Στον κόσμο των ζώων

Oι επιστήμονες ανακάλυψαν πώς να «μεταπηδούν» από την ανθρώπινη συνείδηση σε ρομποτικά ζώα που μοιάζουν με αληθινά, επιτρέποντας στους ανθρώπους να επικοινωνούν με τα ζώα ως ζώα.

Στην περιπέτεια αυτή πρωταγωνιστεί η Μέιμπελ, ένα φιλόζωο κορίτσι που αρπάζει την ευκαιρία να χρησιμοποιήσει την τεχνολογία, αποκαλύπτοντας διάφορα μυστήρια του ζωικού βασιλείου που ξεπερνούν τη δική της φαντασία.

Το Hoppers είναι από εκείνες τις ταινίες της Pixar που ισορροπούν με άνεση ανάμεσα στο χιούμορ, τη δράση και τη συγκίνηση. Με φόντο μια οικολογική διαμάχη και όχημα έναν ρομποτικό κάστορα, η ταινία συνδυάζει εντυπωσιακά set pieces με μια ιστορία ενηλικίωσης που απευθύνεται εξίσου σε παιδιά και ενήλικες.

Η ηρωίδα, Μέιμπελ Τανακά, είναι από την αρχή ένα ανήσυχο πνεύμα. Τη γνωρίζουμε ως παιδί που προσπαθεί να «σώσει» τα κατοικίδια της τάξης, εξοργισμένη που βρίσκονται κλεισμένα σε γυάλες και κλουβιά. Ο δήμαρχος Τζέρι Τζενεράτσο θέλει να κατασκευάσει τον Beaverton Beltway, υποστηρίζοντας ότι μπορεί να προχωρήσει επειδή «δεν είναι πλέον βιότοπος ζώων. Όλα τα ζώα έχουν φύγει». Η Μέιμπελ, 19 πλέον, με skateboard και γύψο στο χέρι δεν σκοπεύει να το αφήσει έτσι. Η λύση έρχεται μέσω της καθηγήτριάς της, Σαμάνθα Φέρφαξ, που πειραματίζεται με μεταφορά συνείδησης σε έναν τρισδιάστατα εκτυπωμένο ρομποτικό κάστορα. Όταν κάποιος επιστήμονας σε εργαστήριο δηλώνει «Αυτή η τεχνολογία δεν πρέπει να πέσει σε λάθος χέρια», ξέρεις ότι ακριβώς αυτό θα συμβεί — και ότι θα ακολουθήσει χάος.

Σε επίπεδο ρυθμού, το Hoppers δεν χάνει χρόνο. Οι σκηνές δράσης είναι καλοζυγισμένες και ευρηματικές. Παράλληλα, η ταινία δεν ξεχνά το συναίσθημα: το πένθος της Μέιμπελ για τη γιαγιά της, και το πώς επιστρέφει στον θυμό όταν φοβάται, δίνουν βάθος σε μια κατά τα άλλα οικογενειακή περιπέτεια. Οπτικά, η Pixar βρίσκεται σε εξαιρετική φόρμα. Τα νερά, τα φυτά, οι ξύλινες κατασκευές του φράγματος έχουν μια απτή, σχεδόν χειροπιαστή υφή. Το φράγμα των καστόρων σχεδιάζεται με τέτοια λεπτομέρεια που μοιάζει βγαλμένο από ντοκιμαντέρ μηχανικής.

Τελικά, το Hoppers απευθύνεται σε ένα ευρύ κοινό: παιδιά που θα γελάσουν με τα ζωικά καμώματα, εφήβους που θα ταυτιστούν με την επαναστατική ορμή της Μέιμπελ, και ενήλικες που θα εκτιμήσουν το μήνυμα περί κοινότητας. Χωρίς να κουνά επιδεικτικά το δάχτυλο, το Hoppers προσφέρει μια ζεστή, συχνά αστεία, και τελικά συγκινητική υπενθύμιση ότι η δύναμη δεν βρίσκεται στην οργή αλλά στη σύνδεση.