Wicked for good

Σύνοψη: Η Έλφαμπα είναι πια η διαβόητη Κακιά Μάγισσα της Δύσης, εξόριστη στο δάσος του Οζ, όπου αγωνίζεται για την ελευθερία των Σιωπηλών Ζώων και παλεύει να μεταδώσει τη σκληρή αλήθεια για τον Μάγο.

Η Γκλίντα, από την άλλη, εδρεύει στο παλάτι της Σμαραγδένιας Πόλης, έχει αναδειχθεί σε λαμπερό σύμβολο του Καλού και καρπώνεται όλα τα προνόμια της φήμης και της δημοτικότητας.

Άποψη: Η πιο επιτυχημένη μεταφορά μιούζικαλ του Broadway στο σινεμά και ένα από τα καλύτερα μιούζικαλ του 21ου αιώνα επιστρέφει για το θεαματικό φινάλε.

Μπορεί ο Τζον Μ. Τσου να οραματίστηκε το θεατρικό έργο σε δύο δυομισάωρες σχεδόν ταινίες και άρα πέντε ώρες στο σύνολο αντί για μια μεγάλη τρίωρη ταινία που θα καθιστούσε την πλοκή πιο σφιχτή και καλοκουρδισμένη, αποζημιώνει στο έπακρο όμως με το μεγάλο φανταχτερό θέαμα που έχει οραματιστεί που σίγουρα θα κάνει όλους τους θεατές να αναφωνούν Wonderful, σαν τον Τζεφ Γκόλντμπλουμ στον ρόλο του θαυμαστού Οζ. Ήδη από την πρώτη σκηνή, μπαίνουμε στο κλίμα του σίκουελ, μια ταινία πιο κοινωνική και πιο οξυδερκής στο σχόλιο της για την εξουσία και την καταπίεση.

Η φαινομενικά κακιά Έλφαμπα είναι ένα θύμα ρατσισμού και κοινωνικού αποκλεισμού, με την εξουσία του ανδρείκελου Οζ αλλά στην πραγματικότητα της κακιάς μάγισσας της Μισέλ Γέο, να της βάζει την ταμπέλα της κακιάς μπρος στον χειραγωγημένο λαό.

Θέλει έτσι να την αποδυναμώσει για να γλιτώσει την κοινωνική ανατροπή με την πρώτη σκηνή να εμφανίζει την Έλφαμπα σαν Ντενέρις στο Game of Thrones που πάει να διαλύσει τα δεσμά των σκλάβων. Εδώ οι σκλάβοι είναι τα ζώα που βοηθούν στο να ετοιμαστεί ο διάσημος λαμπερός κίτρινος δρόμος.

Στην δεύτερη ταινία η σύνδεση με τον Μάγο του Οζ, την αρχική ταινία, και την ιστορίας της Ντόροθι είναι ακόμα πιο ορατή, καθώς θα μάθουμε την εκδοχή του Wicked για το γιατί βρέθηκε η Ντόροθι εκεί, γιατί το λιοντάρι είναι δειλό και πώς ο Τενεκεδένιος έγινε τενεκεδένιος.

Πίσω από την λαμπρότητα ενός στουντιακού μιούζικαλ και μέσα από τα παλιά (από το θεατρικό Wicked) αλλά και δυο νέα τραγούδια, ανασύρεται ένα επίκαιρο πολιτικό σχόλιο για την δημοκρατία, τον λαϊκισμό, τις εύκολες μανιχαϊστικές διακρίσεις Καλού -Κακού, όπου Καλός σημαίνει απολιτίκ και αμέτοχος, ένας χρήσιμος ηλίθιος, ενώ Κακός σημαίνει αμφισβητίας, σημαίνει σκεπτόμενος μιας και ο Ντεκάρτ δεν είχε πει μόνο σκέφτομαι άρα υπάρχω αλλά και αμφισβητώ άρα υπάρχω.

 Η Καλή μάγισσα της Αριάνα Γκράντε και ο Μάγος του Οζ είναι στην ουσία δύο αδύναμα όντα, χωρίς ουσιαστική μαγική δύναμη που καλύπτουν τα κενά τους, η μια μέσα από την χαριτωμένη γλυκύτητα και καλοσύνη της, ο δε μέσω του φόβου και της υποδούλωσης. Η πραγματική ισχύς που εκφράζει η παρίας Έλφαμπα, ένα πράσινο ον που βιώνει αποκλεισμό λόγω της ιδιαιτερότητας της, επιχειρείται με νύχια και με δόντια να αποδυναμωθεί. Οι δύο πρωταγωνίστριες, Γκράντε και Σίνθια Ερίβο επιστρέφουν απολαυστικές και φυσικά φωνάρες, σε μια μάχη που θα μείνει στην ιστορία του είδους, με τον Γκόλντμπουμ και την Γέο να έχουν έναν πιο διακοσμητικό ρόλο που αξιοποιείται μόνο όταν χρειάζεται. Εντυπωσιακά σκηνικά, εξαιρετικά εφέ (αν και πάντα θα νοσταλγούμε τα όμορφα μέσα στην ατέλεια τους χειροποίητα εφέ της ταινίας του 1939), χορογραφημένα τραγούδια στην εντέλεια και μια πλειάδα καλών ηθοποιών να δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό στο θέαμα που χρειαζόμαστε -αν και όχι σε τόσο μεγάλη διάρκεια.

Ένα θέαμα που ευαισθητοποιεί χωρίς να φωνάζει, που συγκινεί χωρίς να κλαίει, που κοιτάει το παρόν (καθώς κάλλιστα θα μπορούσε να ιδωθεί ως μια αλληγορία για την σύγχρονη εκμετάλλευση, την λογοκρισία και τον ρατσισμό στην Αμερική του Τραμπ) χωρίς ωστόσο να κουνάει το δάχτυλο ούτε να πετάει τσιτάτα. Μέσα στην φούσκα του σαν αυτή της Αριάνα στην ταινία, και μέσα στην ομορφιά και στην απλότητα του, μας υπενθυμίζει βασικές αξίες με τον πιο εύγλωττο τρόπο.