Βerlinale 26: Ο Τζον Τορτούρο είναι ένας πορτοφολάς εκτός εποχής
Στο The Only Living Pickpocket in New York, ο Νόα Σίγκαν σκηνοθετεί ένα φιλμ που μοιάζει να έχει ξεγλιστρήσει από άλλη δεκαετία. Όχι ως παρωδία, ούτε ως απλό φόρο τιμής, αλλά ως στοχαστική άσκηση πάνω στη μνήμη του είδους, στο σώμα της πόλης και στην ηθική ενός χαρακτήρα που επιμένει να ζει εκτός συγχρονισμού.
ΣΧΕΤΙΚΑBerlinale: H Tρίσια Τατλ μένει, αλλά με αντισημιτικό χαλινάρι
Το φιλμ του Νόα Σίγκαν εγγράφεται σε μια παράδοση αμερικανικού αστικού νεο-νουάρ που ανακαλεί τη δεκαετία του ’70 όχι μέσα από στιλιστικό φετιχισμό, αλλά μέσα από μια συγκεκριμένη αντίληψη για τον χρόνο και την παρουσία. Ο τίτλος, δανεισμένος εν μέρει από τραγούδι των Simon and Garfunkel, ήδη υποδηλώνει το πένθος ενός επαγγέλματος και, ταυτόχρονα, ενός τρόπου ύπαρξης: ο τελευταίος εν ζωή πορτοφολάς στη Νέα Υόρκη είναι μια φιγούρα σχεδόν μεταφυσική, ένας άνθρωπος που αρνείται να περάσει στην ψηφιακή εποχή.
Ο Χάρι, τον οποίο υποδύεται ο Τζον Τουρτούρο, είναι λιτός, σχεδόν αφαιρετικός. Η ερμηνεία του δεν βασίζεται στην εξωστρέφεια, αλλά σε μια εσωτερική πειθαρχία, σε ένα σώμα που κινείται μέσα στο μετρό σαν να ακολουθεί χορογραφία παλιάς σχολής. Το φιλμ αναδεικνύει την πράξη της κλοπής όχι ως εντυπωσιακό set-piece, αλλά ως τελετουργία: άγγιγμα, απόσπαση, αποχώρηση. Στον κόσμο του Χάρι, η τεχνολογία είναι κάτι που κλέβεται, όχι κάτι που χρησιμοποιείται. Μπορεί να κλέβει smartphones, αλλά δεν κατέχει ο ίδιος κανένα.
Η αφήγηση — ο πορτοφολάς που κλέβει το λάθος άτομο, τον κακομαθημένο γιο μιας διασυνδεδεμένης εγκληματικής οικογένειας — είναι σχεδόν αρχετυπική. Όμως το φιλμ δεν ενδιαφέρεται για την πλοκή ως μηχανισμό ανατροπών. Το σενάριο δεν είναι τόσο ευφυές όσο πιστεύει ότι είναι· και ίσως αυτό να αποτελεί μέρος της γοητείας του. Η ειλικρίνεια υπερτερεί της εξυπνάδας.
Η επανένωση με την αποξενωμένη κόρη του Χάρι, την οποία ερμηνεύει η Τατιάνα Μάσλανι, εισάγει μια ρωγμή στο αρρενωπό περίβλημα του είδους. Η σκηνή τους είναι συμπυκνωμένη ένταση: δεκαετίες θυμού και θλίψης διοχετεύονται σε λίγα λεπτά. Εκεί, το φιλμ παύει να είναι άσκηση ύφους και γίνεται μελέτη απώλειας και λειτουργεί ως ρήξη ανάμεσα στη φαντασίωση του cool μοναχικού άνδρα και στην πραγματικότητα της φθοράς.
Τελικά, η ταινία είναι φόρος τιμής σε μια κινηματογραφική ηθική: σε έναν ρυθμό, σε μια μορφή ανδρικής μελαγχολίας, σε έναν ηθοποιό όπως ο Τζον Τουρτούρο που, σε μια άλλη εποχή, θα μπορούσε να ήταν πρωταγωνιστής με μεγαλύτερη συχνότητα. Κάτι που πολύ θα θέλαμε: μας έλειψε η γλύκα στο παίξιμό του. Είναι ο τύπος του ηθοποιού που σε μια άλλη εποχή θα είχε μια καριέρα γεμάτη από τέτοιους ρόλους. Kαι που δυστυχώς έρχεται σε αντίθεση με μια εμφάνιση-έκπληξη από βραβευμένο με Όσκαρ ηθοποιό, που αποδεικνύεται υπερβολικά έντονη για να ενσωματωθεί ομαλά. Όμως το φιλμ κλείνει με έναν γλυκόπικρο τόνο που αποκαθιστά την ισορροπία. Μικρή ταινία, που επιμένει όμως με την ξεροκεφαλιά της.
ΣΧΟΛΙΑ
Εμφάνιση σχολίων