Berlinale 16 - "Colonia": Διχασμένη προσωπικότητα

Η Λένα ( Έμμα Γουάτσον) είναι αεροσυνοδός τη δεκαετία του 70. Όταν κατά το πραξικόπημα στη Χιλή το 1973, ο καλός της, Ντάνιελ ( Ντάνιελ Μπρουλ ) γίνεται αντιληπτός να στηρίζει το λαϊκό κίνημα του Αλιέντε και συλλαμβάνεται, εκείνη αποφασίζει να τον βρει και να τον ελευθερώσει. Δεν θα είναι εύκολο αφού οι δράσεις του πραξικοπηματία συγκαλύπτονται από μια θρησκευτική αίρεση με το όνομα Colonia Dignidad.

To Colonia έχασε πόντους στην αρχή που πάσχισε στη συνέχεια να αναπληρώσει. Πρώτη σκηνή και μπαίνει με δυνατή μουσική, πράγμα με το οποίο κανένας δεν έχει πρόβλημα, αρκεί να μη τρέχουν οι διάλογοι από πίσω της. Μαζικά χαμένοι πόντοι με το τεράστιο κλισέ "ζευγάρι κλείνεται στο σπίτι για μαμ κοκο και νάνι ενώ παράλληλα ο άνδρας φοράει μόνο μια ποδιά για να μαγειρέψει". Η πίστη στο σινεμά χάθηκε και άντε να τη βρεις.

Η χημεία ανάμεσα στους πρωταγωνιστές δείχνει αρχικά αρκετά αδέξια. Στη συνέχεια το ντουέτο αποδίδει κάπως καλύτερη αλλά η Εμμα Γουάτσον δείχνει να περιμένει κάτι για να απελευθερωθεί. Ίσως τον ένατο Χαρυ Ποτερ.

Το απλοϊκό σενάριο προσπαθεί η ταινία να το κρύψει πίσω από βασανιστήρια, ύβρεις και βαριές φιγούρες που δεσπόζουν μέσα στη θρησκευτική αίρεση ενώ δεν καταφέρνει να μείνει προσηλωμένη σε ένα συγκεκριμένο ύφος αφού από ιστορικό δράμα μετατρέπεται ρομάντζο που μετατρέπεται σε σκοτεινό θρίλερ. Υπάρχει μια ικανοποίηση στο εύπεπτο αυξανόμενο σασπένς του τελευταίου μισαώρου αλλά αυτό μπορείτε να το βρείτε και στο Prison Break και με καλύτερους διαλόγους.

Αν το φιλμ του Φλόριαν Γκαλενμπέργκερ ήθελε απλά να πει η αγάπη όλα τα μπορεί, δεκτό αλλά μας έβαλε αρκετές τρικλοποδιές