Την ίδια ώρα στη Γη

Σύνοψη: Μια νεαρή γυναίκα διαπιστώνει πως ο αγνοούμενος αστροναύτης αδερφός της ίσως είναι τελικά ζωντανός, όταν έρχονται σε επαφή μαζί της μυστηριώδη όντα από το Διάστημα. Για να επανενωθούν, όμως, θα πρέπει να φέρει εις πέρας μια αποστολή που την οδηγεί στα άκρα.

Άποψη: Ο Γάλλος σκηνοθέτης Ζερεμί Κλαπέν μας είχε εκπλήξει ευχάριστα με την προηγούμενη ταινία, το «Έχασα το Σώμα μου» (2019), ένα από τα καλύτερα animation των τελευταίων ετών για ένα χέρι που ψάχνει να βρει το σώμα του. Μέσα σε μια σουρεάλ κατά τα φαινόμενα αφήγηση, τίθεται το ζήτημα της μνήμης του σώματος και της σύνδεσης που αποζητά.

Στο ιδιότυπο sci fi, «Την ίδια ώρα στην Γη», πάλι προβληματίζεται γύρω από το σώμα και την μνήμη μέσα από την ιστορία δύο αδερφών, της Έλσα και του Φρανκ, με τον δεύτερο να έχει πάψει να δίνει σημεία ζωής εδώ και τρία χρόνια και την πρώτη που δυσκολεύεται να διαχειριστεί την απώλεια, να βρίσκει αλλιώτικα επαφή μαζί του.

Αυτή την φορά η ψυχή έχει την δική της μνήμη και τον δικό της εαυτό, τον οποίο μπορεί να βρει σε οποιοδήποτε σώμα, σπάζοντας τις επιστημονικές αντιλήψεις περί πλήρους υλικότητας του εαυτού μας και άρα αδυναμίας να υπάρχουμε εκτός του σώματος μας.

Και ενώ έχει κοινά μηνύματα και παρόμοια ευαισθησία, ίσως το live action του παίρνει κάτι από την πρωτοτυπία και τον συμβολισμό της προηγούμενης δουλειάς του καθώς εδώ γίνονται όλα πολύ πιο ρεαλιστικά και συγκεκριμένα.

Το λίγο animation που χρησιμοποιεί το μόνο που πετυχαίνει είναι να μας δείξει πως πίσω από αυτήν, κρύβεται μια καλύτερη ταινία που θα μπορούσε να είναι. Χάνεται η μαγεία παρότι κινηματογραφεί την ιστορία του πολύ ατμοσφαιρικά χωρίς να ακολουθεί πιστά νόρμες του είδους.

Πιο πολύ συγγενεύει με το είδος του sci fi που έκανε ο Τζεφ Νίκολς, ένα πιο υπαρξιακό περί ανθρωπίνων σχέσεων και επαφών παρά το κλασικό που περιμένουμε και φανταζόμαστε. Αυτό δεν το καθιστά καλύτερο ή χειρότερο αλλά η προσέγγιση που επιλέγει είναι αναμφίβολα πιο μονότονη και πιο κυριολεκτική.

Μνήμη και απώλεια, αδελφική αγάπη και αποχωρισμός, Γη και διάστημα όλα χορεύουν έναν αισθαντικό μα άναρχο χορό με κάποιες body horror παρεμβολές και φυσικά τα περίεργα πλάσματα, από τον οποίο ο θεατής είναι απών, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της πρωταγωνίστριας, Μέγκαν Νόρθαμ που σαγηνεύει με το βλέμμα της και την μελαγχολία της.