Is this thing on?

Σύνοψη: Καθώς ο γάμος τους καταρρέει, ο Άλεξ (Γουίλ Αρνέτ) αντιμετωπίζει τη μέση ηλικία και τον επικείμενο διαζύγιο, αναζητώντας νέο σκοπό στη κωμική σκηνή της Νέας Υόρκης, ενώ η Τες (Λόρα Ντερν) αντιμετωπίζει τις θυσίες που έκανε για την οικογένειά τους. Έτσι αναγκάζονται να αντιμετωπίσουν τη συν-ανατροφή των παιδιών, την ταυτότητα και το αν η αγάπη μπορεί να πάρει μια νέα μορφή.

Άποψη: Η τρίτη σκηνοθετική απόπειρα του Mπράντλεϊ Κούπερ, μετά τα “A Star is Born” και “Maestro”, μοιάζει να απογυμνώνει τη φιλοδοξία του από κάθε ίχνος επιδεικτικής μεγαλοπρέπειας. Αν τα προηγούμενα έργα του συνομιλούσαν με τη μυθολογία του αμερικανικού θεάματος και τη βιογραφική αναπαράσταση, το “Is This Thing On?” επιστρέφει σε μια μικρότερη, σχεδόν ταπεινή κλίμακα. Όχι όμως λιγότερο απαιτητική.  Εδώ επιχειρεί κάτι φαινομενικά οικείο: μια ιστορία διαζυγίου στη μέση ηλικία. Και μέσα από μια σκηνοθεσία που προτάσσει τη διάρκεια, το βλέμμα και την υλικότητα του χώρου, μετατρέπει το γνώριμο σε εμπειρία σχεδόν ντοκιμαντερίστικης αλήθειας.

Με πρωταγωνιστές τον Γουίλ Άρνετ και τη Λόρα Ντερν ως ζευγάρι που χωρίζει στα σαράντα φεύγα του, η ταινία ισορροπεί ανάμεσα στο δράμα σχέσεων και την κωμική αυτοανακάλυψη. Το αποτέλεσμα είναι πιο γήινο απ’ όσο περιμένει κανείς.

Έχει όλα τα στοιχεία που περιμένεις να δεις σε μια ταινία διαζυγίου: το ζευγάρι να αποτυγχάνει παταγωδώς να κρύψει την κατάστασή του από τα παιδιά και τους φίλους· σκηνές όπου κάθε σύντροφος συζητά τα προβλήματά του με τον εκκεντρικό καλύτερο φίλο του· και μια σεκάνς που αποτυπώνει το μείγμα άγχους και ενθουσιασμού που νιώθει ένας πρόσφατα ελεύθερος άνθρωπος όταν συνειδητοποιεί ότι πρόκειται να κάνει σεξ με κάποιον νέο παρτενέρ, αλλά και το ξέσπασμα ενόχλησης και ζήλειας του/της πρώην όταν το μαθαίνει.

Ο Άλεξ του Ουίλ Αρνέτ δεν είναι ένας ήρωας κατάκτησης αλλά αντίδρασης: ξεκινά συντετριμμένος, σχεδόν άδειος, και σταδιακά ανακτά σφυγμό μέσα από την επιτέλεση. Το stand-up λειτουργεί ως τελετουργία δημόσιας εξομολόγησης. Εκεί όπου ο γάμος απέτυχε ως ιδιωτικός διάλογος, η σκηνή προσφέρει μια νέα μορφή κοινότητας.

Η Τες της Λόρα Ντερν επιχειρεί τη δική της επανεκκίνηση. Πρώην αθλήτρια βόλεϊ που εγκατέλειψε την Ολυμπιακή προοπτική για να γίνει σύζυγος και μητέρα, στρέφεται στην προπονητική, αναζητώντας παλιές διασυνδέσεις. Η Λόρα Ντερν χτίζει μια ερμηνεία εσωτερικής έντασης: η πικρία για τη θυσία δεν εκφέρεται ποτέ ευθέως, αλλά κυκλοφορεί στο σώμα, στο βλέμμα, στις παύσεις.

Σκηνοθετικά, ο Κούπερ επιλέγει αρκετά μεγάλα μονοπλάνα, ιδίως στις σκηνές του club. Η κάμερα ακολουθεί τον Άλεξ από το μπαρ μέχρι τη σκηνή χωρίς κοψίματα, δίνοντας μια αίσθηση σχεδόν ντοκιμαντέρ. Ο ήχος παίζει καθοριστικό ρόλο: οι φωνές δυναμώνουν και χαμηλώνουν ανάλογα με τη θέση του ήρωα, ενισχύοντας την αίσθηση «είσαι εκεί».

Η ταινία δεν αποφεύγει εντελώς τις κοινοτοπίες του είδους. Υπάρχουν σκηνές όπου οι πρώην σύζυγοι κρύβουν άτσαλα την κατάσταση από τα παιδιά, φίλοι που δίνουν «σοφές» συμβουλές, ζήλια όταν εμφανίζεται νέο ερωτικό ενδιαφέρον. Υπάρχουν στιγμές υπερ-επεξήγησης, γραμμές διαλόγου που λένε ό,τι ήδη γνωρίζουμε. Και κάποιες «ανατροπές» δεν αιφνιδιάζουν όσο πιστεύει το φιλμ. Όμως η χημεία των ηθοποιών και η παρατηρητικότητα στο γράψιμο κάνουν τα γνώριμα στοιχεία να μοιάζουν λιγότερο ανακυκλωμένα.

Mια τίμια, καλοπαιγμένη ταινία ενηλίκων, με χιούμορ που πηγάζει από την αμηχανία και όχι από την ευκολία. Και το σημαντικότερο: σε κάνει, εβδομάδες μετά, να θυμάσαι μικρές σκηνές. Για μια ταινία που ξεκινά με την ερώτηση «Is this thing on?», η απάντηση είναι σαφής: ναι, είναι. Και ακούγεται καθαρά.