Νύχτες 18: "Burning" - Κριτική

Δημοσίευση: 26 Σεπτεμβρίου 2018, 19:51
Συντάκτης:

Σύνοψη: Ο Lee Jong-su συναντάει την Shin Hae-mi, την οποία αρχικά δεν αναγνωρίζει, αλλά εκείνη του θυμίζει ότι μένουν στην ίδια γειτονιά. Όταν εκείνη θα φύγει για την Αφρική, του ζητάει να πηγαίνει σπίτι της να ταΐζει την γάτα. Μετά από λίγες εβδομάδες που θα επιστρέψει από την Κένυα, δεν θα γυρίσει μόνη της, αλλά με τον Ben, έναν Κορεάτη που γνώρισε εκεί. Οι τρείς τους θα κάνουν παρέα, μέχρι που ο Ben θα αποκαλύψει ότι του αρέσει να βάζει φωτιές σε θερμοκήπια, με την Hae-mi να εξαφανίζεται.

νυχτες πρεμιερας 2018ΣΧΕΤΙΚΑΝύχτες Πρεμιέρας 18: Οι καλύτερες φωτό

Άποψη: Το «Burning» του νοτιοκορεάτη Lee Chang-dong έρχεται με φόρα από τις Κάννες, με την φήμη του αριστουργήματος, της καλύτερης ταινίας της χρονιάς κατά πολλούς, το βραβείο FIPRESCI, και την υψηλότερη βαθμολογία που έχει πάρει ποτέ ταινία στις Κάννες από το Screen International (3,8/4). Τελικά αξίζει όλο αυτό το hype? Η μόνη απάντηση είναι «και με το παραπάνω». Ο Chang-dong επιστρέφει 8 χρόνια μετά το εξαιρετικό «Poetry» (βραβείο σεναρίου στις Κάννες), σε μία ακόμα βραδυφλεγή τραγωδία, όπως μας έχει συνηθίσει στο «Oasis» και στο «Secret Sunshine». Αυτήν την φορά εμπνέεται από ένα διήγημα του κορυφαίου Ιάπωνα συγγραφέα Haruki Murakami, έχοντας όμως την ευφυΐα να πάρει απλώς τον κεντρικό πυρήνα γύρω από τον οποίον να χτίσει ένα ολόκληρο σύμπαν που εμπνέεται από διάφορα βιβλία του συγγραφέα, αποτίοντας έναν φόρο τιμής σε αυτόν. Η εξαφάνιση της κοπέλας, τα μυστηριώδη βραδινά τηλέφωνα, μία πτώση σε πηγάδι από το «Κουρδιστό Πουλί», μία γάτα και μία φυγή από το «Κάφκα στην ακτή», ένα ερωτικό τρίγωνο και μία εξαφάνιση από το «Σπούτνικ αγαπημένη» και η ενασχόληση με το γράψιμο και το τρέξιμο από το «Για τι πράγμα μιλάω όταν μιλάω για τρέξιμο». Παράλληλα, επειδή ο  Murakami επηρεάστηκε στο συγκεκριμένο διήγημα από το ομώνυμο διήγημα του William Faulkner, πέρα από το να αναφέρεται ο αμερικανός συγγραφέας ως ο αγαπημένος του φέρελπι συγγραφέα Jong-su, έχει κρατήσει και κάποια στοιχεία από την πλοκή. Στην ουσία πρόκειται για μία ταινία ενός Νοτιοκορεάτη σκηνοθέτη, πάνω σε ένα Ιαπωνικό διήγημα έχοντας Αμερικάνικη ψυχή, με τον Jong-su να έχει βγει από βιβλίο του Philip Roth, αλλά και από noir, την Hae-mi από του Kerouac και γενικά την γενιά των μπιτνικ, και ο Ben ως άλλος Gatsby του Fitzgerald.

Η ταινία σχολιάζει τόσα θέματα, χωρίς ποτέ να γίνεται φορτωμένη, φλύαρη ή άστοχη σε αυτό που θέλει να πει. Αναφέρεται στις ταξικές ανισότητες της νότιας Κορέας, μέσα από τον πλούσιο Ben, και τον φτωχό κοινωνικό περίγυρο, στην προπαγάνδα της Βόρειας Κορέας, σε μία αλησμόνητη σκηνή όταν στα μεγάφωνα στην Βόρεια Κορέα ακούγεται η προπαγάνδα την ίδια ώρα που ο Jong-su, που μένει κοντά στα σύνορα, βλέπει ομιλία του Trump στην τηλεόραση, ενώ ταυτόχρονα ο σκηνοθέτης ενδιαφέρεται για τους ήρωες του, εγκλωβίζοντας τα πρόσωπά τους σε κοντινά καρέ, ρουφώντας κάθε ίχνος ανθρώπινης ύπαρξης. Κάποια στιγμή λέγεται στην ταινία ότι υπάρχει η μικρή πείνα, δηλαδή η κυριολεκτική, και η μεγάλη πείνα, αυτή για το νόημα της ζωής. Οι χαρακτήρες του είναι πολύ πεινασμένοι να μάθουν, να δουν, να καταλάβουν. Επίσης, ο σκηνοθέτης, με την ατμοσφαιρική φωτογραφία του Hong Kyung-pyo, περνάει με απίστευτη μαεστρία και σταδιακό κτίσιμο από διάφορα είδη και ύφη, ξεκινώντας από ρομαντική ιστορία δύο νέων, που μετατρέπεται σε ερωτικό  τρίγωνο, στην συνέχεια σε μία ιστορία μυστηρίου, καταλήγοντας σε ένα εύφλεκτο αλλά καθαρτικό θρίλερ, και όλα αυτά αφηγούμενος τα ως ένας μέγας ασιάτης τραγωδός. Το ανθρωποκεντρικό του σινεμά συνδυάζεται με ένα άλυτο μυστήριο, αφού όλα τα μυστήρια της ζωής εν τέλει μένουν αναπάντητα. Ρεαλιστής αλλά και βαθιά συμβολικός, με ποικίλες μεταφορές ο Chang-dong κατέθεσε μία από τις καλύτερες ταινίες του 21ου αιώνα, και ένα αληθινό αριστούργημα που ανυπομονείς να ξαναδείς.

Bαθμολογία: 9 / 10

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ