Berlinale 26: Το "Queen at sea" και το φαινόμενο Αγάπη
Σύνοψη: Η Αμάντα και ο θετός πατέρας της, ο Μάρτιν, παλεύουν με ένα ηθικό ζήτημα που τους διχάζει. Μήπως η μητέρα της, η Λέσλι, η οποία πάσχει από προχωρημένη άνοια, έχει χάσει την ικανότητα να παίρνει κρίσιμες αποφάσεις προς το συμφέρον της; Και, αν ναι, ποιος είναι υπεύθυνος – ο/η σύζυγος, το παιδί, ένα ίδρυμα – για τη λήψη μιας τέτοιας απόφασης;
ΣΧΕΤΙΚΑ"Η Τέχνη στην Έβδομη Τέχνη": "Καμίλ Κλοντέλ" στο Μουσείο Γουλανδρή
Καθώς η Αμάντα και ο Μάρτιν αναγκάζονται να κάνουν ολοένα και πιο δύσκολες επιλογές, οι συνέπειες ξεφεύγουν από τον έλεγχό τους.
Άποψη: Ένα από τα πιο δυνατά χαρτιά της φετινής Μπερλινάλε είναι η νέα ταινία, σχεδόν είκοσι χρόνια από την προηγούμενη, του Αμερικανού Λανς Χάμερ, άλλοτε υπεύθυνου για τα γραφικά και τα εφέ των δύο Μπάτμαν του Σουμάχερ.
Ένα ευαίσθητο αλλά απίστευτα ισορροπημένο δράμα, χωρίς καμία δόση ούτε μελοδραματισμού ούτε αποστασιοποίησης που μέσα σε δύο ώρες καταφέρνει να σκιαγραφήσει τρεις ολόκληρες γενιές με συνδετικό κρίκο την άνοια της συζύγου, μητέρας, γιαγιάς Λέσλι.
Η καθηλωτική Άνα Κάλντερ Μάρσαλ υποδύεται μια γυναίκα σε προχωρημένη άνοια. Σε αντίθεση όμως με ομοειδείς ταινίες, όπως ο Πατέρας με τον Χόπκινς, το κέντρο βάρους πέφτει στους ανθρώπους που καλούνται να διαχειριστούν πρακτικά και συναισθηματικά την όλη κατάσταση θέτοντας έξυπνα το ζήτημα της αυτοδιάθεσης του σώματος και της σεξουαλικότητας και ευρύτερα τα δικαιώματα των ανθρώπων με άνοια ανοίγοντας μια συζήτηση γύρω από αυτό.
Ο σύζυγος εξακολουθεί να κάνει σεξ με την γυναίκα του, η οποία φαίνεται θεωρητικά να το επιθυμεί αλλά πόσο συναινετικό είναι ένα σεξ με ένα άτομο που τμήμα του εγκεφάλου του έχει φθαρεί και κάποια πράγματα τα κάνει αταβιστικά παρασυρμένη από πανάρχαια ορμονικά πάθη τα οποία ωστόσο δεν ελέγχει.
Η Ζιλιέτ Μπινός, ως κόρη, είναι για άλλη μια φορά εξαιρετική σε έναν ρόλο σύνθετο με μια ωμά ρεαλιστική και φυσική ερμηνεία, όπως και του υπόλοιπου καστ, που σπανίως βλέπουμε σε ταινίες που δεν μιμούνται ένα ντοκιμαντερίστικο στιλ.
Κοντά στο στιλ σινεμά που έχει υπηρετήσει στο παρελθόν, όπως στο Ακριβές Αντίγραφο του Κιαροστάμι, το Let the Sunshine In της Ντενί ή το The Truth του Κόρε Έντα, ένα διαλογικό σινεμά που θέτει ερωτήματα στο κοινό προς συζήτηση για να σκεφτούμε ως κοινωνία τα όρια μας, το Queen at Sea αντιμετωπίζει με σεβασμό κάθε χαρακτήρα, κλεισμένο αρχικά μέσα στις ιδέες του ο καθένας, που θεωρεί de facto σωστές με την αμφισβήτηση να αλλάζει πλήρως τις ισορροπίες μιας και προτεραιότητα είναι το άτομο με άνοια.
Παράλληλα, η υποϊστορία της εγγονής που γνωρίζει για πρώτη φορά τον έρωτα και το σεξ, μπορεί να μην έχει τον απαιτούμενο χρόνο ανάπτυξης, αλλά έστω και σε αυτό το πλαίσιο, μιας αντικαταβολής προς τις μεγαλύτερες γενιές, αποτυπώνεται η ανάγκη ενός ανθρώπου διαχρονικά να ερωτευτεί, να αγαπηθεί, να συνδεθεί, μια ανάγκη που όσο μικρός ή μεγάλος και αν είσαι, είτε με άνοια είτε χωρίς, τίποτα δε μπορεί να το αποσοβήσει.
Aν και η ματαίωση που θα αισθανθεί ο βραβευμένος παλαιότερα στο Βερολίνο για το 45 Χρόνια, Τομ Κόρτνεϊ, δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα άλλο, σε μια πιο γήινη και πιο ειλικρινή κατά επέκταση προσέγγιση του φαινομένου Αγάπη, άρρηκτα συνδεδεμένου με ορμονικές και εγκεφαλικές διεργασίες παρά με ένα μεταφυσικό ρομαντικοποιημένο συναίσθημα.
ΣΧΟΛΙΑ
Εμφάνιση σχολίων