Ρενουάρ

Σύνοψη: Η 11χρονη Fuki περνά ένα μοναχικό και παράξενο καλοκαίρι στο Τόκιο του 1987, όσο η υγεία του πατέρα της σταδιακά χειροτερεύει και η προσοχή της μητέρας της μοιράζεται ανάμεσα στις απαιτήσεις της δουλειάς και τις υποχρεώσεις της συζυγικής ζωής.

Άποψη: Η Fuki είναι 11 χρονών το 1987, στο Τόκιο. Ο πατέρας της βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο καρκίνου. Η μητέρα της εργάζεται σε μια μεγάλη εταιρεία και, παρά την κλονισμένη υγεία του συζύγου της, στοχεύει σε προαγωγή. Η Fuki γράφει εκθέσεις που μιλούν για όνειρα στα οποία δολοφονείται, ή έχουν τον τίτλο “Εύχομαι να ήμουν ορφανή”. Η Fuki είναι ένα 11χρονο κορίτσι που δεν ξέρει και πολλά από θάνατο, αλλά δεν γνωρίζει ακόμα και πολλά απ' τη ζωή.

Η Chie Hayakawa, στη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία της, στήνει έναν μελαγχολικό, σιωπηλό κόσμο, που διαπνέεται από μαγικά κόλπα, όνειρα, επιθυμία και μοναξιά.

Παρατηρώντας τον θάνατο μέσα από τα μάτια της μικρής Fuki (η Yui Suzuki λειτουργεί σαν κέντρο βάρους της ταινίας παρά το νεαρό της ηλικίας της) η δημιουργός (που υπογράφει σενάριο και σκηνοθεσία) μας καλεί σε μια διαδρομή δύο ωρών όπου βλέπουμε όχι το αποτρόπαιο πρόσωπο του θανάτου, μα την εν δυνάμει μαγική του διάσταση.

Ο αργός ρυθμός του Renoir αφήνει περιθώριο σε σκέψεις, συναισθήματα και μνήμες να αναδυθούν, δίνοντας τον χώρο στην παιδικότητα της Fuki να εκφραστεί, να δράσει, και να καταλάβει για λίγο την οθόνη και την καρδιά μας. Υιοθετώντας το παιδικό πρίσμα ενός νεαρού κοριτσιού, η  Hayakawa εξερευνεί τη μοναξιά, τον κίνδυνο, τη φιλία και τον έρωτα – όλα μέσα από το στροβίλισμα της Fuki γύρω από τον θάνατο και του θανάτου γύρω από τη Fuki.

Η σαγήνη του νεαρού κοριτσιού με τη μαγεία, την ύπνωση, και τον κόσμο του φανταστικού, διαπερνά το κινηματογραφικό πανί και αφήνει τα ίχνη του επάνω μας, στον πραγματικό κόσμο. Άλλοτε προσπάθεια διαφυγής και άλλοτε προσπάθεια επαφής, μα πάντοτε τρόπος διαχείρισης, τα μαγικά κόλπα της Fuki ανοίγουν διόδους επικοινωνίας, εξερευνούν επιθυμίες, προσφέρουν ανακούφιση. Η ενήλικη ζωή είναι μια απαιτητική, δύσκολη συνθήκη, συχνά φορτωμένη καταπιεστικές υποχρεώσεις, όμως η μαγεία είναι πάντα παρούσα.

Σε αυτόν τον άξονα καταπίεσης (της ερωτικής επιθυμίας, της επαγγελματικής φιλοδοξίας, της ανθρώπινης ανάγκης για ουσιαστική επαφή) κινείται η μητέρα της Fuki (μια στιβαρή, σχεδόν ακλόνητη Hikari Ishida). Εγκλωβισμένη ανάμεσα στο συζυγικό της καθήκον να φροντίσει τον άρρωστο σύζυγό της (συγκινητικός χωρίς να πέφτει στην παγίδα του μελοδραματισμού ο Lily Franky) και τους επαγγελματικούς της στόχους, η Utako δεν είναι η μητέρα που θα θέλαμε να έχουμε – είναι όμως η γυναίκα που θα μπορούσαμε να είμαστε κάποια στιγμή. Εξαντλημένη, αδυνατεί να βρει ένα ουσιαστικό σημείο επαφής με την κόρη της, δεν παύει όμως να προσπαθεί να το εντοπίσει.

Το Renoir κυλάει σαν θερινό όνειρο, ανάλαφρο και βαρύ συνάμα, απαλό μα και επικίνδυνο, όμορφο όσο και θλιβερό. Σαν μουσικό κομμάτι που κάποιες φορές δίνει την αίσθηση πως χάθηκε η σωστή νότα, δεν προσφέρει κάτι το αποστομωτικό, σοκαριστικό ή εντυπωσιακό, προσφέρει όμως μια ανακουφιστική ανάπαυλα σε έναν κόσμο χαοτικό και θορυβώδη.