Pressure

Σύνοψη: Ένα θρίλερ βασισμένο στην εκπληκτική αληθινή ιστορία των 72 ωρών που προηγήθηκαν της Ημέρας Απόβασης στη Νορμανδία. Παραμονές της απόβασης στην Νορμανδία, μια ομάδα Βρετανών μετεωρολόγων και στρατιωτικών αξιωματούχων συνεργάζεται για τις συνθήκες που θα καθορίσουν την επιτυχία της επιχείρησης.

Καθώς μια ισχυρή καταιγίδα πλησιάζει και ο χρόνος πιέζει, οι αποφάσεις τους αποκτούν τεράστια σημασία, αφού από την πρόγνωσή εξαρτάται μια επιχείρηση που θα καθορίσει ακόμα και την έκβαση του πολέμου.

Άποψη: Ο Κρίστοφερ Νόλαν κατάφερε να πάρει έναν επιστήμονα, τον Οπενχάιμερ, και να χτίσει ένα δυναμικό θρίλερ χωρίς εντυπωσιακές σκηνές μάχης από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, χωρίς πολλές εκρήξεις και βομβαρδισμούς και ακόμα και η ατομική βόμβα που ίσως όλοι/όλες αυτό περίμεναν, ήταν τελικά μια υπόκωφη σκηνή ψαρωτική αλλά και λιτή.

Αντίθετα, ο Άντονι Μάρας μας μεταφέρει στον ίδιο πόλεμο, πριν την D-Day, σε ένα δράμα δωματίου για έναν μετεωρολόγο που καλείται να προβλέψει τις καιρικές συνθήκες ώστε να οργανωθεί όπως πρέπει η στρατιωτική επιχείρηση.

Και η αλήθεια είναι πως είναι τόσο ανιαρό όσο ακούγεται. Χωρίς ένταση, μέσα σε δωμάτια συζητήσεων και με χαρακτήρες που μοιάζουν αλεξιπτωτιστές μέσα στην πλοκή, δύσκολα μπορείς ως θεατής να κρατηθείς από τα τεκταινόμενα.

Ο Άντριου Σκοτ και ο Μπρένταν Φρέιζερ δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους σε ένα δράμα στο οποίο θα μπορούσαν να δώσουν ακόμα περισσότερα, αν οι ήρωες τους δεν πέφταν μετέωροι μέσα στην ιστορία και καλούνταν να κολυμπήσουν, δίχως παρελθόν, δίχως κάτι να τους ενώνει με την ευρύτερη πολιτική και κοινωνική ιστορία και εν τέλει με την ίδια την εποχή.

Έχουν 72 ώρες προθεσμία, μόνο που δεν έχει τον καταιγιστικό ρυθμό του 1917 του Σαμ Μέντες ώστε να νιώσουμε τον χρόνο ως μια αντίστροφη μέτρηση πριν το τέλος. Λειτουργεί μάλλον ως πλάτιασμα παρά ως ένα εκκρεμές πάνω από τα κεφάλια τους.

Ξεκάθαρα βρετανικού ενδιαφέροντος που ίσως να ήταν περισσότερο πετυχημένο ως τηλεταινία του BBC, από τους παραγωγούς της ταινίας για τον Τσόρτσιλ με τον βραβευμένο με Όσκαρ Γκάρι Όλντμαν και με παρόμοια προβλήματα. Ακαδημαϊσμός τόσο σκηνοθετικά όσο και σεναριακά, προδιαγεγραμμένη πορεία, προσχηματικά διλήμματα για να πάει η πλοκή ένα βήμα παρακάτω.

Αν την δούμε με τους όρους παρακολούθησης ενός ντοκιμαντέρ, ότι δηλαδή θα αποκομίσουμε λίγες περισσότερες πληροφορίες για μια από τις σημαντικότερες στιγμές του Β΄ ΠΠ, τότε υπό αυτή την έννοια βγαίνουμε κερδισμένοι. Συμπυκνωμένος χρόνος με μπόλικες πληροφορίες οι οποίες ωστόσο δεν αλλάζουν κάπως την ίδια διαμορφωμένη συλλογική συνείδηση για τα γεγονότα.

Καλοστημένη παρόλα αυτά με ακρίβεια ως προς τα κοστούμια, τα σκηνικά και με ένα δυνατό επιτελείο ηθοποιών που αναβαθμίζουν την ίδια την ταινία.