As I lay dying

Σύνοψη: Το τέλος πλησιάζει και η Άντι Μπάντρεν ψελλίζει τα τελευταία λόγια πριν δει το σκοτάδι. Ειρωνική καμιά φορά η ζωή, με τον θάνατο να πλησιάζει και τον γιο της έξω από το παράθυρο να κατασκευάζει το φέρετρο της . Όταν πεθαίνει, τα παιδιά της αναλαμβάνουν να εκπληρώσουν την τελευταία της επιθυμία, ένα ταξίδι με ρίσκο την ζωή τους. Γιατί επιλέγουν να σεβαστούν την τελευταία της επιθυμία ; Άλλοι για εγωιστικούς λογούς, άλλοι από αγάπη και άλλοι από απλή τρελά. Με μια καρότσα και ένα φέρετρο, για την πόλη Τζέφερσον.

Άποψη: Η παραγωγή, οι κάμερες και όλα τα σκηνικά στηθήκαν στον Μισισιπή, τοποθετηθήκαν στα 30s και εμπνευσμένος ο James Franco από την νουβέλα του William Faulkner, προσέγγισε μια υπόθεση η οποία θα μπορούσε να νοηματοδοτηθεί με δημιουργικότερα πλάνα. Το διπλό σκηνοθετικό πλάνο με απόδοση σε δυο παράλληλες εικόνες δεν έπεισε πλήρως καθώς μπορούσε να αποσυντονίσει. Πινελιές έντασης αλλά κάπου και μονοτονίας.

Δυσδιάκριτος ο χαρακτήρας του κάθε ηθοποιού καθώς εξέλειπε η ατομική εκφραστικότητα. Ο Tim Blake Nelson ο όποιος φαίνεται να δυσκολεύτηκε με το ορθάνοιχτο καθ’όλη την διάρκεια στόμα του ήταν ο πιο εκφραστικός. Όσο για τον Franco άλλαξε κάπως τα δεδομένα αναλαμβάνοντας τον καλύτερο ρολό για τον εαυτό του, αυτόν του τρελού, άλλωστε τον προτιμάμε ως ηθοποιό παρά ως σκηνοθέτη . Δεν μας ξέφυγες Franco με την ομάδα σου που μάλλον σου άφησαν καλή εντύπωση και ξανά συνεργάστηκες μαζί τους, εννοώντας τον Tim Blake Nelson  και τον Jim Pεrrack από το «Child of God». Ότι έμεινε από το «As I lay Dying»  δεν ήταν ούτε η ερμηνεία, ούτε και τα σκηνικά αλλά η φιλοσοφία της με την αρχική φράση της Άντι: «Οι άνθρωποι ζουν μόνο και μόνο για να περιμένουν τον θάνατο...».

Άντζελα Υζεϊράι