Shelby Oaks

Σύνοψη: Η ταινία ακολουθεί τη Μία (Καμίλ Σάλιβαν), καθώς αναζητά απεγνωσμένα την αδελφή της, Ράιλι (Σάρα Ντερν), η οποία εξαφανίστηκε κατά τη διάρκεια των τελευταίων γυρισμάτων της viral ερευνητικής σειράς της, “Paranormal Paranoids”.

Όταν καταπιεσμένες αναμνήσεις αρχίζουν να έρχονται στην επιφάνεια και τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και παραίσθησης θολώνουν, η Μία αναγκάζεται να αντιμετωπίσει σκοτεινά μυστικά από το παρελθόν της και τις τρομακτικές δυνάμεις που στοιχειώνουν το παρόν της.  

Άποψη: Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του κριτικού Κρις Στάκμαν, Shelby Oaks, επιχειρεί να διασχίσει το όριο ανάμεσα στη φαντασία και την εμμονή, στο μετα-σχόλιο και τον τρόμο. Όμως εκεί όπου ο ίδιος θέλει να αναστήσει τη φρίκη του found footage, φαίνεται να στοιχειώνεται από τα ίδια της τα φαντάσματα — από τον τρόπο που το σινεμά καταγράφει όχι τον τρόμο, αλλά την ίδια την απώλεια του βλέμματος.

Στην επιφάνεια, το Shelby Oaks μοιάζει με μια ακόμα παραλλαγή του The Blair Witch Project ή του Lake Mungo — μια ομάδα νεαρών που κυνηγάει φαντάσματα, μια ανεξήγητη εξαφάνιση, μια κάμερα που συνεχίζει να βλέπει όταν οι άνθρωποι σταματούν. Όμως η πρόθεση του Στάκμαν δεν είναι να αναπαράγει απλώς το γνωστό υπόδειγμα του μετα-ντοκιμαντέρ τρόμου· είναι να το μεταστοιχειώσει σε σχόλιο πάνω στη φύση της εικόνας, στην αδυναμία της να συλλάβει την αλήθεια.

Ο Στάκμαν είχε κάθε λόγο να πετύχει: ένα δυνατό concept, παραγωγό τον Μάικ Φλάναγκαν, και ένα Kickstarter που τροφοδοτήθηκε από το ίδιο το fandom που τον ανέδειξε. Και όντως, το ξεκίνημα είναι ελπιδοφόρο. Μέσα από «ψεύτικες» συνεντεύξεις και αποσπάσματα δελτίων ειδήσεων, γνωρίζουμε τη Ράιλι Μπρέναν (Σάρα Νταν), μια Youtuber που κυνηγάει φαντάσματα με την ομάδα της, τους Paranormal Paranoids. Μέχρι που, φυσικά, εξαφανίζεται. Η Ράιλι, η Youtuber-κυνηγός φαντασμάτων που εξαφανίζεται μετά τα τελευταία της γυρίσματα, είναι στην ουσία το alter ego του ίδιου του δημιουργού — ενός ανθρώπου που μεγάλωσε καταναλώνοντας τρόμο και τώρα τον αναπαράγει με τη δέσμη του φακού στραμμένη προς τον εαυτό του.

Η ταινία κρατά για λίγο το μυστήριο ζωντανό, παίζοντας με την ιδέα του found footage. Όμως αμέσως μετά, ο Στάκμαν αλλάζει πορεία και καταφεύγει σε πιο «κανονική» κινηματογράφηση — και εκεί το Shelby Oaks αρχίζει να μοιάζει με οποιοδήποτε άλλο χαμηλότονο θρίλερ, χάνει κάτι από τη διαβρωτική του ενέργεια. Η αισθητική της ψηφιακής καθαρότητας εξουδετερώνει τον σπασμό της εικόνας — εκείνον τον κόκκο του VHS που στο Blair Witch ή στο REC γινόταν υλικό του φόβου. Εδώ, αντίθετα, ο φόβος εξημερώνεται· το βλέμμα μετατρέπεται σε παρατήρηση: το άγνωστο χάνει την ενικότητά του.

Ωστόσο, μέσα από αυτή την απώλεια, το φιλμ αποκτά έναν παράδοξο στοχασμό. Η αδυναμία του να δημιουργήσει «πραγματικό» τρόμο το οδηγεί σε μια υπαρξιακή διάσταση: το να αναζητάς ένα χαμένο πρόσωπο μέσα σε εικόνες, το να ψάχνεις στο ψηφιακό αρχείο για ίχνη ζωής.

Το Shelby Oaks δεν είναι μια μεγάλη ταινία τρόμου· είναι όμως ένα ενδιαφέρον φάντασμα του τρόμου — ένα έργο που αναρωτιέται αν το σινεμά μπορεί ακόμα να μας φοβίσει, όταν ο τρόμος έχει γίνει νοσταλγία. Και ίσως, τελικά, αυτό να είναι το πιο ανησυχητικό του στοιχείο.