Project Hail Mary

Ο καθηγητής φυσικών επιστημών Ryland Grace (Ryan Gosling) ξυπνάει σε ένα διαστημόπλοιο έτη φωτός μακριά από το σπίτι του χωρίς να θυμάται ποιος είναι ή πώς βρέθηκε εκεί. Καθώς η μνήμη του αρχίζει να επιστρέφει, αρχίζει να ανακαλύπτει την αποστολή του: να λύσει τον γρίφο της μυστηριώδους ουσίας που προκαλεί το σβήσιμο του ήλιου. Πρέπει να επιστρατεύσει τις επιστημονικές του γνώσεις και τις κάπως ανορθόδοξες ιδέες του για να σώσει τη Γη από την εξαφάνιση... αλλά μια απροσδόκητη φιλία ίσως τον βοηθήσει ώστε να μην χρειαστεί να το κάνει μόνος του.

Ξεχάστε τον υπαρξιακό τρόμο του διαστήματος· ο Ράιαν Γκόσλινγκ φέρνει το «Ken-energy» του σε μια αποστολή αυτοκτονίας που μοιάζει περισσότερο με επιστημονικό πείραμα σε σχολική αίθουσα παρά με το τέλος του κόσμου. Η μεταφορά του βιβλίου του Άντι Γουίαρ από τους Φιλ Λορντ και Κρις Μίλερ είναι μια ανάλαφρη, σχεδόν κωμική περιπέτεια που ποντάρει τα πάντα στη χημεία ενός ανθρώπου και μιας... πέτρινης αράχνης. Το Project Hail Mary είναι ένα sci-fi που θέλει να είναι ταυτόχρονα συγκινητικό, αστείο και επικό — και καταλήγει να είναι λίγο απ’ όλα, χωρίς να γίνεται πλήρως τίποτα. Ευτυχώς, ο Ράιαν Γκόσλινγκ κρατά το τιμόνι σταθερό, ακόμα κι όταν η ταινία μοιάζει να χάνει την πορεία της, αποδεικνύοντας ότι μπορεί να κάνει ακόμα και τη μοριακή βιολογία να φαίνεται "cool".

Οι σκηνοθέτες Φιλ Λορντ και Κρις Μίλερ, γνωστοί για το κωμικό τους ταλέντο, μπολιάζουν το φιλμ με μια «κουταβίστικη» ανοησία που ίσως ξενίσει τους σκληροπυρηνικούς του sci-fi. Το όλο πράγμα καταλήγει στο "bromance" του Γκρέις με έναν φιλικό εξωγήινο σε σχήμα αράχνης με πέτρινα μέλη, με το παρατσούκλι «Ρόκι» και η επικοινωνία τους είναι το highlight της ταινίας. Το λογισμικό του Γκρέις μεταφράζει τους ήχους του εξωγήινου σε μια μορφή Hulkspeak: «Ο Ρόκι φτιάχνει», «Ο Ρόκι βοηθάει» και πάει λέγοντας. Είναι χαριτωμένο; Ναι. Είναι σοβαρό; Ούτε κατά διάνοια.

Η αφήγηση πηγαίνει μπρος-πίσω ανάμεσα στο παρόν της αποστολής και σε φλας μπακ που εξηγούν πώς ο Γκρέις κατέληξε εκεί. Σε αυτά τα κομμάτια εμφανίζεται η Σάντρα Χούλερ ως Εύα Στρατ, μια ψυχρή, αποφασιστική τεχνοκράτης που στρατολογεί τον ήρωα. Η Χιούλερ δίνει μια στιβαρή ερμηνεία, αλλά το σενάριο δεν της δίνει αρκετό χώρο για να ξεδιπλωθεί.

Εδώ όμως αρχίζουν και τα προβλήματα. Η ταινία δεν αποφασίζει ποτέ αν θέλει να είναι σοβαρή ή ανάλαφρη. Υπάρχουν στιγμές που προσπαθεί να χτίσει ένταση — η μοίρα της ανθρωπότητας είναι σε κίνδυνο, άλλωστε — αλλά σχεδόν πάντα ακολουθεί ένα αστείο ή μια πιο χαλαρή σκηνή που ρίχνει τον τόνο. Το αποτέλεσμα είναι ένα φιλμ που μοιάζει να φοβάται τη βαρύτητα του ίδιου του θέματος του. 

Η ταινία έχει ρυθμό, έχει ενέργεια, αλλά μερικές φορές θυμίζει περισσότερο οικογενειακή περιπέτεια παρά sci-fi δράμα. Και το φινάλε, λίγο πριν πέσουν οι τίτλοι, είναι τόσο γλυκανάλατο που σχεδόν μοιάζει βγαλμένο από παιδική τηλεοπτική εκπομπή, κάτι που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν οι παραγωγοί ξέχασαν ότι μέχρι τότε μας ζητούσαν να ανησυχήσουμε για την εξαφάνιση του ανθρώπινου είδους. 

Οπτικά, το Project Hail Mary κάνει ό,τι περιμένει κανείς: μεγάλα διαστημόπλοια, σκοτεινοί διάδρομοι, εντυπωσιακά εφέ. Τίποτα όμως δεν ξεχωρίζει πραγματικά. Δεν υπάρχει εκείνη η «wow» στιγμή που θα μείνει στο μυαλό, όπως σε άλλες ταινίες του είδους. Είναι επαγγελματικό, καλοφτιαγμένο, αλλά όχι ιδιαίτερα τολμηρό. Παρά τα ελαττώματά του, όμως, το φιλμ παραμένει ευχάριστο. Και αυτό οφείλεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στον Γκόσλινγκ, ακόμα κι αν, στο τέλος, δεν αφήνει ιδιαίτερα ισχυρό αποτύπωμα.