Berlinale 26: Η ταινία έναρξης είναι μια Aφγανική rom-com. Πριν έρθουν οι Ταλιμπάν
Σύνοψη: Αφγανιστάν, 2021, λίγο πριν την επιστροφή των Ταλιμπάν στην εξουσία. Η Ναρού, η μόνη κάμεραμαν στον κύριο τηλεοπτικό σταθμό της Καμπούλ, αγωνίζεται να διατηρήσει την επιμέλεια του τρίχρονου γιου της.
ΣΧΕΤΙΚΑBerlinale: H Tρίσια Τατλ μένει, αλλά με αντισημιτικό χαλινάρι
Αφού εγκατέλειψε τον άπιστο σύζυγό της, έχει πειστεί ότι δεν υπάρχουν καλοί άντρες στη χώρα της. Η Ναρού αιφνιδιάζεται όταν ο Κοντράτ, ο πιο σημαντικός δημοσιογράφος, της προσφέρει μια επαγγελματική ευκαιρία. Μήπως τελικά υπάρχει ένας καλός άντρας εκεί έξω;
Άποψη: Αυτοβιογραφικό και ως ένα βαθμό φεμινιστικό ως προς την ανάδειξη της θέσης της γυναίκα διαχρονικά στο Αφγανιστάν, το σινεμά της Shahrbanoo Sadat έρχεται να ακουστεί ακόμα περισσότερο ανοίγοντας το φετινό Φεστιβάλ Βερολίνου.
Παρότι πλέον ζει κυρίως στην Γερμανία, η σκηνοθέτρια δεν έχει χάσει την καίρια ματιά της ως προς τα όσα βαραίνουν την αφγανική κοινωνία με την πατριαρχία να είναι το πλέον περιοριστικό σύστημα για την νεαρή εργαζόμενη στην τηλεόραση.
Το επιμύθιο ότι δεν υπάρχουν καλοί άντρες έρχεται περισσότερο να σχολιάσει μια απογοητεύσει παρά να ξεκινήσει έναν έμφυλο πόλεμο. Άλλωστε, πρόκειται για μια rom com, την πρώτη αφγανική, παρά μια αμιγώς πολιτικοκοινωνική ταινία.
Βασισμένη και αυτή, όπως και οι δύο προηγούμενες ταινίες της, στις αναμνήσεις του φίλου της, Anwar Hashimi, εξετάζει την γυναικεία αυτοδιάθεση λίγο πριν την ανακατάληψη της χώρας από τους Ταλιμπάν και την εγκαθίδρυση του ισλαμικού εμιράτου.
Tην ανάγκη μιας γυναίκας να πάρει διαζύγιο και να συνεχίσει όπως νομίζει την ζωή της, χωρίς να λογοδοτεί, την επιθυμία μιας γυναίκας και το δικαίωμα φυσικά να δουλέψει με τους δικούς της όρους και όχι με τους όρους ενός συγκεκριμένου γυναικείου προτύπου για το τι μπορεί και τι όχι να κάνει.
Όλα αυτά με έναν αρκετά ανάλαφρο τόνο που αρκεί για να προβληματίσει, δεν αρκεί όμως για να αγγίξει πιο βαθιά και να αλλάξει τον τρόπο που εξετάζουμε κάποια πράγματα ως δυτικοί που πόρρω απέχουμε από αυτές τις νοοτροπίες τις βαθιά ριζωμένες.
Αλλά το βασικότερο, η επιλογή να δείξει τις έμφυλες ισορροπίες πριν την ηγεμονία των Ταλιμπάν, φανερώνει μια πατριαρχική σταθερά χρόνια εμπεδωμένη που ξεπερνά το ποσό φασιστικό ή αυταρχικό ή μισογυνιστικό είναι ένα καθεστώς, καθώς ψήγματα αυτής της σκέψης μπορεί να εμφανίζονται στον καθένα μας.
ΣΧΟΛΙΑ
Εμφάνιση σχολίων