήπο τους, τα φρούτα ωριμάζουν πολύ πριν την ώρα τους και μυστηριώδη φώτα εμφανίζονται απ’ το πουθενά. Οι σκηνές είναι εκτελεσμένες άρτια αλλά τους λείπει ένταση και πρωτοτυπία. Μόλις πριν δυο χρόνια, το “Annihilation” καταπιάστηκε με την απεικόνιση ενός αντίστοιχου φαινομένου παραδίδοντας πολύ πιο αξιομνημόνευτες εικόνες. Ανά στιγμές η ταινία φαίνεται αποδιαρθρωμένη. Μοιάζει περισσότερο με κολάζ ιδεών χωρίς κάποια εσωτερική συνοχή, σαν να της λείπει ο κεντρικός άξονας γύρω απ’ τον οποίο τα γεγονότα θα εκτυλιχθούν οργανικά.

Ευτυχώς, παρά τα ψεγάδια της, είναι πολλά και τα πράγματα που η ταινία κάνει καλά. Ένα εκπληκτικό soundscape συνοδεύει τις εικόνες προσφέροντας την απαιτούμενη επιτακτικότητα όπου αυτή απουσιάζει. Η αίσθηση της απειλής είναι διάχυτη. Το εξωγήινο χρώμα προσβάλλει το χώμα και το νερό, τον αέρα και το ρεύμα μέχρι που βρίσκει το δρόμο του προς το μυαλό. Τα πρακτικά εφέ –θυμίζουν ανάλογα lovecraftian classics όπως το “Reanimator” και το “The thing” - είναι αποτελεσματικά, προκαλώντας ενίοτε φρίκη και ο Nicolas Cage συνεχίζει να κάνει αυτό που κάνει καλύτερα. Χάνει το μυαλό του με απροσδόκητους τρόπους, φτάνοντας στα όρια αυτού που ονομάζουμε “ανθρώπινη συμπεριφορά”.

Ο κοσμικός τρόμος σχετίζεται με την απελπισία που μας καταλαμβάνει την στιγμή που αντιλαμβανόμαστε ότι το σύμπαν είναι αδιάφορο προς την ανθρώπινη κατάσταση και πως, ανεξάρτητα του που έχουμε τοποθετήσει την πίστη μας, κανείς δεν ενδιαφέρεται. Η ταινία δείχνει να το ξέρει καλά.

Mηνάς Φραντζέσκος

Δημοσίευση: 21 Απριλίου 2020, 13:39
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Τίτλος:
Color Out Of Space
Σκηνοθεσία: 
Έτος: 
Διάρκεια: 
111
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

BOX OFFICE

Ταινία
4ημέρο
Tanweer
2200
Feelgood
1680