She rides shotgun

Σύνοψη: Σημαδεμένος για θάνατο από αδυσώπητους εχθρούς, ο Νέιτ πρέπει τώρα να προστατεύσει την αποξενωμένη 11χρονη κόρη του, Πόλι, με κάθε κόστος. Ντροπαλή και επιφυλακτική απέναντι στον πατέρα της, η Πόλι παρασύρεται στην επικίνδυνη θέση του Νέιτ, καθώς φεύγουν για να ξεφύγουν από τον διεφθαρμένο σερίφη και τον βάναυσο αρχηγό μιας συμμορίας, που δεν θα σταματήσει πουθενά για να προστατεύσει τα εγκληματικά του συμφέροντα.

Άποψη: Ένα πέπλο μυστηρίου καλύπτει ελαφρώς τις προθέσεις του Nick Rowland στα πρώτα λεπτά του φιλμ του, μέχρι που γίνονται γνωστές κάποιες πληροφορίες και η ιστορία μπαίνει σε πολύ συγκεκριμένες ράγες. Ποιες είναι αυτές; Οι ράγες ενός νεο-γουέστερν παραμυθιού της παρανομίας.

Φαίνεται γοητευτικός συνδυασμός στο χαρτί, αλλά η εκτέλεση έχει πολλά προβλήματα.

Ένα εκ των σημαντικότερων είναι ότι ο Rowland πατάει με το κάθε πόδι σε ξεχωριστή βάρκα, τη μεν ενός σχετικού ρεαλισμού στην αποτύπωση μιας Αμερικής μακριά από τα μεγάλα αστικά κέντρα, όπου η διαφθορά και ο νόμος του ισχυρού κυριαρχούν και τη δε μιας παραβολής για το πέρασμα από την παιδική αθωότητα στην πρόωρη συναισθηματική ωριμότητα, όπου για τις ανάγκες των νοημάτων και μιας αρεστής αφήγησης συμβαίνουν και πράγματα όχι πολύ αληθοφανή.

Η μια πλευρά καταλήγει να κάνει ζημιά στην άλλη. Δεν μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι βλέπει κάτι με ηθογραφική αξία πιο αυθεντική από μια μέση στουντιακή αμερικάνικη ταινία, ούτε όμως το ταξίδι που αφηγείται έχει αρκετές δόσεις κινηματογραφικής μαγείας για να μιλήσει κάποιος για μια περιπέτεια απολαυστικά αποδραστική. Και ειδικά κάποια σημεία που περιλαμβάνουν και τη μικρή συμπρωταγωνίστρια χαρακτηρίζονται από ασυγχώρητη αφέλεια, και μια στάση ανεύθυνη σ’ εκείνο το τμήμα του κοινού που επηρεάζεται πιο εύκολα από αυτό που παρακολουθεί.

Και η ίδια η δομή της πλοκής σε πολλούς τομείς της, από το πώς στήνει ορισμένες καταστάσεις ώστε να προκύψει μια κορύφωση με δράση μέχρι το πώς είναι σαν να υπάρχει μια τεχνητή πίεση για να λαμβάνει χώρα μια γρήγορη εναλλαγή σκηνικών για να μη βαρεθεί ο θεατής (στοιχεία που ενδέχεται να εντοπίζονται και στη λογοτεχνική πηγή βέβαια), θυμίζει περισσότερο μικρομεσαία παραγωγή που θα ήθελε να είναι μπλοκμπάστερ παρά σινεμά ανεξάρτητης νοοτροπίας και τεχνοτροπίας.

Δυστυχώς και ο Taron Egerton ως πρωταγωνιστής, ενώ είναι ορατό πως ενδιαφέρεται για τον ρόλο που καλείται να ενσαρκώσει και σίγουρα δεν εκπέμπει κάτι το διεκπεραιωτικό (άλλωστε έχει αποδείξει τις δυνατότητές του στο «Rocketman» παλιότερα), δεν πείθει ως πατέρας που καλείται να ισορροπήσει ανάμεσα στην ευάλωτη πλευρά της γονεϊκής του ιδιότητας και σε αυτήν του βίαιου πρώην φυλακισμένου που προσπαθεί να ξεκαθαρίσει με λογαριασμούς από το παρελθόν. Ανάλογα με τις απαιτήσεις της εκάστοτε στιγμής, είναι σαν να αλλάζει άρδην ολόκληρη η ψυχολογία του, του λείπει η αίσθηση του ενιαίου στο πώς εκδηλώνεται.

Δεν είναι πως δεν βρίσκονται αρετές μέσα στο σύνολο, όπως κάποιες όμορφες σεκάνς όπου ο Rowland φαίνεται να πετυχαίνει μια αρμονία ανάμεσα στα συστατικά της παράξενης συνταγής του, ή το ιδιαίτερο σάουντρακ του Blanck Mass που ταιριάζει απρόσμενα με τις εικόνες, όμως ο τελικός απολογισμός ήθελε αρκετά παραπάνω για να αποτελέσει ένα πραγματικά αξιοπρόσεκτο σινεφίλ πακέτο.