Πανόραμα 2022: "Troubled minds" - Κριτική

Δημοσίευση: 31 Ιαν. 2022, 02:38
Συντάκτης:

Σύνοψη: Τα αδέρφια Ρόμπερτ και Μάρτιν απέχουν έναν μήνα από τη μεγαλύτερη έκθεση τέχνης τους. Με στόχο να αντλήσει έμπνευση για δημιουργία, ο Μάρτιν κλειδώνεται σε ένα μαύρο κύβο.

<a href="/festival-panorama-eyropaikoy-kinimatografoy/34o-panorama-eyropaikoy-kinimatografoy-ta-vraveia/65871">34ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου: Τα βραβεία</a>ΣΧΕΤΙΚΑ34ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου: Τα βραβεία

Μόλις βγει από αυτόν, τα αδέρφια αρχίζουν να βιώνουν άγρια γεγονότα που υπάρχουν στην άκρη του χάους. Η ταινία εξετάζει τη λεπτή γραμμή μεταξύ της δημιουργικότητας του καλλιτέχνη και των ψυχικών προβλημάτων.

Άποψη: Τα αδέλφια Raitis και Lauris Abele σκηνοθετούν και γράφουν, έχοντας τον έτερο αδελφό Marcis Abele ως διευθυντή φωτογραφίας, μια ιστορία για δύο αδέλφια που βρίσκονται στον κόσμο των εικαστικών τεχνών και συνάμα των ουσιών και των ψυχικών ασθενειών.

Ο κόσμος της τέχνης συχνά συνδέεται με την ψυχασθένεια, με μια αφηρημένη ιδέα της τρέλας και διάφορα άλλα συναφή στερεότυπα. Η εικόνα του τρελού καλλιτέχνη δεν έχει πάψει να υφίσταται και μάλλον θα κάνει χρόνια ακόμα να κατακρυμνηστεί. Ωστόσο, τα ταραγμένα μυαλά των αδελφών Abele είναι κάτι διαφορετικό από αυτό. Η ψυχική νόσος ή τα ψυχοτροπικά φάρμακα είναι κάτι πολύ διαφορετικό και κατά τον 20ό αιώνα άρχισε να μελετάται σε συνάρτηση με τις εικαστικές τέχνες. Πώς αυτοί οι άνθρωποι καλλιτεχνούν και πώς εμείς μπορούμε να μάθουμε από αυτό.

Το Troubled Minds κινείται σε δύο βασικούς άξονες. Από την μία έχουμε την σχέση των αδελφών, πώς αυτή εξελίσσεται κατά την διάρκεια της δημιουργίας και από την άλλη έχουμε την σύνδεση των ψυχικών προβλημάτων και των αισθήσεων και παραισθήσεων με την σύγχρονη καλλιτεχνική πραγματικότητα.

Στο πρώτο κομμάτι τα καταφέρνει αξιοπρόσεκτα καθώς οι δύο ηθοποιοί που υποδύονται τον Ρόμπερτ και τον Μάρτιν δίνουν διάφορες εκδοχές των εαυτών των ηρώων τους και υπάρχει μια εξέλιξη καταλυτική για την ίδια την ιστορία της ταινίας. Στο δεύτερο κομμάτι εγκλωβίζεται σε κλισέ και στερεοτυπικές εικόνες του κόσμου της σύγχρονης τέχνης με το μαύρο τετράγωνο και τις εννοιολογικές προεκτάσεις των σύγχρονων installations, παρόλα αυτά δεν αρκείται σε αυτό και ούτε είναι το βασικό θέμα της ταινίας, όπως ήταν για παράδειγμα στο εξίσου επιφανειακό και στερεοτυπικό Τετράγωνο του Ruben Ostlund.

Εδώ ο κόσμος της τέχνης γίνεται απλώς ένα περίβλημα μέσα στο οποίο εγκιβωτίζεται η ίδια η ανθρώπινη ψυχή, κάνοντάς την να στέκει ακόμα και αν ήταν ένα διαφορετικό περίβλημα, που βέβαια θα είχε σχέση με τον κόσμο της δημιουργίας.

Η τελευταία σισυφική σκηνή είναι από τις ωραιότερες και πιο καθηλωτικές στιγμές της ταινίας.

Την ταινία μπορείτε να την δείτε εδώ.

Εδώ όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε για το φετιό Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου

Ακολουθήστε το Move It στο Google News και μάθετε πρώτοι όλα τα νέα του σινεμά!

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

My spy

My spy

Η νέα κωμωδία του Peter Segal (“Get Smart”), στα βήματα του The Pacifier και του Leon:...
18 ώρες